tag:blogger.com,1999:blog-80694289501477132002012-02-17T11:36:18.972-08:00Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.comBlogger681100tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-29234076576898418412011-01-09T01:16:00.000-08:002011-01-09T01:17:17.301-08:00നിങ്ങളുടെ നിള .....!!!<br /><br />എനിക്കൊരല്‍പ്പം ജീവനുണ്ടായിരുന്നെന്നും , ഞാന്‍ നിങ്ങളിലൂടെയാണ് നടന്നു നീങ്ങിയിരുന്നതെന്നും എന്റെ ജനനേന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ ജീവനുകളിലൂടെ നിങ്ങളോരോരുത്തരും ജനിച്ചു മരിച്ചിരുന്നെന്നും ഒരിക്കലെങ്കിലും ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ എനിക്ക് തന്നെ ഇപ്പോള്‍ ഭയമാകുന്നു. അതെ, ഭയം എന്റെ രോമകൂപങ്ങളില്‍ പോലും ഉറച്ച് കട്ടിയായി നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ അതിനു മറ്റൊരുപേര് പറയുന്നത് ഉചിതവുമാകില്ല....!<br /><br />എന്നിട്ടും, ഞാന്‍ പകര്‍ന്നാടിയ വേഷങ്ങളില്‍ നിങ്ങള്‍ കോര്‍ത്ത ജീവിതാക്ഷരങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങുമ്പോഴും എന്റെ ജീവനെ ചൊല്ലി മാത്രം ആരും വേദനിച്ചില്ല. എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു ആരും വെവലാതിപൂണ്ടില്ല. എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഒഴുകി ഇറങ്ങിയിരുന്ന ഓരോ സിരകളും നിങ്ങള്‍ അടച്ചുകെട്ടിയപ്പോഴും എന്റെ ശരീരം നിങ്ങള്‍ കീറിമുറിച്ച് പങ്കിട്ടെടുതപ്പോഴും ഞാന്‍ വാവിട്ടു നിലവിളിച്ചത് നിങ്ങള്‍ കാതുകള്‍ കൊട്ടിയടച്ച് കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.....!<br /><br />എന്നിലേക്ക്‌ നിങ്ങളൊഴുക്കിയ വിഷംപോലും ഞാന്‍ അമൃത് പോലെ രണ്ടുകയ്യുംനീട്ടി കുടിച്ചുവറ്റിച്ചപ്പോഴും , എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അണുവും പരസ്പരം മത്സരിച്ച് കടിച്ചുകീറി തിന്നുകൊണ്ട്‌ നിങ്ങളത് ആഘോഷമാക്കി. തലയില്‍ മുണ്ടിട്ടും, എല്ലാവരോടും അഹങ്കാരത്തോടെ പോര്‍ വിളിച്ചും നിങ്ങള്‍ ആവേശത്തോടെ എന്നെ വിറ്റുതുലച്ചപ്പോഴും ഞാന്‍ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിരുന്നു, ഞാന്‍ എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ തന്നെയാണെന്ന്. ഞാന്‍ ഇല്ലാതാകുന്നത് , നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നത് പോലെ തന്നെയെന്ന് ....!<br /><br />എന്നിട്ടും നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളെകുറിച്ചുപോലും ഓര്‍ത്തില്ല അപ്പോഴൊന്നും. കാണുന്ന കാഴ്ചകളില്‍ , കേള്‍ക്കുന്ന കേള്‍വികളില്‍ നിങ്ങള്‍ മതിഭ്രമം ബാദിച്ചവരെപോലെ അര്‍മാദിച്ചു. പിന്നെ സ്വയം പരിഹസിച്ചു, ഒരു പുഴയില്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊന്ന്. അല്ലെങ്കില്‍ വേരെയൊരുമാര്‍ഘം . തന്റെ ബുദ്ധിമാത്രം മതിയല്ലോ ജീവിതം മുഴുവനും. ആഗ്രഹങ്ങള്‍ മാത്രം ജീവിതത്തെ നയിക്കുമ്പോള്‍ മൂല്യങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസക്തിയെന്ത് ...!<br /><br />ഇനി അവശേഷിക്കാന്‍ മാത്രം ബാക്കിയൊന്നുമില്ലാതെ ഒരു നിഴല്‍ മാത്രമായി ഞാന്‍ അവശേഷിക്കെ, എന്തിനീ വിലാപം....! എന്തിനീ അഭിനയങ്ങള്‍ ...! അതുമാത്രം അരുതേ.... ! ആരും എനിക്ക് വേണ്ടി കരയരുത്. എനിക്കുവേണ്ടി കൊടിപിടിക്കരുത് ...! എനിക്കുവേണ്ടി പ്രസംഗിക്കരുത് ...! നിങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ പോലും നന്മയില്ലെങ്കില്‍ ജീവിതമെങ്ങിനെ മനോഹരമാകും....!!!<br /><br />സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍<br />sureshpunjhayil@gmail.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-2923407657689841841?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-70723041996707494072010-09-23T10:32:00.001-07:002010-09-23T10:32:23.335-07:00<span style="font-weight:bold;">കുഞ്ഞ് .....!!!<br /><br />ഞങ്ങള്‍ എപ്പോള്‍ ചെല്ലുമ്പോഴും ഏറെ ആഹ്ലാദത്തോടെയായിരുന്നു അവന്‍ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാറൂണ്ടായിരുന്നത് . ഞങ്ങള്‍ ചെല്ലുന്നതില്‍ അവനായിരുന്നു ശരിക്കും അവിടെ ഏറ്റവും സന്തോഷം. എന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നു അവന്റെ അച്ഛന്‍. അങ്ങിനെ എന്റെ ഭാര്യ അവന്റെ അമ്മയുടെയും സുഹൃത്തായി. അവര്‍ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം ശരിക്കും അങ്ങ് പുഷ്ട്ടിപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ദിവസവും മണിക്കൂറുകളോളം അവര്‍ തമ്മില്‍ സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു . എന്നിട്ടും തീരാതെയാണ് ഒന്നുകില്‍ ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടോ അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ ഇങ്ങോട്ടോ വരാറുണ്ടായിരുന്നത്. <br /><br />എനിക്ക് രണ്ടു കുട്ടികള്‍ ആയിട്ടും അവര്‍ക്ക് ഒരു കുട്ടിയെ വേണ്ടു എന്ന തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു അവര്‍ . അവരുടെ കുട്ടിക്ക് മൂന്നു വയസ്സേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. എങ്കിലും അവന്‍ നല്ല മിടുക്കനായിരുന്നു. നല്ല പെരുമാറ്റം, ഓമനത്തമുള്ള മുഖം , എല്ലാവരോടും നല്ല സ്നേഹം. ഞങ്ങള്‍ക്ക് നല്ല ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു അവനെ. രണ്ടു വയസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്നെ അവര്‍ അവനെ പ്ലേ സ്കൂളില്‍ അയക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതില്‍ എനിക്കുള്ള വിയോജിപ്പ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവരുടെ വാദം മറിച്ചായിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണെന്നും അതില്‍ വളരെയധികം ശ്രദ്ധ ചെലുതണമെന്നും. എങ്കിലും ഇത്ര ചെറിയ കുട്ടിയെക്കൊണ്ട് വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യിക്കുന്നതിലെ ഔചിത്യമില്ലായ്മ ഞാന്‍ തുറന്നു പറയാറുമുണ്ടായിരുന്നു . <br /><br />അങ്ങിനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും അവരുടെ സ്നേഹവും ആത്മാര്‍ഥതയും ഒക്കെ ഞങ്ങള്‍ക്കെന്ന പോലെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. ഈ കാലത്ത് ആരിലും കാണാത്ത പല നല്ല ഗുണങ്ങളും ഞാന്‍ അവരില്‍ കണ്ടിരുന്നു. എന്റെ ഭാര്യ പോലും പലപ്പോഴും അവരെ കണ്ടു പഠിക്കാന്‍ എന്നെ ഉപദേശിച്ചിരുന്നു. എനിക്കും അങ്ങിനെ തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട് പലപ്പോഴും. അവരുടെ കുട്ടിയാകട്ടെ ക്ലാസ്സില്‍ ഒന്നാമനും പല പരീക്ഷകളിലും ഉന്നത വിജയം വരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.<br /><br />കുറച്ചു സമയത്തിനു ശേഷം അവര്‍ക്ക് ജോലി വിഷയമായി സ്ഥലം മാറ്റമായി. അങ്ങിനെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് നിന്നും വളരെ ദൂരേക്ക്‌ അവര്‍ മാറിപ്പോയി. പിന്നീട് ഇടക്കിടെയുള്ള ഫോണ്‍ വിളികള്‍ മാത്രമായി. മെയിലും ചാറ്റും ഒക്കെ ഇടയ്ക്കും. എന്നാലും ഹൃദയം തുറക്കുന്നത് തീരെ ഇല്ലാതായി എന്ന് തന്നെ പറയാം. എങ്കിലും അവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ ഞങ്ങളില്‍ എന്നും നിറഞ്ഞു നിന്ന്. എന്തൊരു പ്രത്യേക കാര്യമുണ്ടായാലും ഞങ്ങളവരെ ഓര്‍ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അവരെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാറു ണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പല പൊതു സുഹൃത്തുക്കളും അവരെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.<br /><br />അങ്ങിനെ നാല് വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അവസരമുണ്ടാക്കി ഞങ്ങള്‍ ഒത്തുകൂടാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ അവരുടെ താത്പര്യമില്ലായ്മ ഞങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഇവര്‍ക്കിതെന്ത് പറ്റിയെന്നു ഞങ്ങള്‍ വല്ലാതെ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. എങ്കിലും ഒരു വിധത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചു തന്നെ അവരുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച തരപ്പെടുത്തി. ഒന്നിച്ചു നാട്ടിലെ ഒരു റിസോര്‍ട്ടില്‍ ഒരാഴ്ച താമസവും ചെറിയ ചില യാത്രകളും ഉള്‍പ്പെടുത്തി ഞങ്ങള്‍ ആഘോഷം ശരിക്കും പ്ലാന്‍ ചെയ്ത് അവരുടെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് അവരെ കാണാനുള്ള വ്യഗ്രതയായിരുന്നു കൂടുതല്‍. കുറെ കാലത്തിനു ശേഷം അവരെ കാണാനും ഒപ്പം കളിക്കനുമുള്ള ആവേശം അവരില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.<br /><br />അവര്‍ക്ക് മുന്‍പേ ഞങ്ങള്‍ നാട്ടിലെതിയിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ വന്നതിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ അവരെ കൂട്ടി യാത്രപോവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളോടെ അവരുടെ വീട്ടിലെത്തി. എന്നും സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന അവരുടെ വീട് അപ്പോള്‍ പക്ഷെ അപ്പോള്‍ ഇരുണ്ടിരുന്നു. അവരോടൊപ്പം അകത്തു കടന്നപ്പോള്‍ മോനെ കണ്ടില്ല അവിടെയൊന്നും. തിരക്കിയപ്പോള്‍ മൌനത്തിന്റെ ഒരു ദീര്‍ഘ നിശ്വാസത്തോടെ അവര്‍ ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. അവിടെ കണ്ടത് ഞങ്ങളെ നടുക്കി കളഞ്ഞു. അവരുടെയും ഞങ്ങളുടെയും പൊന്നോമനയായ അവരുടെ കുഞ്ഞ് തളര്‍വാതം പിടിപെട്ട് നടക്കാനാകാതെ കിടക്കുന്നു....!!!<br /><br />സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍<br />sureshpunjhayil@gmail.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-7072304199670749407?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-5489072857230999992010-09-22T06:49:00.000-07:002010-09-22T06:50:29.830-07:00<span style="font-weight:bold;">ബന്ധങ്ങള്‍ ....!!!<br /><br />വളരെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷമാണ് ഞാന്‍ അവിടെ വീണ്ടും ചെല്ലുന്നത്. ഒരു സമയത്ത് എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഇടമായിരുന്നിട്ടു കൂടി ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മനസ്സ് വെച്ചാലും അവിടെ വല്ലപ്പോഴുമേ പോകാന്‍ കഴിയാറുള്ളൂ എന്നതാണ് പ്രശ്നം. വലുതാകുമ്പോള്‍ പഴയതൊക്കെ മറക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ല. അവരോ ഞാനോ പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറില്ല എന്നത് കൊണ്ടാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അപ്പ്രാവശ്യം പോകുന്നതിനു മുന്‍പേ അവിടുത്തെ ചേട്ടനെ വിളിച്ച്, അവരവിടെ ഉണ്ടെന്നു ഉറപ്പുവരുത്തിയിരുന്നു.<br /><br />എപ്പോഴും ഞാനവിടെ പോകാറൂണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് വെറുതേ അല്ല. അവിടെ പോകാന്‍ എപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക താത്പര്യം തന്നെയായിരുന്നു. വളരെ ചെറിയ, അത്യാവശ്യ സൌകര്യങ്ങള്‍ പോലും ശരിക്കില്ലാത്ത ഒരു വീടായിരുന്നു അത്. എങ്കിലും അത് മനസ്സുകൊണ്ട് വളരെ വലുതായിരുന്നു. എപ്പോഴും കളിയും ചിരിയും സന്തോഷവും മാത്രമുള്ള ഒരു വീട്. നിറഞ്ഞ സ്നേഹം മാത്രമുള്ള ഒരു വീട്. കരുണയും വാത്സല്യവും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു വീട്. വീടും വീട്ടുകാരും ഒരുപോലെ എനിക്കെന്ന പോലെ നാട്ടുകാര്‍ക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതായതും അതുകൊണ്ടൊക്കെ തന്നെ. മനസ്സ് വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന ഏതൊരു സമയത്തും അവിടെ ചെന്ന് തിരിച്ചു പോന്നിരുന്നത് വളരെ സന്തോഷതോടെയായിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ ഞാന്‍ ചെല്ലുന്നത് അവിടുതി ചേട്ടനും ചേച്ചിക്കും ആശ്വാസവുമായിരുന്നു. ആരുമില്ലതിരുന്നിരുന്ന അവര്‍ക്ക് ഞാന്‍ ഒരു അനിയനായി. സ്വന്തക്കാരനായി.<br /><br />അവിടെ ഒരു ചേട്ടനും ചേച്ചിയും രണ്ടു പെണ്മക്കളും ആയിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ചേട്ടന് ചെറിയൊരു പലചരക്ക് കടയും ചേച്ചിക്ക് വീട്ടുപണിയും. മക്കള്‍ രണ്ടുപേരും ചെറിയ കുട്ടികളാണ്. അവര്‍ പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചേട്ടന്റെ കടയിലേക്ക് ആവശ്യമുള്ള പല സാധനങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടിരുന്നത് ചേച്ചിയായിരുന്നു . വീട്ടിലെ ചെറിയ തൊടിയില്‍ കൃഷി ചെയ്തും അവര്‍ നല്ലൊരു തുക ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്. മറ്റാരും ഒരു വിധത്തിലും സഹായിക്കാന്‍ ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും അവര്‍ നന്നായി തന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നതും അതുകൊണ്ട് തന്നെ. അങ്ങിനെ അവരുടെ ജീവിതം മറ്റു പലര്‍ക്കും മാതൃകയും ആയിരുന്നു.<br /><br />പിന്നീട് ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ നിന്ന് പോയി. വല്ലപ്പോഴും വരുമ്പോള്‍ അവര്‍ എന്നെ കാണാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ വരികയായി പതിവ്. പക്ഷെ ആ വരവുകളില്‍ യാന്ത്രികത നിഴലിക്കുന്നത് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റിയില്ല. അവിടെ എന്തൊക്കെയോ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനെന്നല്ല ആരും അതറിഞ്ഞില്ല. ഒടുവില്‍ അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിയുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവിടുത്തെ ചേച്ചി ചേട്ടനെയും കുട്ടികളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് , കുറച്ചുകാലമായി അടുപ്പത്തിലായിരുന്ന അടുത്ത വീട്ടില്‍ വാടകയ്ക്ക് താമസിച്ചിരുന്ന യുവാവിന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടി. ....!!!<br /><br />സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍<br />sureshpunjhayil@gmail.com<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-548907285723099999?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-62030710598596557392010-09-17T00:03:00.001-07:002010-09-17T00:03:39.850-07:00<span style="font-weight:bold;">സമരത്തിനിടയിലെ യാത്ര ......!!!<br /><br />വളരെ പെട്ടെന്നാണ് നഗരത്തില്‍ ബസ്സുകള്‍ പണിമുടക്കിയത്. കുട്ടികളും ബസ്സ്‌ ജീവനക്കാരും തമ്മിലുള്ള തര്‍ക്കം അടിപിടിയിലും ബസ്സ്‌ കത്തിക്കലിലും എത്തിയതും അതുപിന്നെ ജില്ല മുഴുവനും സമരമായതും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലായിരുന്നു. ദിവസത്തിന്റെ പകുതിയിലായതിനാല്‍ എല്ലാവരും ശരിക്കും വഴിയില്‍ കുടുങ്ങിപ്പോയി. പെണ്‍കുട്ടികളെയും സ്ത്രീകളെയുമായിരുന്നു ഇത് ഏറെ ബാധിച്ചത്. എങ്ങിനെയും വീടെത്താനുള്ള അവരുടെ വെപ്രാളം, പലരിലും കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലും എത്തിച്ചു . അവസരം മുതലാക്കാന്‍ വഴികണ്ണുമായി കാത്തിരിക്കുന്ന മാംസകച്ചവടക്കാരില്‍ നിന്ന് സ്വന്തം ശരീരം മറച്ചു പിടിക്കാന്‍ അവര്‍ നന്നേ പാടുപെട്ടിരുന്നു.<br /><br />ആ തിരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാനും എന്റെ വഴിതേടി അലഞ്ഞു. അത്ര തിരക്കൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ഇറങ്ങിയേടത് എത്താനാകാതെ ഞാനും വലഞ്ഞു. പോകേണ്ടത് അത്യാമായിരുന്നു എങ്കിലും ഇങ്ങിനെ പോയാല്‍ പോകുന്ന കാര്യം നടുക്കകയും ഇല്ല എന്നുള്ളതിനാല്‍ ഇനി വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു പോകാം എന്ന് കരുതി ഏതെങ്കിലും പരിചയമുള്ള വണ്ടിക്കായി കാത്തിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ ഒരു അടുത്ത കൂട്ടുകാരന്റെ തന്നെ വാഹനം കിട്ടിയതും ഞാനും അതില്‍ കയറിപ്പറ്റി. പട്ടണത്തിലേക്ക് ചരക്കുകയറ്റാന്‍ വന്ന ഒരു ടെമ്പോ ആയിരുന്നു അത്. അവന് പട്ടണത്തില്‍ കുറച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ ഞാനും അവനെ സഹായിക്കാന്‍ കൂടി.<br /><br />നഗരത്തിലൂടെ അപ്പോഴേക്കും ബസ്സ്‌ ജീവനക്കാരുടെ പ്രകടനവും അതിനു മറുപടിയായി വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ പ്രകടനവും കടന്നു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴും കിട്ടുന്ന വാഹനങ്ങളില്‍ കയറിപ്പറ്റാനുള്ള യാത്രക്കാരുടെ നെട്ടോട്ടം വല്ലാത്തൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. ഉള്ള വാഹനങ്ങളൊക്കെ യാത്രക്കാരെ ശരിക്കും പിഴിയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ പണിയൊക്കെ പെട്ടെന്ന് തീര്‍ത്ത് നഗരത്തിനു പുറത്തു കടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇടയില്‍ ഔ ഗതാഗത കുരുക്കില്‍ പെട്ടതും രണ്ടുപേര്‍ ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയില്‍ പിന്നില്‍ കയറിയിരുന്നു. കണ്ടിട്ട് അല്‍പ്പം വശപിശകുള്ളവരെ പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും അവര്‍ ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയില്‍ കയറിയിട്ടാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ അറിയുന്നതും അവര്‍ ഞങ്ങളോടെ പറയുന്നതും. ആ സാഹചര്യത്തില്‍ എങ്ങിനെ അവരോടു ഇറങ്ങാന്‍ പറയും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവനോ ഞാനോ ഒന്നും പറഞ്ഞുമില്ല.<br /><br />നഗരത്തിനു പുറത്തു കടന്ന്‌ കുറച്ചു ദൂരം പോന്നതും അവര്‍ ഒരു കവലയില്‍ ഇറങ്ങണം എന്ന് പറഞ്ഞു. പൈസ നീട്ടിയെങ്കിലും അത് വാങ്ങാതെ ഞങ്ങള്‍ അവരെ ഇറക്കി. അവര്‍ തിരക്കിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഊളിയിട്ടു മറഞ്ഞു. അവരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടരുകയും ചെയ്തു. വഴിയില്‍ അപ്പോഴും വാഹങ്ങള്‍ കിട്ടാത്തവരുടെ കാത്തിരിപ്പ്‌ തുടരുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ സാവധാനത്തില്‍ വഴിയില്‍നിന്ന് ഒരു ചായയൊക്കെ കുടിച്ച്‌ കുറച്ചു ദൂരം കൂടി പോന്നതും ഞങ്ങളെ ഒരു പോലീസ് വാഹനം പിന്തുടര്‍ന്ന് വന്ന്‌ മുന്നില്‍ കയറ്റി നിര്‍ത്തി ഞങ്ങളോട് പുറത്തിറങ്ങാന്‍ പറഞ്ഞു. ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഞങ്ങള്‍ പുറത്തിറങ്ങിയതും അവര്‍ വണ്ടി മുഴുവനും പരിശോദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഒന്നും കാണാതെ വന്നതും ദേഷ്യത്തോടെ അവര്‍ ചോദിച്ചു നിങ്ങളുടെ വണ്ടിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ രണ്ടു പേര്‍ എവിടെയെന്നു. അറിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അത് കേള്‍ക്കാതെ ഞങ്ങളെ പോലീസ് വാഹനത്തിലേക്ക് പിടിച്ചു കയറ്റുന്നതിനിടയിലാണ് അറിയുന്നത്, ഒരു പ്രശസ്ത വ്യക്തിയെ കൊന്നിട്ട് വരികയായിരുന്ന ഗുണ്ടകള്‍ ആയിരുന്നുവത്രേ ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയില്‍ കയറിയ അവര്‍ രണ്ടു പേരും .....!!!<br /><br />സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍<br />sureshpunjhayil@gmail.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-6203071059859655739?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-24173127246704480642010-09-14T07:35:00.000-07:002010-09-14T07:36:18.277-07:00<span style="font-weight:bold;">കാത്തിരിപ്പിന്റെ ജീവന്‍ ...!!!<br /><br />വിറച്ച് ഇരുന്നിരുന്ന നഗരം അപ്പോള്‍ വിറങ്ങലിക്കുക കൂടി ചെയ്തിരുന്നു. ആകാശത്തില്‍ നിന്ന് ചുവപ്പ് ചോരയായി ഭൂമിയില്‍ പരന്നൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു അപ്പോള്‍ . മനുഷ്യരുടെ ജീവനും ജീവിതത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള കരച്ചിലുകള്‍ ആരാച്ചാര്‍മാരുടെ അലര്‍ച്ചകളില്‍ മുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. കാവല്‍ക്കാര്‍ കാഴ്ചക്കാര്‍ മാത്രമാകുമ്പോള്‍ സ്വത്ത് അന്ന്യര്‍ക്കു സ്വന്തം. അധികാരികള്‍ അവരവരുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി തന്നെ നെട്ടോട്ടമോടുമ്പോള്‍ അവരാല്‍ സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടവരുടെ കടമകള്‍ ആര് നോക്കാന്‍ .<br /><br />ഞാന്‍ ആ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ കാത്തിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഏറെ നേരമായിരുന്നു. എന്നെക്കൂടാതെ അവിടെ കുറച്ചുപേര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ എന്റെ തൊട്ടടുത്തായി ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു വലിയ കുടുംബം എന്നെ വല്ലാതെ നൊമ്പരപ്പെടുതിയിരുന്നു. വയസ്സായ അച്ഛനും അമ്മയും ഭാര്യയും മൂന്നു കുട്ടികളും പിന്നെ അവരുടെ മകളോ അനിയത്തിയോ ആയ വേറെ രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികളും. അവര്‍ എല്ലാവരും വ്യാകുലതകളോടെ അയാളെ മാത്രം കാത്തു കാത്തിരിക്കുകയാണ്. അവരെല്ലാവരും കൂടി അയാളുടെ പുതിയ ജോലി സ്ഥലത്തേക്ക് പോകാന്‍ ഇറങ്ങിയതാണ്. ഓഫീസില്‍ നിന്ന് അയാള്‍ നേരെ ഇങ്ങോട്ട് വരാമെന്നും അപ്പോഴേക്കും അവരോടു റെയില്‍വേ സ്ടഷനില്‍ വരാനുമായിരുന്നു പറഞ്ഞിരുന്നത്.<br /><br />അങ്ങിനെയാണ് അവരെല്ലാവരും നേരത്തെ തന്നെ ഇവിടെ എത്തിയത്. അയാള്‍ വരാന്‍ പിന്നെയും സമയമുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് അവര്‍ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. കയ്യില്‍ കരുതിയതെല്ലാം നേരത്തെ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നതിനാല്‍ അപ്പോഴേക്കും കുട്ടികള്‍ വിശന്നു കരയാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടും അവര്‍ക്കാര്‍ക്കും ഒന്നും ചെയ്യാനും പറ്റിയിരുന്നില്ല. അവരുടെ കയ്യില്‍ പൈസ ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ കുട്ടികള്‍ അത്രമാത്രം കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടും അവര്‍ വാങ്ങി കൊടുക്കാതിരിക്കുമോ. എങ്ങിനെയാണ് ഞാന്‍ ഇടപെടുക എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ വിഷമത്തോടെ ഇരുന്നു.<br /><br />കലാപം അവിടെയൊന്നും അല്ലാതിരുന്നിട്ടും മനസ്സ് വ്യാകുലമായിരുന്നു. ആര് വന്നാലും പോയാലും സംശയത്തിന്റെ ഒരു നിഴല്‍ അവരെ പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്നു. എല്ലാവരിലും വല്ലാത്തൊരു പേടി നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ഇനി വണ്ടികള്‍ ഏതെങ്കിലും വരുമെന്നോ പോകുമെന്നോ ആരും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു പോലുമില്ലായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ആരും പുറതുപോയില്ല. ഒരുപക്ഷെ ആ രാത്രിയില്‍ അവിടമാണ് കൂടുതല്‍ സുരക്ഷിതമെന്ന് ഒരു തോന്നല്‍ എല്ലാവരിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും അപ്പോള്‍ പുറതുപോയാലും മറ്റൊരു വാഹനം കിട്ടാനും സാധ്യതയില്ലായിരുന്നു. ടെലിവിഷനില്‍ ഭീകരമായ നരഹത്യയുടെ ദ്രിശ്യങ്ങള്‍ അപ്പോഴേക്കും പേടിപ്പെടുത്തും വിധം വരാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതോടെ എല്ലാവരിലും ഒരു തേങ്ങല്‍ തൊണ്ടയില്‍ നിന്ന് മെല്ലെ പുറത്തുവരാനും തുടങ്ങി.<br /><br />കുട്ടികളുടെ കരച്ചില്‍ ശക്തമായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവരുടെ അനുവാതതോടെ കുട്ടികളെയും കൂട്ടി കടയില്‍ ചെന്നു. കുട്ടികള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം വാങ്ങിക്കൊടുത്ത് ഞാനും അവരോടൊപ്പം കുറച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കുട്ടികള്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ എന്റെ വയറു നിറഞ്ഞിരുന്നു. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടത് വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്ന്‍ അവര്‍ക്ക് കൊടുത്തപ്പോള്‍ നന്ദിയോടെ വാങ്ങി അവരത് വാരിത്തിന്നുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കുട്ടി ടെലിവിഷനിലേക്ക് നോക്കി അമ്മെ അച്ഛനെന്നു അലറിയത്. എല്ലാവരും നോക്കുമ്പോഴേക്കും ആ ദൃശ്യം മാറിയിരുന്നു. പകുതി കഴിച്ച കയ്യുമായി എല്ലാവരും ടിവിയിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കെ ആ ദൃശ്യം പിന്നെയും വന്നു. ഭീകരമായ കലാപത്തില്‍ തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ നഗരത്തിലെ റോഡില്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ശവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ , അവരുടെ അച്ഛനും .....!!!<br /><br />സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍<br />sureshpunjhayil@gmail.com<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-2417312724670448064?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-84739255075644736302010-09-14T06:15:00.001-07:002010-09-14T06:15:44.040-07:00<span style="font-weight:bold;">ശരീരമുള്ള തല ....!!!<br /><br />തിരക്കില്‍ അലിയാതെ സ്വകാര്യതയില്‍ മുഴുകി മെല്ലെ ഒരു യാത്ര. നീണ്ടതെങ്കിലും, ട്രെയിന്‍ കിട്ടാതിരുന്നത് ഒരുകണക്കിന് നന്നായി എന്ന് തോന്നി. അരുകിലെ സീറ്റാണ് ഇഷ്ട്ടമെങ്കിലും അപ്പോള്‍ അത് കിട്ടാത്തതില്‍ നിരാശയും തോന്നിയില്ല. കയ്യില്‍ പുസ്തകം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വായിക്കാന്‍ എടുത്തില്ല. പാട്ട് കേള്‍ക്കാനും തോന്നിയില്ല. ഒരു വിധം എല്ലാ സീറ്റുകളും ഫുള്ളായിരുന്ന ആ സര്‍ക്കാര്‍ ബസ്സില്‍ പക്ഷെ അതിന്റെ ഒരുതിരക്കും അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. മൂന്നുപേര്‍ക്കിരിക്കാവുന്ന എന്റെ സീറ്റില്‍ തന്നെ രണ്ടുപേരെ ഉണ്ടായിരുന്നുമുള്ളൂ. അങ്ങിനെ എന്റെ യാത്രയും തുടര്‍ന്നു. <br /><br />തൊട്ടടുത്ത സീറ്റില്‍ ഇരുന്നിരുന്നത് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരന്‍ എന്നാല്‍ ഒരു ഇരുപത് ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സുള്ള ഒരാള്‍ . അയാളിലെ പ്രത്യേകത തന്നെയാണ് എന്നെ അയാളിലേക്ക് ആകര്‍ഷിച്ചതും. സീറ്റില്‍ ഉറച്ചിരിക്കാതെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കിയും, തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും ഇരുന്നും, കാല് നീട്ടില്‍ മുന്നിലെ സീറ്റില്‍ എടുതുവെച്ചും തലയും കയ്യും പുറത്തേക്കിട്ട് ചുറ്റുപാടുകള്‍ നോക്കിയും, ഞങ്ങളുടെ സീറ്റിന്റെ മുക്കാലും അയാള്‍ തന്നെ കയ്യടക്കിയിരുന്നു.<br /><br />പെട്ടെന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ യാത്രയില്‍ ചെറിയ കല്ലുകടികള്‍ ഉണ്ടായത്. ദേശീയ പാതയില്‍ ഒരു വലിയ അപകടം നടന്നിരിക്കുന്നതിനാല്‍ വലിയ വാഹങ്ങലെല്ലാം ചില ചെറിയ വഴികളിലൂടെ തിരിച്ചു വിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വലിയ വാഹനങ്ങള്‍ ഒന്നും സ്ഥിരമായി പോകാത്ത ആ വഴി ഞങ്ങളുടെ ഡ്രൈവര്‍ക്കും അപരിചിതമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കുഴികളില്‍ ചാടിയും, അപ്രതീക്ഷിതമായി ബ്രെയ്ക്ക് ചവിട്ടിയും യാത്രയുടെ രസവും നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു. ചിലയിടങ്ങളില്‍ റോഡിനു തീരെ വീതിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അരികുകളിലെല്ലാം മരങ്ങളും ഇലക്ട്രിക്‌ പോസ്റ്റുകളും കൊണ്ട് റോഡു അപകടം പിടിച്ചതുമായി.<br /><br />എന്റെ അടുത്തിരുന്ന കക്ഷിക്ക് ഇതുപക്ഷേ കൂടുതല്‍ രസകരമായി, പുതിയ വഴികള്‍ അയാളെ ആവേശം കൊള്ളിച്ചു. ബസ്സ് ഞെങ്ങി ഞെരുങ്ങി പോകുമ്പോള്‍ അയാള്‍ ഡ്രൈവര്‍ക്ക് സൈഡ് പറഞ്ഞുകൊടുതും മറ്റു വാഹനങ്ങള്‍ക്ക് വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തും ഒക്കെ സജീവമായി. ഇങ്ങനെ യാത്ര തുടര്‍ന്നത് എന്നെ വല്ലാതെ ബോറടിപ്പിച്ചു. ഞാന്‍ മെല്ലെ ഒരു മയക്കതിലെക്കും വഴുതി.<br /><br />മുഖത്തേക്ക് എന്തോ വെള്ളം ചീറ്റി തെറിച്ചു വീണപ്പോഴാണ് പിന്നെ ഞാന്‍ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നത്. ഒപ്പം കനമുള്ള എന്തോ ഒന്ന് എന്റെ ദേഹത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീഴുകയും അത് കിടന്ന് പിടക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഞാന്‍ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റതും ചുറ്റുനിന്നും കൂട്ടക്കരച്ചിലും ഉയര്‍ന്നു. നോക്കുമ്പോള്‍ , വഴിയരുകിലെ പോസ്റ്റില്‍ തട്ടി തലയറ്റു പോയി, അടുത്തിരുന്ന ആ യുവാവിന്റെ ശരീരം എന്റെ മടിയില്‍ കിടന്ന് പിടക്കുകയാണ് ....!!!<br /><br />സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍ .<br />sureshpunjhayil@gmail.com <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-8473925507564473630?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-4180229026456788382010-09-08T05:06:00.000-07:002010-09-08T05:07:21.839-07:00<span style="font-weight:bold;">മറന്നുവെച്ച കുട്ടി ......!!!<br /><br />ഞാന്‍ കയറുമ്പോള്‍ ആ ബസ്സില്‍ തിരക്കൊട്ടും ഇല്ലാതിരുന്നെങ്കിലും കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നല്ല തിരക്കായി. നില്‍ക്കാന്‍ തന്നെ ഇടമില്ലാത്ത വിധം നല്ല തിരക്ക്. സാധാരണയില്‍ ദീര്‍ഘ ദൂര യാത്രകള്‍ക്ക് ഞാന്‍ തീവണ്ടിയെ ആണ് ആശ്രയിക്കാറ് എങ്കിലും അന്നത്തേത് പെട്ടെന്ന് ഉള്ളതായതിനാല്‍ തീവണ്ടി കിട്ടിയില്ല. നടുവിലെ സീറ്റാണ് എനിക്ക് കിട്ടിയത് എന്നതിനാല്‍ പുറത്തെ കാഴ്ചകളും അന്ന്യമായി. അങ്ങിനെ ഞാന്‍ മെല്ലെ ചെറിയൊരു മയക്കത്തിലെക്കും വഴുതി.<br /><br />ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചില്‍ കേട്ടാണ് പിന്നെ കണ്ണ് തുറന്നത്. ബസ്സിലെ വലിയ തിരക്കില്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന ആ കുഞ്ഞിനെ അതിന്റെ അച്ഛന്‍ തന്നെയാണ് എടുത്തിരുന്നത്. അതിന്റെ അമ്മയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവര്‍ മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു നിന്നിരുന്നത്. കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ടുള്ള അയാളുടെ നില്‍പ്പ് കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഇരിക്കാനും വയ്യ എന്നാല്‍ ഒരുപാട് ദൂരം പോകാനുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കാനും വയ്യ എന്നാ അവസ്ഥയിലായി.<br /><br />ഞാന്‍ അങ്ങിനെയിരിക്കെ, അയാള്‍ തന്നെ പോംവഴിയും കണ്ടു. എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു അയാള്‍ . അതോടെ ഞാന്‍ കുഞ്ഞിനെ അയാളുടെ കയ്യില്‍നിന്നും എന്റെ മടിയില്‍ വാങ്ങിയിരുത്തി. കുഞ്ഞാകട്ടെ എന്റെ മടിയില്‍ സ്വസ്ഥമായതോടെ നന്നായി കളിക്കാനും തുടങ്ങി. എന്റെ മോളെക്കാള്‍ ചെറിയതായതിനാല്‍ ഞാന്‍ അവളെ മെല്ലെ കൊഞ്ചികാനും കളിപ്പിക്കാനും തുടങ്ങി.<br /><br />ഏകദേശം രണ്ടു വയസ്സോളം പ്രായമുള്ള ആ കുഞ്ഞ് പെട്ടെന്ന് തന്നെ എന്നോട് ഇണങ്ങി. എന്റെ പോക്കറ്റിലെ സാധനങ്ങള്‍ വാരിയെടുതും എന്നോട് തുരുതുരാ കൊഞ്ചികൊഞ്ചി വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞും അവള്‍ എന്നെയും എന്റെ അടുത്തിരുന്നിരുന്ന ആളെയും കയ്യിലെടുത്തു. ഞങ്ങള്‍ അവളുടെ ലോകത്തിലേക്ക്‌ മാത്രമായി ഒതുങ്ങവേ അവളുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും മറന്നുപോയി.<br /><br />കുറച്ചധികം സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോഴെക്കും മെല്ലെ കുഞ്ഞും അതിനു പിന്നാലെ ഞാനും പിന്നെയും മയങ്ങിപോയി. ഒരുപാട് സമയം കഴി ഞ്ഞിരിക്കണം. കണ്ടെക്ടര്‍ ആവശ്യമുള്ളവര്‍ക്കെല്ലാം ഭക്ഷണം കഴിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ തൊട്ടു വിളിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നത്. അപ്പോഴും ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന കുഞ്ഞിനേയും മെല്ലെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി, ഞാന്‍ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നോക്കവേ, അവര്‍ ആ വണ്ടിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെയില്ല. ....!!!<br /><br />സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍ . <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-418022902645678838?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-59312962895029887672010-09-07T08:08:00.001-07:002010-09-07T08:09:01.040-07:00<span style="font-weight:bold;">അമ്മ ...!<br /><br />മഴ തകര്‍ത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. തുള്ളിക്കൊരു കുടം എന്നൊക്കെ പോലെ. ആരോടോ ഉള്ള ഒരുതരം വാശിയായിരുന്നു ആ മഴയ്ക്ക് എന്നാണു എനിക്കപ്പോള്‍ തോന്നിയത്. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരുതരം അഹങ്കാരം തന്നെ. എന്നിട്ടും മുന്‍ നിശ്ചയപ്രകാരം ഞങ്ങള്‍ അമ്പലത്തില്‍ പോകാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. അച്ഛന്റെ കുടയുമെടുത്ത് ഞാനും അവളും കൂടി പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴും മഴ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുകളില്‍ നൃത്തം ചെയ്യുകയായിരുന്നു.<br /><br />മഴയായതു കൊണ്ടുതന്നെയാകണം ക്ഷേത്രത്തില്‍ അപ്പോള്‍ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചുരുക്കം ചില ക്ഷേത്ര ജീവനക്കാര്‍ ഒഴികെ ഒന്നോ രണ്ടോ പേര്‍മാത്രം. ചില വിശേഷാല്‍ പൂജകളുടെ തിരക്കിലായിരുന്ന പൂജാരി ഞങ്ങള്‍ക്ക് വളരെ പരിചയം ഉള്ളയാളുമാണ് . അദ്ധേഹത്തെ കാത്തു നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ള പൂജകള്‍ ഏല്‍പ്പിച്ച് ഞങ്ങള്‍ പിന്നെയും പ്രദക്ഷിണം വെക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />ഒരു പ്രദക്ഷിണം വെച്ച് നടയ്ക്കലെത്തി , പൂജാരിയെ കാത്തുനില്‍ക്കെ, ഞങ്ങള്‍ക്കരികില്‍ കുളിച്ച് ഈറനുടുത്ത് ഒരു അമ്മ വന്നു നിന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കുലീനയായ ആ മദ്ധ്യവയസ്കയെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നല്ല പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ശല്ല്യ പ്പെടുത്തേണ്ട എന്ന് കരുതി ഞങ്ങള്‍ മിണ്ടാതിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ അടുത്ത് തന്നെയായിരുന്ന അവര്‍ക്ക് നാലുമക്കള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ച അവരുടെ മൂത്തമകന്‍ എന്റെ സഹപാഠിയും സുഹൃത്തുമായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വിവാഹവും ഏകദേശം അടുത്തടുത്ത്‌ തന്നെയായിരുന്നു. അവനായിരുന്നു അവരുടെ കുടുംബം ഏറ്റവും നന്നായി തന്നെ നോക്കിയിരുന്നത്.<br /><br />ആ അമ്മയാകട്ടെ ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവരുടെ മാത്രം ലോകത്ത് മാത്രമായിരുന്നു. കണ്ണടച്ച് ആത്മാര്‍ഥമായി പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ മുഴുകിയായിരുന്നു അവര്‍ . അവരുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന കുറേശ്ശേയായി ഞങ്ങള്‍ക്കും പിന്നെ കുറച്ചു മാറി നിന്നിരുന്ന വരസ്സ്യാര്‍ അടക്കമുള്ള ക്ഷേത്രം ജീവനക്കാര്‍ക്കും കേള്‍ക്കുമാറായി തുടങ്ങി. അത്രയും ആത്മാര്‍ഥമായി കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈവെച്ചു അവര്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നത് മുഴുവന്‍ അവരുടെ മൂത്ത മകനെ കുറിച്ചായിരുന്നു. അവരെ പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്ന അവരുടെ മൂത്ത മകനും മരുമകളും ഒരിക്കലും നേരെയാകരുതേ എന്നും അവരുടെ മറ്റു മൂന്നുമക്കളും നേരെയകണേ എന്നും....!!!<br /><br />സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍ .<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-5931296289502988767?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-84073416303849884112010-02-24T08:31:00.000-08:002010-02-24T08:32:19.849-08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">മറ്റൊരു അമ്മ ....!!!</span></span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold;"> പിന്നെയും പിന്നെയും പൂക്കുകയും കായ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കാടുകള്‍ക്ക് നടുവില്‍ ഒരു മൊട്ടക്കുന്ന് ...! പുല്ലുപോലും കിളിര്‍ക്കാത്ത തരിശുഭൂമി...! അങ്ങിനെയൊന്നു അവിടെയുണ്ടെന്ന് ചുറ്റിലും പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ആ കൊടും കാട് ആര്‍ക്കുമുന്നിലും സമ്മതിക്കുകയില്ല പക്ഷെ...!അത് തന്റെ സ്വന്തമെന്നു അഹങ്കാരതോടെയാണ് ആ കാട് കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നതും. എന്തിനു വേണ്ടി... ആര്‍ക്കുവേണ്ടി ... അതുമാത്രം ഇപ്പോഴും, എപ്പോഴും ആശ്ചര്യവും ...!!!</span></span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> പകല്‍ മുഴുവന്‍ വല്ലാത്ത ഓട്ടമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വല്ലാതെ തളര്ന്നാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്. ചെന്നപാടെ കുളിച്ച്, ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഒന്ന് കിടക്കണം എന്നായിരുന്നു കരുതിയത്‌. വീട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോഴാണ് പക്ഷെ ആ വല്യമ്മ വന്നിട്ടുള്ളത് അറിഞ്ഞത്. അടുത്ത ബന്ധു എന്നതിനേക്കാള്‍ അവരോടു നല്ല അടുപ്പവുമായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവര്‍ എത്തിയതറിഞ്ഞു , ഞാനും വേഗം തന്നെ കുളിച്ചു അവര്‍ക്കൊപ്പം വര്‍ത്തമാനം പറയാന്‍ ഇരുന്നു. വീട്ടില്‍ എല്ലാവരും കൂടി ഒന്നിച്ചു തളത്തില്‍ നിരന്നിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കലും വര്‍ത്തമാനവുമായി സമയം ഒരുപാട് വൈകിയാണ് ഞങ്ങള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നത്. </span></span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> അന്ന് പതിവിനു വിപരീതമായി അവര്‍ അവരുടെ മകനെപ്പറ്റിയാണ് സംസാരിച്ചത് മുഴുവന്‍. മൂന്നു ആണ്‍ മക്കളാണ് അവര്‍ക്ക്. മൂന്നുപേരും വിവാഹം കഴിച്ചു സുഖമായിരിക്കുന്നു . മൂത്ത മകനാണ് വീട്ടിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയ്തിരുന്നത്. വിവാഹ ശേഷവും അവന്‍ തന്നെയാണ് എല്ലാം ചെയ്തിരുന്നത്. അവരുടെ വീട് കുറച്ച് അകലെയായതിനാല്‍ വല്ലപ്പോഴുമുള്ള സന്ദര്‍ശനങ്ങലാണ് ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അപ്പോഴൊന്നും പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ക്കാര്‍ക്കും അവിടെ എന്തെങ്കിലും ഒരു പ്രശ്നം ഉള്ളതായി തോന്നിയിട്ടുമില്ല. മക്കളും മരുമക്കളും വല്യമ്മയും എല്ലാം എല്ലാം വളരെ സ്നേഹത്തോടെയും സഹകരണത്തോടെയും ആയിരുന്നു അവിടെ ജീവിച്ചിരുന്നത്. </span></span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> അതുകൊണ്ട് തന്നെ അപ്പ്രാവശ്യം വല്യമ്മ അവരുടെ ആ മൂത്തമകനെപ്പറ്റി അങ്ങിനെയൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. അവന്‍ എങ്ങിനെ ഇത്രപെട്ടെന്നു ഇങ്ങിനെയായി എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. പലരും പലതും പറഞ്ഞു. അവനു അഹങ്കാരമാണെന്ന് ചിലര്‍. അവന്റെ ഭാര്യയുടെ കുഴപ്പമെന്ന് ചിലര്‍. അവന്‍ അല്ലെങ്കിലും അങ്ങിനെയൊക്കെയായിരുന്നു എന്ന് വേറെ ചിലര്‍. വല്ല്യമ്മയുടെ കണ്ണീരിനും കരച്ചിലിനും മുന്നില്‍ എല്ലാവരും പക്ഷെ ഏക സ്വരത്തില്‍ അവനു എതിരായി. അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ ഇതുവരെയും ഇത്ര സ്നേഹത്തോടെ അവനെ പുകഴ്തിമാത്രം പറയാറുള്ള വല്യമ്മ എന്തായാലും അവനെപ്പറ്റി നുണ പറയില്ലല്ലോ.</span></span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> വളരെ അടുത്ത് തന്നെ അവനെ ഒന്ന് കാണണമെന്നും അവനോടു സംസാരിക്കണം എന്നും ഉറപ്പിച്ചാണ് ഞങ്ങള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നത്. ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോഴും ഞാനും ഭാര്യയും അതുതന്നെയാണ് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നതും. എന്നാലും അവന്‍ എങ്ങിനെ ഇത്ര ദുഷ്ട്ടനായി എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കാര്‍ക്കും മനസ്സിലായില്ല. ആ അമ്മയുടെ സങ്കടത്തിനു മുന്നില്‍ അവനെ മനസ്സാ ശപിക്കാനും എനിക്ക് മടി തോന്നിയില്ല. അവനെപ്പറ്റി അവര്‍ അത്ര വേദനയോടെയാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്.. അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞ് ഒഴുകുകയായിരുന്നു അപ്പോഴെല്ലാം. മുന്‍പൊക്കെ അവനെപ്പറ്റി സ്നേഹതോടെമാത്രം പറഞ്ഞിരുന്നവരാന് അവര്‍. അവരെ ഇങ്ങിനെ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്ന അവന്‍ ഒരിക്കലും ഗതിപിടിക്കില്ലെന്നു വരെ എന്റെ ഭാര്യയും പറഞ്ഞു.</span></span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> അങ്ങിനെ തൊട്ടടുത്ത ദിവസം തന്നെ ഞങ്ങള്‍ അവനെ കാണാന്‍ അവരുടെ വീട്ടിലെത്തി. അവിടെ ചെന്നപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് അവന്‍ അവിടെയില്ലെന്നു. വീട്ടില്‍ നിന്നും വഴക്ക് കൂടി അവന്‍ വേറെ മാറി താമസിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നുവത്രേ. അപ്പോള്‍ അവനോടുള്ള ദേഷ്യം ഇരട്ടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. എന്നാല്‍ പിന്നെ അവനെ ഒന്ന് കാണുകതന്നെ ചെയ്യണം എന്ന ധാരണയോടെ അവനെ അന്വേഷിച്ചു കണ്ടെത്തി. </span></span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> കുറച്ചുമാറി പാവപ്പെട്ടവര്‍ മാത്രം താമസിക്കുന്ന ഒരു ചേരി പോലുള്ള പ്രദേശത്ത് ഒറ്റ മുറി മാത്രമുള്ള ഒരു വാടകവീട്ടില്‍ അവനും ഭാര്യയും രണ്ടു ചെറുമക്കളും ഒരുനേരത്തെ ആഹാരത്തിനു പോലും വകയില്ലാതെ അവശരായി കഴിയുന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഞങ്ങളെ തന്നെ വിശ്വസിക്കാന്‍ നന്നേ പണിപ്പെടേണ്ടിവന്നു. അവര്‍ക്കുമുന്നില്‍ നിസ്സഹായരായി ഞങ്ങള്‍ നില്‍ക്കെ, ആ വല്യമ്മ അവരുടെ സ്വന്തം മകനായ അവനെപറ്റി പറഞ്ഞതെല്ലാം തലക്കുള്ളില്‍ വട്ടം ചുറ്റുകയായിരുന്നു.....!!!</span></span> <span style="font-size:130%;"><br /><br /><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-8407341630384988411?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-52847560535739039882010-02-21T09:51:00.000-08:002010-02-21T09:53:31.065-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">ജീവിതത്തിനു മുന്നില്‍ ...!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />ജീവിതം ചിലപ്പോള്‍ നമുക്ക് മുന്നില്‍ തീര്‍ത്തും അന്ന്യമായിതീരും. അങ്ങിനെയൊരു നിമിഷത്തില്‍ നമുക്ക് നാം തന്നെ അന്ന്യരുമാകും. എന്ത്, എങ്ങിനെ എല്ലാം ചോദ്യങ്ങള്‍ മാത്രവുമായി എന്നേക്കും അവശേഷിക്കും. വാക്കുകള്‍ക്കും, പ്രവര്‍ത്തികള്‍ക്കും അര്‍ഥം തന്നെ ഇല്ലാതാകും. നാം നമുക്ക് തന്നെ അപ്രിയരാകുമ്പോള്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് നാം എങ്ങിനെയെന്ന് പറയേണ്ടല്ലോ. ആര്‍ക്കും ഒരിക്കലും ന്യായീകരിക്കാന്‍ പോലും അവസരമില്ലാതെ മുന്നിലേക്കോ, പിന്നിലേക്കോ എന്നുപോലും നിശ്ചയമില്ലാതെ ...!</span> <span style="font-size:130%;"><br /><br />അന്നൊരു ഞായറാഴ്ച ആയിരുന്നു . വീട്ടിലെ എല്ലാവരും ഒരു ബന്ധുവീട്ടില്‍ പോയതിനാല്‍ ഞാന്‍ മാത്രമേ വീട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മുറ്റത്തെ ചെടികളെയും തൊടിയിലെ മരങ്ങളെയും കഴിയും വിധം പരിപാലിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. അങ്ങിനെയിരിക്കെ, അപ്രതീക്ഷിതമായാണ്, വീടിനു മുന്നിലെ ചെറിയ റോഡിലൂടെ അങ്ങിനെയൊരു പെണ്‍കുട്ടി പലപ്രാവശ്യം കടന്നുപോകുന്നത് എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടതും. കുറെയൊക്കെ കീറിപ്പറിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളുമായി സ്ഥിര ഭോധമില്ലാതെയുള്ള അവളുടെ നടത്തം എന്നിലാണ് സത്യത്തില്‍ അസ്വസ്ഥത പടര്തിയത്.</span> <span style="font-size:130%;"><br /><br />അവളുടെ നടത്തം പലകുറിയായപ്പോള്‍ എനിക്കുമുന്നേ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്ന പലരും അവളെ പിന്തുടരാന്‍ തുടങ്ങി. യൌവ്വനം മുറ്റിനില്ക്കുന്ന അവളിലേക്ക്‌ ചിലരുടെയെങ്കിലും കഴുകന്‍ കണ്ണുകളെങ്കിലും തറച്ച് ഇറങ്ങുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. അതുതന്നെയാണ് എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്തനാക്കിയതും. എന്നെക്കാള്‍ മുന്നേ പക്ഷെ അപ്പുറത്തെ ഒരു അമ്മ അതുകാണുകയും അവര്‍ വേഗം എന്റെ അടുത്തെത്തി ആ കുട്ടിയെ കൂട്ടിവരാന്‍ കൂടെചെല്ലാന്‍ പറയുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പിന്നെ മറ്റൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. </span> <span style="font-size:130%;"><br /><br />ആ അമ്മയ്ക്കൊപ്പം ഞാനും ചെന്ന് വിളിച്ചപ്പോള്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടി പകപ്പോടെ ആ അമ്മയെ നോക്കി വളരെ പെട്ടെന്ന് എന്റെ പുറകില്‍ ഒളിച്ചുനിന്നു. അതെന്നെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുതിയെങ്കിലും എന്നില്‍ എന്റെ കുഞ്ഞനുജതിയായി അവള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഞാനും ആ അമ്മയും കൂടി അവളെ മെല്ലെ എന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ട് വന്നു, അകത്തു കടത്തിയിരുതിയപ്പോള്‍, കൂട്ടിനു അപ്പുറത്തെ വീടുകളിലെ മറ്റു ചേച്ചിമാരും എത്തിയിരുന്നു. അപ്പോഴും കുറച്ചൊക്കെ സംശയത്തോടെ മറ്റുള്ളവര്‍ ഞങ്ങളെ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ മാറി നിന്നു. </span> <span style="font-size:130%;"><br /><br />വീട്ടിലെ ശാന്തമായ ആ അന്തരീക്ഷത്തിലും ആ പെണ്‍കുട്ടി പക്ഷെ നന്നായി വിയര്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവള്‍ അപ്പോഴും എന്നെ പിടിച്ച് എന്റെ അടുത്ത് തന്നെയാണ് ഇരുന്നിരുന്നത്. ചില ചേച്ചിമാര്‍ക്കു അതത്ര രസിചില്ലെങ്കിലും എന്തോ ആരും ഒന്നും മോശമായി പറഞ്ഞില്ല. കുറച്ചു സമയം അങ്ങിനെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അപ്പുറത്തെ അമ്മ മുന്‍കയ്യെടുത്തു അവളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ശരിയാക്കാനും അവള്‍ക്കു എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാന്‍ കൊടുക്കാനും തുടങ്ങി. അകത്തെ മുറിയില്‍ നിന്നു ആളില്ലാത്തതിനാല്‍ വെളിച്ചം ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു മുറിയിലേക്ക് അവര്‍ അവളെ വസ്ത്രം ശരിയ്യാക്കാന്‍ കൊണ്ടുപോയതും, എന്തോ കണ്ടു പേടിച്ചപോലെ അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവള്‍ പുറത്തേക്കോടി. </span> <span style="font-size:130%;"><br /><br />തീര്‍ത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു അതെങ്കിലും ഞാന്‍ പെട്ടെന്നുതന്നെ അവളെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് ഉറക്കെ കരയാന്‍ തുടങ്ങി. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് സാധാരണ സ്ത്രീകളില്‍ കാണുന്ന സുരക്ഷിതത്വം ഇവിടെ എങ്ങിനെ ഇല്ലാതാകുന്നു എന്ന് ഞങ്ങളെ എല്ലാം വല്ലാതെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. എന്നാല്‍ ആണായ എന്നെ അവള്‍ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിലെ വിരോധാഭാസം ആശ്ചര്യ ചിന്നഹ്മായി നില്‍ക്കെ, ഞാന്‍ അവളെ മെല്ലെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. </span> <span style="font-size:130%;"><br /><br />അടുത്ത വീട്ടിലെ ആ അമ്മയ്ക്കും മറ്റു ചില ചേച്ചി മാര്‍ക്കും ഒപ്പം അവളെ കുറച്ചു സമയം വിട്ട് ഞാന്‍ മാറിയിരുന്നു. അവരുടെ സ്നേഹപൂര്‍വ്വമുള്ള പെരുമാറ്റം അവളില്‍ ശരിക്കും ഒരു സമാധാനം ഉണ്ടാക്കി. അവര്‍ കൊടുത്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും അടുത്തവീട്ടിലെ അവളുടെ പ്രായമുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ വസ്ത്രം മാറ്റിയുടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ അവള്‍ ഐശ്വര്യമുള്ള നല്ലൊരു പെണ്‍കുട്ടിയായി. ആ പ്രായത്തിലുള്ള ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ എന്തായാലും അവിടെ എങ്ങും താമസിപ്പിക്കുന്നത് ശരിയാകില്ല എന്ന എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായം മാനിച്ചു ഞങ്ങള്‍ അവളെ അടുത്തുള്ള പോലിസ് സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തിച്ചു. </span> <span style="font-size:130%;"><br /><br />അവിടുത്തെ പോലീസുകാരുടെ സഹായത്തോടെ അവളെ അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിച്ചു പിന്നീട്. അവിടുത്തെ ഡോക്ടറുടെ സഹായത്തോടെ കുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാരെയും മറ്റും കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള ശ്രമം വിജയിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷെ അവളുടെ വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍ ഞങ്ങളെ ശരിക്കും വേദനിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല, വികാര പരവശരാക്കുകയും ചെയ്തു. വയ്യാതെ കിടക്കുന്ന അച്ഛനും, ഗുണ്ടയായ ചേട്ടനും, ആരുടെയോ ഒപ്പം ഒളിച്ചോടിയ ഒരു ചേച്ചിയുമുള്ള അവളെ വില്‍ക്കാനുള്ള അവളുടെ സ്വന്തം അമ്മയുടെ ശ്രമമാണ് ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയില്‍ അവളെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് ....!!!</span> <span style="font-size:130%;"><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-5284756053573903988?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-37683855577289449812009-12-21T06:08:00.000-08:002009-12-21T06:09:59.418-08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">കാത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടി...!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold;"> തിരക്കുള്ള ആ സര്‍ക്കാര്‍ ആപ്പീസിന്റെ വരാന്തയില്‍ തിരക്കില്‍ നിന്നൊഴിവാകാന്‍ പരമാവധി ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു ആ കുഞ്ഞ് അവിടെ പതുങ്ങി നിന്നിരുന്നത്. ഏകദേശം അഞ്ചു വയസ്സുമാത്രം പ്രായമുള്ള ആ ഓമനയുടെ മുഖത്തിന്‌ തീക്ഷ്ണമായ ഒരു പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. ഏകദേശം അഞ്ചു വയസ്സെങ്കിലും ഉള്ള അവനു പക്ഷെ ഒരു അന്പതുകാരന്റെ പക്വതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. നിശ്ചയ ദാര്ട്യതോടെയുള്ള അവന്റെ നില്‍പ്പില്‍ ഞാന്‍ പോലും ഒന്ന് പരുങ്ങിപോയി. എനിക്ക് കാണേണ്ട ഓഫീസര്‍ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞേ എത്തൂ എന്നറിഞ്ഞ് അയാളെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍ അവിടെ. അപ്പോഴാണ് ആ ഒമാനക്കുഞ്ഞു എന്റെകണ്ണിലുടക്കിയത്. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> ആ ഓമന കുറച്ചധികം നേരമായി അവിടെ നില്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് എന്ന് തോന്നുന്നു. അവന്റെ കാലുകള്‍ വേദനിക്കുകയും അവന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ വരണ്ടുതുടങ്ങുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നിട്ടും അതൊന്നും കൂസാതെ അവന്‍ അവിടെത്തന്നെ കാത്തു നില്‍ക്കുകയാണ്. കടന്നു പോകുന്ന ഓരോരുത്തരും അവനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ടേ കടന്നു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ചിലരൊക്കെ അവന്റെ ഓമന കവിളില്‍ ഒന്ന് നുള്ളാനും ശ്രമിച്ചിരുന്നു. തിരക്കില്‍ ആളുകള്‍ അവനെ തട്ടാതിരിക്കാന്‍ പരമാവധി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവന്‍ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> ആരെയും കൂസാതെ അവന്‍ അവന്റെ മാത്രം കാര്യത്തില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചാണ് അവിടെ നില്‍ക്കുന്നത്. മറ്റുകുട്ടികളെ പോലെ ഒരിക്കല്‍ പോലും കളികാണോ മറ്റു എന്തിലെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കാനോ അവന്‍ ഒരിക്കലും ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല. എന്തോ തീരുമാനിച്ചു ഉറപ്പിച്ച പോലെ തീര്‍ത്തും ഗൌരവത്തില്‍ ആയിരുന്നു അവന്‍. ആ മുഖഭാവം അവനു പക്ഷെ ഒട്ടും ചേരുന്നതല്ല എങ്കിലും അവന്‍ അങ്ങിനെയാകാന്‍ കഴിയുന്നതും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പഴയതെങ്കിലും വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രം വളരെ കുലീനമായി തന്നെയാണ് അവന്‍ ഉടുത്തിരിക്കുന്നത്. വളരെ മാന്യവും പക്വതയോടെയും ആണ് അവന്‍ പെരുമാറുന്നതും. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> കുറച്ചധികം നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അകത്തുനിന്നും ആ ഓഫീസില്‍ തന്നെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരാള്‍ ആരോ പറഞ്ഞതുകേട്ട്‌ എന്നപോലെ ആരെയോ തിരഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരക്കിട്ട് പുറത്തെത്തി ചുറ്റും നോക്കവേ ആ കുട്ടിയെ കണ്ടു അങ്ങോട്ട്‌ കടന്നു ചെന്നു. ചുവന്നു തുടുത്ത കണ്ണുകളും ക്രൂരമായ മുഖഭാവങ്ങളും ഉള്ള അയാള്‍ ഒട്ടും ദയയില്ലാതെ അവന്റെ മുഖത്തിന്‌ തന്നെ ഒറ്റ അടിയങ്ങു വെച്ച് കൊടുത്തു. എല്ലാവരും സ്തബ്ധരായി നില്‍ക്കെ ആ കുട്ടി പക്ഷെ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ നിശ്ചലനായി അതെ നില്‍പ്പ് നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോഴും. അവന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്നും പൊന്നീച്ച പറന്നിട്ടുണ്ടാകും എന്ന് നൂറു തരം. പക്ഷെ ഒരിറ്റു കണ്ണീര്‍ പോലും പുറത്തു വന്നിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും ദൈന്യതയോടെ നോക്കി നില്‍ക്കെ പിന്നെ അയാള്‍ ആ കുട്ടിയെ വലിച്ചു കൊണ്ട് എന്നപോലെ പുറത്തേക്കു പോയി മേലില്‍ ഇവിടെ കണ്ടുപോകരുത് എന്ന് അലറിക്കൊണ്ട്‌ റോഡിലേക്ക് തൂകിയെറിഞ്ഞു. ഒട്ടും ദയ അര്‍ഹിക്കാത്ത ആ മനുഷ്യന്‍ അവന്റെ സ്വന്തം അച്ഛനായിരുന്നു.....!!!</span></span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-3768385557728944981?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-55084821674616739892009-12-20T06:14:00.000-08:002009-12-20T06:16:02.134-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ഒരു സിനിമ കാണല്‍ ...!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />സിനിമ എനിക്കൊരു ഹരം തന്നെയാണ്. പറ്റുന്ന ഓരോ സമയത്തും നല്ല സിനിമകള്‍ കാണാന്‍ കഴിയാവുന്നതും ശ്രമിക്കാരും ഉണ്ട്. പക്ഷെ എന്റെ ഭാര്യക്ക് സിനിമ അത്ര ഇഷ്ട്ടമൊന്നുമല്ല. ഇഷ്ട്ടമൊന്നുമല്ല എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല. തമാശ ചിത്രങ്ങളും കുടുംബ ചിത്രങ്ങളും ഒക്കെ കാണാറുണ്ട്. എങ്കിലും തിയറ്ററില്‍ പോയി കാണാന്‍ താത്പര്യമില്ല.ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചെറിയ കുട്ടികള്‍ ആയതുകൊണ്ട് അവര്‍ കാ പീ എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ സിനിമ ശരിയായി ആസ്വദിക്കാന്‍ പറ്റില്ല എന്നാണു അവളുടെ ഭാഷ്യം. അത് ശരിയാണ് താനും. എങ്കിലും ഞാന്‍ അവള്‍ അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും പറ്റാവുന്ന സിനിമകള്‍ക്കൊക്കെ പോകും. അതിനു പറ്റിയ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കിട്ടണം എന്നുമാത്രം.<br /><br />അങ്ങിനെ ഒരിക്കല്‍ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഒരു അത്യാവശ്യത്തിനു പുറത്തിറങ്ങിയതാണ്. വഴിയില്‍ വെച്ചാണ് ഒരു സുഹൃത്തിനെ കണ്ടത്. അയാളാകട്ടെ തിരക്കിട്ട് ഒരു നല്ല സിനിമക്ക് പോവുകയും ആണ്. ആ സിനിമയാകട്ടെ കുറെ കാലമായി ഞാന്‍ കാണണം എന്ന് കരുതിയിരുന്നതും. പോകേണ്ട കാര്യം അത്യാവശ്യം ഉള്ളതാണെങ്കിലും എന്തായാലും ഇനി സിനിമ കഴിഞ്ഞാകാം പോക്ക് എന്ന് വെച്ചു സിനിമ തുടങ്ങാന്‍ ഏതാനും മിനുട്ടുകളെ ഉള്ളു എന്ന് പറഞ്ഞാണ് ഞാനും സുഹൃത്തും ഓടി എത്തിയത്. അവിടെ എത്തിയപ്പോളാണ് അറിയുന്നത് സിനിമ തുടങ്ങാന്‍ ഇനിയും ഒരു മണിക്കൂറുണ്ട്‌ എന്ന്. അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ ഒരു ചായയൊക്കെ കുടിച്ചു സിനിമയെ കുറിച്ച് ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു ഞങ്ങള്‍ അവിടെ ഇരുന്നു.<br /><br />സിനിമയെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ സമയം എപ്പോഴും തീരില്ല. കേരളത്തില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങി ഭാരതം മുഴുവന്‍ സഞ്ചരിച്ചു എഷ്യയിലൂടെ ലോകം മുഴുവന്‍ കറങ്ങി ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചെത്തി . ലോകത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരുനല്ല ചര്‍ച്ചക്ക് അങ്ങിനെ ഒരുപാട് നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം അവസരവും കിട്ടി . അതിന്റെ ഒരു സുഖം മനസ്സില്‍ നിറയുകയും ചെയ്തു. അടുത്തുതന്നെ എന്റെ മറ്റൊരു സുഹൃത്ത്‌ ചെയ്യാന്‍ പോകുന്ന നോല്ലൊരു വര്‍കിനെ കുറിച്ച് ഇയാളില്‍ നിന്ന് അറിയാനായതും ഗുണമായി. അവനെ വിളിക്കുകയും ചെയ്തു അതിനിടയില്‍. അങ്ങിനെ നല്ല കുറച്ചു സമയം ചിലവഴിച്ചു അപ്പോള്‍ അവിടെ.<br /><br />സിനിമക്ക് സമയമായപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ടിക്കറ്റെടുത്ത് അകത്തുകയറി, നല്ലൊരു സീറ്റ് നോക്കി ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു. അതികം തിരക്കില്ലാത്തതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ സിനിമ നന്നായി ആസ്വദിക്കാം എന്ന് സന്തോഷിച്ചു. തിരക്കുള്ളപ്പോള്‍ സിനിമ ആസ്വദിക്കാന്‍ പറ്റില്ല എന്നല്ല. എങ്കിലും തിരക്കില്ലാത്തത്‌ മനസ്സിന് ഒരു ആശ്വാസം തന്നെയാണ്. അങ്ങിനെ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു ഇരിക്കവേ പുറകില്‍ നിന്നും എന്നെ ആരോ വിളിക്കുന്നു. ആദ്യം ഞാന്‍ കരുതി വെറുതേ തോന്നുന്നതാകും എന്ന്. അതുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. പിന്നെയും എന്നെ പെരെടുതുതന്നെ പതുക്കെ വിളിക്കുന്നത്‌ കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളു. പിന്നെ തല പോക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അവിടെ അതാ എന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും അവളുടെ അനിയത്തിയും ഭര്‍ത്താവും കുട്ടികളും എല്ലാം സിനിമ കാണാന്‍ ഇരിക്കുന്നു....!!!!<br /><br /><br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-5508482167461673989?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-17538648175319224812009-12-05T08:22:00.000-08:002009-12-05T08:23:29.769-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവര്‍ ....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />ഒരു ഉന്നത സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തിന്റെ ഓഫീസില്‍ എത്തിയതാണ് ഞാനും ഞങ്ങളുടെ മറ്റൊരു സുഹൃത്തും. അവനെയും കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരിടം വരെ പോകണമായിരുന്നു. അവനു പക്ഷെ ജോലി തിരക്കായതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അവനു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. നഗരത്തിലെ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ കോണിലാണ് അവന്റെ ഓഫീസ്. രാത്രി ഒരുപാടു വൈകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തിരക്കും വളരെ കുറവായിരുന്നു. ഇരുട്ടുമൂടിയ ആ ഭാഗത്ത്‌ പക്ഷെ ആളുകള്‍ ഒട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നുതന്നെ പറയാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാനും എന്റെ സുഹൃത്തും സ്വസ്ഥമായി അവിടെ ഇരുന്നു സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കുറച്ചു സ്വകാര്യങ്ങള്‍... എന്റെ കുറച്ചു നൊമ്പരങ്ങള്‍.. പരസ്പരം പങ്കുവെക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിന്റെ ഭാരം തീര്‍ത്തും കുറയുക തന്നെ ചെയ്യുമല്ലോ. അങ്ങിനെ മനസ്സ് തുറക്കാന്‍ അപൂര്‍വ്വമായേ അവസരങ്ങള്‍ കിട്ടാറുള്ളൂ. അങ്ങിനെ കിട്ടിയ ആ അവസരം ഞങ്ങള്‍ മുതലാക്കുകയും ചെയ്തു.<br /><br />വല്ലപ്പോഴും കടന്നു പോകുന്ന ചില വണ്ടികള്‍. അപൂര്‍വ്വം കാല്‍നടക്കാര്‍. ഇവരൊക്കെ ഞങ്ങളെ കടന്നു പോവുകന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറെയേറെ ഇരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരന്‍ അവന്റെ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് ചായയും കടിയും സ്റ്റാഫ് വഴി കൊടുത്തയച്ചിരുന്നു. അതും കഴിച്ചു മെല്ലെ അവിടെത്തന്നെ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി ഞങ്ങള്‍. അതിനിടയില്‍ ഒരാള്‍ കള്ളുകുടിച്ച് ഫിറ്റായി കയ്യിലെ പൈസയും എണ്ണി ഇനി ഒരു പെഗ്ഗിനുള്ള പണമുണ്ടോ എന്ന് തിരിച്ചും മറിച്ചും എണ്ണിനോക്കിക്കൊണ്ട്‌ വേച്ചു വേച്ചു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ തൊഴുതുകൊണ്ട് കുറച്ചുനേരം നിന്നിട്ട് പിന്നെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒറ്റ പോക്ക്. ഞങ്ങള്‍ ചിരിച്ചു പോയി. കുറച്ചുനേരം അയാളെ നോക്കി നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />കുറച്ചു ദൂരം കൂടി മുന്നോട്ടു പോയപ്പോള്‍ ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും എന്തോ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു അതിലൂടെ പതുങ്ങി നടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞങ്ങളെ കണ്ടതും ഒന്ന് പരിഹ്ബ്ബ്രമിച്ച അവര്‍ വേഗം ഞങ്ങളെ കടന്നു പോവുകയും ചെയ്തു. അതില്‍ എന്തോ പന്തികേട്‌ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും അവരെ അത്ര ഭീകരരായോന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നിയില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവര്‍ വേഗം കടന്നു പോയതും ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും മുന്നോട്ടു നടന്നു. സംസാരിക്കുന്ന വിഷയം കുറച്ചു ഗൌരവം ഉള്ളതായതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു. വീണ്ടും മുന്നോട്ടു പോവുകയും ചെയ്തു.<br /><br />അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത്‌ ജോലി കഴിഞ്ഞു എത്തി. അതോടെ ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ അത്യാവശ്യ സ്ഥലത്തേക്ക് യാത്രയാകാന്‍ ഒരുങ്ങി അവന്റെ വണ്ടിയില്‍ പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്റെ വണ്ടി ഒതുക്കിയിടാന്‍ വണ്ടി ഇട്ടിടതെക്ക് പോയി. അവിടെ ചെന്ന് വണ്ടി ഒതുക്കിയിടവെ ഹെഡ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഞാന്‍ നേരത്തെ ഞങ്ങളെ കടന്നു പോയ ആ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കണ്ടു. അവരുടെ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പൊതി ഒരിടത്ത് സുരക്ഷിതമായി വെച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും അവര്‍ അതിലേക്കു നോക്കി ശ്രദ്ധയോടെ തിരിച്ചു പോരുന്നു. അവര്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നോക്കി കൊണ്ടാണ് വരുന്നത്. അതില്‍ എന്തോ പന്തികേട്‌ തോന്നിയ ഞാന്‍ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ വേഗം വിളിച്ചു. അവര്‍ ഓടിവന്ന് ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു. ഒരല്പം പേടിയോടെയാണ് ഞങ്ങള്‍ ചെന്നത് തന്നെ. <br /><br />ഇപ്പോഴത്തെ കാലം സ്പോടനങ്ങളുടെതല്ലേ. അങ്ങിനെ ഒക്കെ പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് ഞങ്ങള്‍ ചെന്നത്. അടുത്ത് ചെന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ ഭദ്രമായി വെച്ച ആ തുണിയുടെ പൊതിക്കെട്ടു കണ്ടെത്തി. അതിനു അനക്കമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഞാനും സുഹൃത്തും ഒന്ന് പേടിച്ചു നില്‍ക്കെ സുരക്ഷാ ഉദ്യോഘസ്തനായ മറ്റേ സുഹൃത്ത്‌ ആ പൊതിക്കെട്ടു അടുത്ത് കണ്ട ഒരു വടികൊണ്ട് മെല്ലെ ഇളക്കി നോക്കി. അപ്പോഴും അതിനു ഇളക്കമില്ല. അതിനിടയില്‍ അവന്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്ന് മറ്റുള്ളവരെയും വിളിച്ചു വരുത്തി. അവര്‍ വെളിച്ചവുമായി വന്നു എല്ലാവരും കൂടി ആ പൊതിക്കെട്ടു തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ അതൊരു ചോരക്കുഞ്ഞായിരുന്നു.... പ്രസവിച്ചു ഏതാനും ദിവസം മാത്രം പ്രായമായ അത് അപ്പോഴും ഒന്നുമറിയാതെ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു .... !!!<br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-1753864817531922481?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-43571615491197263122009-11-30T20:09:00.000-08:002009-11-30T20:14:25.476-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span>വേണ്ട</span> കൃഷി ...!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />വീടിനടുത്തുള്ള എന്റെ ഒരു നല്ല സുഹൃത്ത്‌ വെറുതേ കിടക്കുന്ന എന്റെ നിലം കൃഷി ചെയ്യാന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് സന്തോഷമായി,. ഞാനോ അതില്‍ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല എന്നാല്‍ ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നുവെങ്കില്‍ അത് അത്രയും നല്ലതല്ലേ. ഒരു വ്യവസ്ഥയുമില്ലാതെ തന്നെ അങ്ങിനെ അവനതില്‍ കൃഷി തുടങ്ങി. ഭാഗ്യമെന്നു മാത്രം പറയാന്‍ കഴിയില്ല, അവന്റെ അത്യധ്വാനവും കൂടിയായപ്പോള്‍ നല്ല വിളവും നല്ല പണവും കിട്ടി അവനു. ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ എനിക്ക് നന്നായി ചെലവ് ചെയ്യാമെന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />അടുത്ത കൃഷി തുടങ്ങും മുന്‍പ് അവന്‍ പറഞ്ഞു ആ കൃഷി സ്ഥലത്തിന് ഒരു കരാര്‍ ഉണ്ടാക്കാനായാല്‍ അത് അവനു വലിയ ഉപകാരമായിരിക്കും എന്ന്. അങ്ങിനെ എങ്കില്‍ അവനു സര്‍കാരില്‍ നിന്നും ബാങ്കുകളില്‍ നിന്നും സഹായവും ഗ്രാന്റും ഒക്കെ കിട്ടും എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എതിരൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവനു അങ്ങിനെയെങ്കിലും ഒരു സഹായം ആകുമെങ്കില്‍ എനിക്കെന്തു നഷ്ട്ടം. അങ്ങിനെ അവന്‍ പറഞ്ഞ പ്രകാരം ഞങ്ങള്‍ ഒരു പാട്ടക്കരാരും ഉണ്ടാക്കി. അതും അവന്‍ പറഞ്ഞ പ്രകാരം വെണ്ടകൃഷി ചെയ്യാനാണ് കരാര്‍ ഉണ്ടാക്കിയത്. ഒരു വര്‍ഷത്തെ കാലയളവിലേക്ക്.<br /><br />കരാര്‍ പ്രകാരം അവന്‍ അവിടെ തുടര്‍ച്ചയായി കൃഷി തുടങ്ങി. നല്ല വരുമാനവും ആയി. അതിനു ശേഷം അവന്‍ സ്വന്തമായി കൃഷി സ്ഥലം വാങ്ങി, കൃഷി പിന്നെ അവിടെയായി. എങ്കിലും ഞാനുമായി നല്ല ബന്ദത്തില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. അങ്ങിനെ കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഞാന്‍ നാട്ടിലെത്തിയ ഒരു പ്രാവശ്യം, എന്റെ കൃഷി സ്ഥലം മറ്റൊരാള്‍ നല്ല വിലക്ക് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അത് വില്‍ക്കാം എന്ന് വെച്ചു. അങ്ങിനെ അതിന്റെ ആധാരവും മറ്റും തയ്യാറാക്കാന്‍ വേണ്ടി നടക്കുമ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വിവരം അറിയുന്നത്. എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ എന്റെ കൃഷി സ്ഥലം 75 വര്‍ഷത്തേക്കാണ് പാട്ടതിനെടുതിരിക്കുന്നത്. പക്ഷെ എനിക്ക് തന്ന കരാര്‍ കൊപിയില്‍ പാട്ടം ഒരു വര്‍ഷത്തിനായിരുന്നു എങ്കിലും രെജിസ്ടര്‍ ഓഫീസില്‍ ഉള്ളതു പ്രകാരം ഞാന്‍ അവനു പാട്ടത്തിനു കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്‌ വേണ്ട കൃഷികള്‍ ചെയ്യാനാണ്. അതുപ്രകാരം അവന്‍ അവിടെ എന്ത്കൃഷിയും ചെയ്യാം. അങ്ങിനെ അവന്‍ കൃഷി ചെയ്യുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത് തേക്ക് ആണ്. തേക്ക് പാകമാകാന്‍ 75 വര്‍ഷമെങ്കിലും വേണമല്ലോ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് എന്റെ കൃഷി സ്ഥലം മടക്കി കിട്ടാന്‍ ഞാന്‍ ഇനി 70 കൊല്ലംകൂടി കാത്തിരിക്കണം. വെണ്ടകൃഷി എന്നത് വേണ്ട കൃഷി എന്നായപ്പോഴതെ ഒരു കാര്യം ....!!!!<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-4357161549119726312?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-39055071535727301542009-11-28T09:19:00.000-08:002009-11-28T09:21:40.805-08:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ജീവിത യാത്ര ...!!!</span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"> യാത്ര തിരക്കുള്ളതാകുമ്പോള്‍ അത് ബിസിനസ്‌ ക്ലാസ്സില്‍ ആകും. അവിടെ ജീവിതങ്ങള്‍ അടുത്ത് കാണല്‍ വിരളമാണെങ്കിലും യാത്ര മറ്റു വിധങ്ങളില്‍ ഉപകാര പ്രദമാക്കാം. ഇഷ്ട്ടമുള്ള സിനിമ കാണാം, അല്ലെങ്കില്‍ ഇഷ്ട്ടമുള്ള പുസ്തകം വായിക്കാം. അന്ന് പക്ഷെ രണ്ടിനും കഴിയാതെ വെറുതേ ഇരിക്കവെയാണ് മുന്‍ സീറ്റിലെ സുന്ദരിയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി കണ്ണില്‍ ഉടക്കിയത്. ഇരുപതു ഇരുപത്തിയഞ്ചു വയ്യസ്സുള്ള സുമുഖയായ അവള്‍ വളരെ വിഷാദത്തിലായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണുകള്‍ തുടക്കുകയും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആ പെണ്‍കുട്ടി. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"> വിഹാഹിതയാണെന്ന് നെറ്റിയിലെ സിന്ദൂരം പറഞ്ഞു തന്നപ്പോള്‍ പിന്നെ വലിയ ആകാക്ഷയായി. എന്തായിരിക്കാം അവളുടെ സങ്കടം. ചിലപ്പോള്‍ ഭര്‍ത്താവിനെ പിരിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോവുകയാകാം. അതുമല്ലെങ്കില്‍ ജോലി നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു തിരിച്ചു പോകുന്നതാകാം. ഇനി അതുമല്ലെങ്കില്‍ വീട്ടിലെ അടുത്ത ആര്‍ക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും അരുതായ്ക സംഭവിച്ച് അങ്ങോട്ട്‌ പോകുന്നതാകാം. എന്തായാലും ദുഃഖം അത്ര കഠിനം തന്നെ ആ പെണ്‍കുട്ടിക്ക്. അത് അവളുടെ മുഖത്തും ശരീരത്തിലുംപ്രകടവുമായിരുന്നു. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"> വിമാന ജീവനക്കാര്‍ ഭക്ഷണവും മറ്റുമായി അടുത്ത് വരുമ്പോഴും ഒന്നും വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ്ഞ്ഞു അവരെയെല്ലാം അവള്‍ തിരിച്ചയക്കുകയായിരുന്നു. അവരിലും അവള്‍ ഒരു വലിയ ചോദ്യ ചിഹ്ന്നമായി നിന്നു. അവര്‍ പരസ്പരം അവളെ ചൂണ്ടി സംസാരിക്കുമ്പോഴും അവളാകട്ടെ ഒന്നും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ പിന്നെ അടുത്ത സീറ്റുകളിലെ മറ്റുള്ളവരും അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവള്‍ തന്റെ മാത്രം ലോകത്തിലായിരുന്നു. കണ്ണുകള്‍ കൈലേസ്കൊണ്ട് തുടക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ചുണ്ടുകള്‍പ്രാര്‍ത്ഥനാ നിരതമായിരുന്നു. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"> എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ അവളിലാകവേ വളരെ പെട്ടെന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. ആ പെണ്‍കുട്ടി ബോധ രഹിതയായി നിലത്തേക്ക് കുഴഞ്ഞു വീണു. വീഴുന്നത് കണ്ടതും തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്ന വിമാന ജീവനക്കാര്‍ അവളെ താങ്ങി സീറ്റില്‍ കിടത്തി അടിയന്തിര സഹായത്തിനു അഭ്യര്‍ഥിച്ചു. വിമാനത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഡോക്ടര്‍ ഓടിയെത്തി പ്രഥമ ശുശ്രൂഷ നല്‍കി അവളെ ഉണര്തിയതും അവള്‍ പൊട്ടിക്കരയാന്‍ തുടങ്ങി. ഡോക്ടര്‍ ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ അവളെ അടുത്തിരുന്നു ആശ്വസിപ്പിക്കവേ അവള്‍ മെല്ലെ പറയാന്‍ തുടങ്ങി. ഏതു നിമിഷവും മരിക്കാവുന്ന രക്താര്ബുധ രോഗിയായ അവള്‍ മരണത്തെ മുന്നില്‍ കാണ്ടാണ് വീട്ടിലേക്കു പോകുന്നത്. വിദേശത്ത് ജോലിചെയ്യുന്ന അവളെ കാത്തു അവളുടെ ഭര്‍ത്താവും കുഞ്ഞും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. അവര്‍ക്കറിയില്ല അവള്‍ കടന്നു ചെല്ലുന്നത് മരണത്തിലേക്ക് ആണെന്ന് ......!!!</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-3905507153572730154?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-20097705590101951282009-11-26T09:17:00.000-08:002009-11-26T09:23:59.474-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">തിരിച്ചുപോക്ക് ...!!! </span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />നിറഞ്ഞു കത്തുന്ന അഗ്നിയുടെ ആളുന്ന നാളത്തിന്റെ അകക്കാംപിനുള്ളിലെ കോച്ചുന്ന തണുപ്പ് കയ്യിലെ ലോഹവളയത്തിലൂടെ അരിച്ചരിച്ചു ഹൃദയത്തിലേക്കും അവിടുന്ന് പിന്നെ മനസ്സിലൂടെ അത്മാവിലെക്കും വ്യാപിക്കുമ്പോള്‍, മരണം പോലും നിസ്സാരമാകുന്ന നിമിഷം. നിര്‍ജ്ജീവമാകുന്ന വേദന തലക്കുള്ളില്‍. ദേഹം പൊതു ജന മധ്യത്തില്‍ നഗ്നമാക്കപ്പെടുന്നു.<br /><br />ഞങ്ങള്‍ കടന്നു ചെല്ലുമ്പോള്‍ അയാള്‍ തലകുനിച്ചു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ അത്രയും സമയം ഉദ്യോഗസ്ഥരോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴും ഒരിക്കല്‍ പോലും അയാള്‍ തലയുയര്‍ത്തി ഞങ്ങളെ പോലും നോക്കിയില്ല. കരയുകയായിരുന്നു അയാള്‍ എന്നാണു എനിക്ക് തോന്നിയത്. പക്ഷെ അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിര്ജ്ജലമായിരുന്നു. മുഖം ഒരിക്കല്‍ പോലും വ്യത്യസ്തമാവുകയെ ചെയ്തില്ല. ഇടക്കെപ്പോഴോ, പോലീസുകാര്‍ അയാളോട് ഒപ്പിടാന്‍പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അതുമാത്രം ചെയ്തു തിരിച്ചു അയാളുടെഇരിപ്പിടത്തില്‍ പോയി ഇരുന്നു. .<br /><br />ഒടുവില്‍ എല്ലാ കടലാസ് ജോലികളും തീര്‍ത്തു അവര്‍ അയാളോട് പോയ്ക്കൊള്ളന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ അത് കേള്‍ക്കാതെ ഒരു നിമിഷം അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. പിന്നെ ഞാന്‍ ചെന്ന് വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു പാവയെ പോലെ പിന്നാലെ വന്നു. കൂടെ വന്നു വണ്ടിയില്‍ കയറുമ്പോള്‍ എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരില്‍ ഒരാള്‍ അയാളോട് എന്തെങ്കിലും കുടിക്കാന്‍ വേണമോ എന്ന് ചോദിച്ചതിനും അയാള്‍ കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല. എന്നിട്ടും ഞങ്ങള്‍ അയാളോട് പിന്നെയൊന്നും പറഞ്ഞുമില്ല.<br /><br />നേരെ ഒട്ടും കളയാതെ ഞങ്ങള്‍ അയാളെ വിമാന താവളത്തിലേക്ക് തന്നെയാണ് നേരെ കൊണ്ട് പോയത്. അവിടെയെതുംപോഴും അയാള്‍ അതെ നിര്‍വ്വികാരതയോടെ തന്നെയായിരുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ, അമ്മയും അച്ഛനും ഒരു അപകടത്തില്‍ മരിച്ചതറിഞ്ഞ് നാട്ടിലേക്ക് കുടുംബ സമേതം പോവുകയായിരുന്ന അയാളെ മാത്രം വിസയുടെ പ്രശ്നത്തില്‍ വിമാനത്താവള പോലീസ് പിടിച്ചുവെച്ച ശേഷമുള്ള അയാളുടെ മാനസികാവസ്ഥ എന്തായിരിക്കുമെന്ന്ആര്‍ക്കും പറയാതെ തന്നെ ഊഹിക്കാമല്ലോ. അവിടെ അയാളെ ഇറക്കി, എന്റെ അവിടെയുള്ള ഒരു സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു അയാളെ ഏല്‍പ്പിച്ച ശേഷം ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചുപോകുന്നേരം ഒന്നുകൂടെ നോകവേ അയാള്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഞങ്ങളെ നോക്കുകയായിരുന്നു. മനസ്സുമുഴുവന്‍ കണ്ണുകളില്‍ നിറച്ചുവെച്ച്......!!!<br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-2009770559010195128?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-71281753070773185022009-11-25T03:40:00.000-08:002009-11-25T03:43:00.669-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">അമ്മയും മകനും ...!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />കുട്ടികള്‍ വല്ലാതെ വാശി പിടിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മെല്ലെ അവരെയും കൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങി. പൊതുവേ കുട്ടികളെ അനാവശ്യമായി <span>കടയിലെക്കൊന്നും</span> കൊണ്ടുപോകാറില്ല. കുറച്ചു നാളായി അവര്‍ പുറത്തൊന്നും പോയിട്ടും ഇല്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അന്ന് ഞാന്‍ ഫ്രീ ആയി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ കുട്ടികള് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്തായാലും കൊണ്ട് പോകാം എന്ന് കരുതിയത്‌.<br /><br />കടയിലെതിയാല്‍ അവരുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ ഏറെയാണ്‌. ഇതാണ് എടുക്കേണ്ടത് എന്ന് അവര്‍ക്കൊരു രൂപവും ഇല്ല. ഒരാള്‍ ഒന്നെടുതാല്‍ മറ്റെയാള്‍ക്ക് വേറെ വേണം. അപ്പൊ അതുതന്നെ വേണം രണ്ടാമനും. അങ്ങിനെ കശ പിശ കൂടുന്നതും നോക്കി അവിടെയുള്ള ചിലര്‍ നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കുട്ടികളെ ചീത്ത പറഞ്ഞു. ഏതെങ്കിലും ആവശ്യമുള്ളത് എടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ അറിയാത്ത എന്റെ കുട്ടികള്‍ക്ക് സാധനങ്ങളുടെ വിലയൊന്നും അറിയില്ലല്ലോ. അതിന്റെ വിവരമില്ലായ്മ എന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നില്‍അസ്വസ്തനാക്കുകയും ചെയ്തു. <br /><br />കടയില്‍ കുറച്ചൊക്കെ തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോള്‍. അതിനിടയില്‍ കുറച്ചുമാറി ഒരൊഴിഞ്ഞ കോണില്‍ ഒരു അമ്മയും കുഞ്ഞും നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മടിയില്‍ തിരുകിയ ചില്ലറകള്‍ പെറുക്കി, എണ്ണി നോക്കുകയാണ് ആ അമ്മ. കുട്ടിയകട്ടെ അമ്മയെ അക്ഷമയോടെ നോക്കി നില്‍ക്കുകയാണ്. അതൊരു നാല് വയസ്സുള്ള ആണ്‍ കുട്ടിയായിരുന്നു. അവന്‍ ആശയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന എന്തോ വാങ്ങിക്കൊടുക്കാനാണ് ആ അമ്മ അവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്. അതിനിടയില്‍ എന്റെ കുട്ടികളുടെ അത്യാര്‍ത്തി കണ്ടു ആ കുട്ടി അക്ഷമാനാകാനുംതുടങ്ങി.<br /><br />എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തി കഴിഞ്ഞതും ആ അമ്മയുടെ മുഖം വല്ലാതെ വിവര്‍ണ്ണമായി . അവര്‍ അസ്വസ്തയാകാനും തുടങ്ങി. എങ്ങിനെ ആ കൊച്ചു കുട്ടിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം എന്ന് അവര്‍ക്കറിയില്ലായിരുന്നു. തീരെ ദരിദ്രയെങ്കിലും അവര്‍ കുലീനയായിരുന്നു. കുട്ടി അപ്പോഴേക്കും അവന്‍ ആഗ്രഹിച്ച സാധനം കൈക്കലാക്കി അമ്മയെ പ്രതീക്ഷിച്ചു നില്‍പ്പായിരുന്നു. പൈസ കൊടുക്കാന്‍. എന്നാല്‍ പൈസയില്ലാതെ വേദനയോടെ ആ അമ്മയും ......!!!<br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-7128175307077318502?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-61718920285712519442009-11-24T04:27:00.000-08:002009-11-24T04:29:30.546-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"><span>ജന്മങ്ങള്‍</span> ….!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /><span>ഭക്ഷണം</span> <span>കഴിച്ചു</span> <span>കഴിഞ്ഞ്</span> <span>കിടക്കുന്നതിനു</span> <span>മുന്‍പ്</span> <span>ഒരു</span> <span>ചെറിയ</span> <span>നടത്തം</span> <span>പതിവുള്ളതാണ്</span> . <span>ആ</span><span>സമയത്താണ്</span> <span>പതിവായി</span> <span>വീട്ടിലെ</span> <span>ചപ്പു</span> <span>ചവറുകളെല്ലാം</span> <span>പുറത്തുള്ള</span> <span>മുനിസിപ്പാലിറ്റി</span> <span>ചവറ്റുകുട്ടയില്‍</span><span>കൊണ്ടുപോയി</span> <span>ഇടാറുള്ളത്</span> . <span>അന്ന്</span> <span>പക്ഷെ</span> <span>വീട്ടില്‍</span> <span>കുറച്ചു</span> <span>വിരുന്നുകാര്‍</span> <span>ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍</span><span>പതിവുള്ള</span> <span>നടത്തത്തിനു</span> <span>സാധ്യതയില്ലായിരുന്നു</span> .<br /><br /><span>അതുകൊണ്ട്</span> <span>തന്നെ</span> <span>ഞാന്‍</span> <span>വേഗം</span> <span>പോയി</span> <span>ചപ്പുചവറുകള്‍</span> <span>കളഞ്ഞിട്ടു</span> <span>വരാം</span> <span>എന്ന്</span> <span>വെച്ച്</span> <span>പുറത്തിറങ്ങി</span><span>വീട്ടില്‍</span> <span>മറ്റു</span> <span>കുട്ടികളും</span> <span>ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍</span> <span>എന്റെ</span> <span>മക്കളാരും</span> <span>അന്ന്</span> <span>കൂടെ</span> <span>വന്നില്ല</span> . <span>അല്ലെങ്കില്‍</span><span>അവരും</span> <span>ഉണ്ടാകും</span> <span>എന്നും</span> <span>കൂടെ</span> .<br /><br /><span>പുറത്തിറങ്ങിയതും</span> , <span>അടുത്ത</span> <span>വീട്ടില്‍</span> <span>പതിവില്ലാത്ത</span> <span>ബഹളം</span> . <span>സാധാരണയായി</span> <span>അത്</span> <span>ഞങ്ങള്‍</span><span>കേള്‍കേണ്ടതായിരുന്നു</span> . <span>അന്ന്</span> <span>പക്ഷെ</span> <span>എന്റെ</span> <span>വീട്ടില്‍</span> <span>കൂടുതല്‍</span> <span>ആളുകള്‍</span> <span>ഉള്ളതിനാല്‍</span> <span>അവിടെ</span> <span>തന്നെ</span><span>കുട്ടികളുടെയും</span> <span>വലിയവരുടെയും</span> <span>ഒക്കെ</span> <span>നല്ല</span> <span>ബഹളമായതിനാല്‍</span> <span>ഞാന്‍</span> <span>ഒന്നും</span> <span>അറിഞ്ഞില്ല</span> . <span>കാര്യമറിയാന്‍</span> <span>ഒന്ന്</span> <span>കയറി</span> <span>നോക്കിയപ്പോള്‍</span> , <span>അത്</span> <span>അവരുടെ</span> <span>വീട്ടുകാര്യം</span> . <span>അതിലെന്തായാലും</span><span>ആവശ്യമില്ലാതെ</span> <span>ഇടപെടേണ്ട</span> <span>ആവശ്യം</span> <span>മറ്റാര്‍ക്കും</span> <span>ഇല്ലല്ലോ</span> .<br /><br /><span>വേഗം</span> <span>തന്നെ</span> <span>തിരിച്ചു</span> <span>പോരാന്‍</span> <span>തിടുക്കമുള്ളതിനാല്‍</span> <span>ഞാന്‍</span> <span>വേഗം</span> <span>നടക്കാന്‍</span> <span>തുടങ്ങി</span> . <span>എന്റെ</span> <span>വീട്ടില്‍</span><span>നിന്നും</span> <span>ഒരു</span> <span>ഇരുന്നൂറു</span> <span>മീറ്റര്‍</span> <span>ദൂരമുണ്ട്</span> <span>ചപ്പുചവറുകള്‍</span> <span>ഇടുന്ന</span> <span>ആ</span> <span>സ്ഥലത്തേക്ക്</span> . <span>അവിടെ</span> <span>നാല്</span> <span>വലിയ</span><span>ബോക്സുകളാണ്</span> <span>ഉള്ളത്</span> . <span>എന്നും</span> <span>രണ്ടു</span> <span>പ്രാവശ്യം</span> <span>മുനിസിപ്പാലിറ്റിക്കാര്‍</span> <span>വന്നു</span> <span>അത്</span><span>എടുത്തുകൊണ്ടു</span> <span>പോകും</span> . <span>വളരെ</span> <span>വലിയ</span> <span>ആ</span> <span>പാത്രങ്ങള്‍ക്ക്</span> <span>ഒരാള്‍</span> <span>ഉയരമുണ്ട്</span> . <span>നോക്കിയാലൊന്നും</span><span>കാണുകയുമില്ല</span> .<br /><br /><span>പതിവുപോലെ</span> <span>ഞാന്‍</span> <span>കവറുകള്‍</span> <span>കെട്ടി</span> <span>റെടിയാക്കി</span> <span>അതിലേക്കു</span> <span>വലിചെറിഞ്ഞതും</span> <span>ഒരു</span> <span>കൊച്ചു</span><span>കുഞ്ഞിന്റെ</span> <span>പിടഞ്ഞുള്ള</span> <span>കരച്ചില്‍</span> . <span>വേറെയും</span> <span>രണ്ടുപേര്‍</span> <span>അവിടെ</span> <span>വന്നിരുന്നതിനാല്‍</span> , <span>ഞങ്ങള്‍</span><span>പരസ്പരം</span> <span>നോക്കി</span> . <span>കരച്ചില്‍</span> <span>ശക്തിയോടെ</span> <span>തുടരവേ</span> , <span>ഞങ്ങളില്‍</span> <span>വേവലാതിയായി</span> . <span>കരച്ചില്‍</span><span>കേള്‍ക്കുന്നത്</span> <span>ഞാന്‍</span> <span>കവറുകള്‍</span> <span>ഇട്ട</span> <span>പാത്രതിനകത്തു</span> <span>നിന്നാണെന്നു</span> <span>മനസ്സിലായതും</span> <span>ഞാനും</span> <span>മറ്റു</span><span>രണ്ടുപേരും</span> <span>കൂടി</span> <span>ഒരു</span> <span>വിധം</span> <span>ഏന്തിവലിഞ്ഞു</span> <span>നോക്കിയപ്പോള്‍</span> , <span>പ്രസവിച്ചു</span> <span>മണിക്കൂറുകള്‍</span> <span>മാത്രം</span><span>പ്രായമായ</span> <span>ഒരു</span> <span>ചോരക്കുഞ്ഞ്‌</span> <span>പിടഞ്ഞു</span> <span>കരയുന്നു</span> ….!!!<br /></span> . </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-6171892028571251944?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-13801789806390505452009-11-12T10:40:00.000-08:002009-11-12T10:41:48.977-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">മഴക്കിളി .....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />മധുരം കിനിയുന്ന ആ മഴക്കാല രാവില്‍ തണുത്തു വിറങ്ങലിചായിരുന്നു അവള് അവിടെ ചുരുണ്ടു കൂടി ഇരുന്നിരുന്നത്. അവള്‍ എന്ന് പറയാന്‍ കഴിയില്ല. അവര്‍. മധ്യ വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ അവര്‍ തീര്‍ത്തും വിവശയായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ പ്രകടമായ ഭാവങ്ങള്‍ അത്രയും കാഴ്ച്ചയില്‍ ഇല്ലാത്ത ആ സ്ത്രീ സുന്ദരിയുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരെ കടന്നു പോകുന്ന ഏവരും മിഴി മുനകളാല് അവരെ എയ്തു വീഴ്തിക്കൊണ്ടുമിരുന്നു. അത് തന്നെയാകണം അവരെ കൂടുതല്‍ വിഷമിപ്പിച്ചതും.<br /><br />എന്നിട്ടും പരമാവധി ഒതുങ്ങി അവര്‍ അവിടെ ചുരുണ്ടു കൂടിയിരുന്നു. കാല്കളില്‍ മിഴി പൂഴ്ത്തി , മനസ്സ് ശരീരത്തിന് പുറത്തുവെച്ച് അവര്‍ ആരെയും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ആരെയും കാക്കാതെ അങ്ങിനെ നിശ്ചലമായി . കുറച്ചു സമയം കാത്തിരുന്നിട്ടും മറ്റൊരു മാറ്റവും കാണാതെ ഞാന്‍ മെല്ലെ അവര്‍ക്കടുതെക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. ഏതെങ്കിലും ഒരു ഒഴിവില്‍ അവരോടു എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാന്‍ ഒരു ത്വര. എങ്കിലും ആ തിരക്കില്‍ എന്തോ ഒരു വല്ലായ്മയും . അപ്പോള്‍ ആ തീവണ്ടിയാപ്പീസില്‍ പതിവിനു വിപരീതമായി നല്ല തിരക്കായിരുന്നു . മുഴുവനും യാത്രികരുടെയും പിന്നെ കുറച്ചു കാത്തിരിപ്പ്‌ കാരുടെയും . പെരുമഴയുടെ ദ്രുദ താളം തിമിര്‍ക്കുന്ന പുറം മോടിയില്‍ കനുകനുത്ത ഇരുട്ടും .<br /><br />മഴയുടെ താളത്തില്‍ അവര്‍ മെല്ലെ പാട്ട് പാടുന്നുണ്ടോ എന്ന് എനിക്കൊരു തോന്നല്‍ പക്ഷെ പിന്നെ നോക്കിയപ്പോള്‍ അങ്ങിനെ കണ്ടുമില്ല . എന്നിട്ടും പക്ഷെ എനിക്കൊരു മൂളിപ്പാട്ടുപാടാന്‍ തോന്നിയുമില്ല . പിന്നെയും ആ സ്ത്രീ എന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു . വേദനയാണോ അതോ .. എന്തെന്ന് ഒരെത്തും പിടിയുമില്ലെങ്കിലും . കാത്തിരിക്കെ , നേരം തെറ്റി വന്ന രണ്ടു തീവണ്ടികള്‍ ആ സ്റ്റേഷന്‍ മുഴുവനായും ഒഴിപ്പിചെടുതപ്പോള്‍ എനിക്ക് മുന്നില്‍ അവര്‍ മാത്രമായി .<br /><br />ഞാന്‍ മെല്ലെ എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു . പക്ഷെ കാലുകള്‍ നീങ്ങാത്ത അവസ്ഥ . എന്തിനാണ് എനിക്ക് അങ്ങിനെ ഒരു ഉത്ക്കണ്ട എന്ന് മനസ്സിലായാതെ ഇല്ല. എങ്കിലും ഞാനെന്റെ കാലുകളെ വലിച്ചു വെക്കുകതന്നെ ചെയ്തു. മെല്ലെ അവര്‍ക്കടുത്തെത്തി നിലത്തു മുട്ടിലിരുന്നു അവരെ തൊട്ടു വിളിക്കവേ , അപ്പോഴും ഈ ലോകത്തെ നോക്കി പരിഹസിക്കും പോലെ ഒരു പുഞ്ചിരി ചുണ്ടുകളില്‍ ഒളിപ്പിച്ച് അവര്‍ എന്നിലേക്ക്‌ നിര്‍ജ്ജീവമായി ചാഞ്ഞു വീണു .....!!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-1380178980639050545?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-86443902776816337842009-11-04T05:35:00.001-08:002009-11-04T05:35:33.159-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">സ്നേഹിതന്‍ ....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:130%;">ഒരിക്കല്‍ എനിക്ക് വളരെ അത്യാവശ്യമായി നാട്ടില്‍ പോകേണ്ടി വന്നു. പെട്ടെന്നായത് കൊണ്ട് കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഒരു വിധത്തിലാണ് ഒപ്പിച്ച് വെച്ചത്. അക്കൂട്ടത്തില്‍ പിന്നത്തെ രണ്ടാം തിയ്യതി വരുന്ന ഒരു ചെക്കിനുള്ള പൈസ ഇടണമായിരുന്നു , മറ്റൊരു ബാങ്കില്‍ . കയ്യില്‍ അപ്പോള്‍ പൈസയില്ലാതതിനാല്‍ , എന്റെ സ്നേഹിതന്റെ കയ്യില്‍ ATM കാര്‍ഡ്‌ കൊടുത്തിട്ട് ശമ്പളം വന്നാല്‍ പൈസയെടുത്തു മറ്റേ ബാങ്കില്‍ ഇടാന്‍ പറഞ്ഞു . ബാക്കി പൈസ എനിക്കയച്ചു തരാനും പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചു ATM കാര്‍ഡ്‌ അവന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു . അവന്‍ മറ്റൊന്നും ചെയ്യേണ്ട കാര്യവുമില്ലാതതിനാല്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം അത് ഏറ്റെടുത്തു .<br /><br /></span><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ സമാധാനമായി നാട്ടില്‍ പോയി. കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഭംഗിയായി നടത്തി. സ്നേഹിതന്‍ എനിക്ക് പറഞ്ഞത് പോലെ പൈസയും അയച്ചു തന്നു. എന്റെ ATM കാര്‍ഡ്‌ ബാങ്കില്‍ പെട്ടുപോയി എന്നുമാത്രം പറഞ്ഞു. അത് ഞാന്‍ തിരിച്ചു വന്നു വാങ്ങിക്കോളാം എന്ന് സമാധാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. കാര്യങ്ങളൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ സ്നേഹിതനെ കാണാനില്ല. അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ വിഷമിപ്പിക്കുന്ന വിവരങ്ങളാണ് അറിയുന്നത്. അവന്റെ ജോലി പോയി, കുറച്ചു നാള്‍ ജോലിയില്ലാതെ ഇരുന്നു, പിന്നെ വേറെ ഒരിടത്താണ് ഇപ്പോള്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അതും കൂടാതെ അവന്റെ വണ്ടി അപകടത്തില്‍ പെട്ട് കുറച്ചു കാലം അതിന്റെ പുറകിലുമായിരുന്നു.<br /><br /></span><span style="font-size:130%;">ഒടുവില്‍ അവന്റെ പുതിയ സ്ഥലം തപ്പിപ്പിടിച്ചു അവനെ കണ്ടെത്തിയപ്പോള്‍ അവന്‍ തിരക്കിലായിരുന്നു. അവന്റെ തിരക്ക് കഴിഞ്ഞ് അവനെയും കൊണ്ട് ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തി കാര്യങ്ങള്‍ തിരക്കിയപ്പോള്‍ മെല്ലെ മെല്ലെ അവന്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞു.<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><div>എന്റെ ATM കാര്‍ഡുമായി ബാങ്കില്‍ പോയ അവന്‍ അക്കങ്ങള്‍ തെറ്റി അടിച്ചതിനാല്‍ കാര്‍ഡ്‌ മെഷീന്റെ അകത്തു പോയി. അതോടെ പൈസ എടുക്കാന്‍ മറ്റു മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്ല . ഞാന്‍ നാട്ടിലാണല്ലോ . എന്നെ അറിയിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി അവന്‍ സ്വന്തമായി പൈസ ഒപ്പിക്കാന്‍ ഓട്ടമായി . സമയത്ത് മറ്റേ ബാങ്കില്‍ പൈസ ഇട്ടില്ലെങ്കില്‍ എന്റെ ചെക്ക് മടങ്ങുമല്ലോ . അതിനായി അവന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ അടുത്ത് പോയ അവന്റെ വണ്ടി അപകടത്തില്‍ പെട്ടു. അങ്ങിനെ സമയത്ത് ജോലിക്കെതാന്‍ കഴിയാതെ അവന്റെ ജോലി പോയി. എന്നിട്ടും ഒന്നും എന്നെ അറിയിക്കാതെ എന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ അവന്‍ ഭംഗിയാക്കി ചെയ്തു. എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക് മറുപടി പറയാന്‍ വാക്കുകളില്ലായിരുന്നു. മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞ നന്മ സൂക്ഷിക്കുന്ന ആ ആത്മാര്‍ത്ഥ സ്നേഹിതനെ ഞാന്‍ എപ്പോഴും ഹൃദയത്തില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നു ....!!!</div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-8644390277681633784?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-42793635366884212032009-11-02T04:43:00.001-08:002009-11-02T04:43:35.971-08:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">കൊട്ടേഷന്‍ ...!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold;">അതിര്‍ത്തി പ്രശ്നം വഴക്കിലും തമ്മില്‍ തല്ലിലും എത്തിനില്‍ക്കുന്ന എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ സഹായിക്കാന്‍ എനിക്ക് അവന്റെയൊപ്പം അവിടെ പോകേണ്ടി വന്നു‍. അവിടെയെത്തി, പ്രശ്നങ്ങള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ഇത് വളരെ എളുപ്പം തീര്‍ക്കാവുന്ന ഒരു പ്രശ്നമായാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. വളരെ നിസ്സാരമായ ഒരു പ്രശ്നത്തെ രണ്ടു കൂട്ടരും അവരവരുടെ ഈഗോ കാരണം വളര്‍ത്തി വലുതാക്കി ഇപ്പൊ വീട്ടുകാര്‍ക്കും നാട്ടുകാര്‍ക്കും ഒരു പോലെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കുന്നിടത് കാര്യങ്ങള്‍ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ കാര്യങ്ങള്‍ എനിക്ക് നിസ്സാരമാണെങ്കിലും അവര്‍ക്കും കൂടി അങ്ങിനെ തോന്നണമല്ലോ. സംസാരിച്ചിട്ടും സംസാരിച്ചിട്ടും രണ്ടു കൂട്ടരും അമ്പിനും വില്ലിനും അടുക്കില്ല. താന്‍ പിടിച്ച മുയലിനു ചെവി നാലെന്നാണ് ഇരുവരും.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ഒടുവില്‍ എനിക്കല്‍പ്പം കയര്‍ത്തു സംസാരിക്കേണ്ടി വന്നു. അതോടെ മറ്റെയാള്‍ എന്‍റെ നേര്‍ക്കായി പിന്നെ. ഞാന്‍ ആരാ ഈ പ്രശ്നത്തില്‍ ഇടപെടാന്‍ എന്നായി അയാള്‍. അത് അവര്‍ തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നമാണെന്നും , അത് അവര്‍ തന്നെ തീര്‍ത്തോളാം എന്നുമായപ്പോള്‍, ഞാന്‍ മെല്ലെ പിന്‍വലിഞ്ഞു. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ എനിക്കെന്തു കാര്യം. ഞാന്‍ നേരെ എന്റെ വീട്ടിലേക്കും പോന്നു. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">പക്ഷെ പ്രശ്നം തീര്‍ന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, മറ്റെയാള്‍ എന്റെ സുഹൃത്തിനെ തല്ലാന്‍ ഗുണ്ടകളെ വരെ ഏര്‍പ്പാടാക്കുകയും ചെയ്തു. കേട്ടപാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ വീണ്ടും എന്റെയടുത്തു ഓടിയെത്തി. ഇടപെടാന്‍ എനിക്ക് താത്പര്യമില്ലായിരുന്നെന്കിലും എനിക്ക് അവനൊപ്പം പോകേണ്ടി വന്നു. മറ്റെയാള്‍ ഏര്‍പ്പാടാക്കിയ ഗുണ്ടയെ എനിക്കറിയാമെന്നും, അയാളെ കണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കണമെന്നും അവന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. കൂടാതെ അവന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും ഒക്കെയും എന്നോട് എങ്ങിനെയെങ്കിലും പ്രശ്നം തീര്‍ത്തുതരണമെന്ന് പറയുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലാതെയുമായി. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ആദ്യം തന്നെ ഗുണ്ടയെക്കണ്ട് തല്ല് ഒഴിവാകാനായിരുന്നു അവന്റെ താത്പര്യം. അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ ഗുണ്ട എനിക്കറിയാവുന്ന ആള്‍ തന്നെ. എന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്ന അയാളുടെ അടുത്ത് ചെന്നതും അയ്യാള്‍ മര്യാദയോടെ സ്വീകരിച്ചിരുത്തി. എന്റെ സുഹൃത്തിനു അത് കണ്ടതും പകുതി ആശ്വാസമായി. അവിടെ ചെന്ന് കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍, അയാള്‍ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. എന്റെ സുഹൃത്തിനെ തല്ലാനല്ല ഈ പ്രശ്നത്തില്‍ ഇടപെട്ട് അയാളുടെ വിജയ സാധ്യത കുറയ്ക്കുന്ന എന്നെ തല്ലാനാണത്രെ മറ്റെയാള്‍ കൊട്ടേഷന്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്‌ .....!!!!!</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-4279363536688421203?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-31431175476988652622009-11-01T01:18:00.001-07:002009-11-01T01:18:37.196-08:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">പ്രണയ സന്ദേശം ....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />ഒരു സുഹൃത്താണ് എനിക്ക് ആ ലിങ്ക് അയച്ചു തന്നത്. ആരുടെയോ പ്രണയ സന്ദേശമാണ് അതെന്നാണ്‌ അവന്‍ പറഞ്ഞത്. അപ്പൊ പിന്നെ അത് തുറന്നു കേള്‍ക്കുന്നത് ഒഴിവുള്ള ഒരു സമയതെക്കാക്കി. പ്രണയമാകുമ്പോള്‍ അത് ഒഴിവുപൊലെ നന്നായി ആസ്വദിക്കണമല്ലോ . അത് മാറ്റിവെച്ചപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ഞങ്ങളുടെ പ്രണയ സന്ദേശങ്ങളെ ക്കുറിച്ച് ഓര്‍മ്മവന്നത്‌. വിവാഹ ശേഷമുള്ള പ്രണയമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ.<br /><br />വിവാഹ ശേഷം ഞാന്‍ തിരിച്ചു മണല്‍ നഗരത്തിലെതിയിട്ടും കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണ് അവള്‍ എന്റെ അടുത്ത് വന്നത്. പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ കിട്ടാന്‍ വൈകിയതുകൊണ്ട് കുറച്ചു കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക് . ആ ദിവസങ്ങളില്‍ ദിവസവും രണ്ടും മൂന്നും പ്രാവശ്യം വിളിക്കുമെങ്കിലും പ്രണയം പൂത്തു നിന്നത് എഴുതുകളിലായിരുന്നു.<br /><br />എല്ലാ ദിവസവും ഓരോ എഴുത്ത് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും. അതും കൂടാതെ കൂട്ടുകാര്‍ പോകുമ്പോഴൊക്കെ ഓരോ കാസ്സെറ്റില്‍ പ്രണയപൂര്‍വ്വം സംസാരിച്ചും കൊടുത്തയക്കും. പാകിസ്താനികളാണ് അങ്ങിനെയൊക്കെ ചെയ്യുക എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്റെ എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കളും ഞങ്ങളെ കളിയാക്കുമെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ അതൊന്നും കാര്യമാക്കാറില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ ആ ദിനങ്ങളില്‍ ആര്‍ക്കാണ് കണ്ണും കാതും ഒക്കെ.,<br /><br />തിരക്കൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് സുഹൃത്ത്‌ അയച്ചു തന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ആ ലിങ്ക് ഓപ്പണ്‍ ചെയ്തത്. ഹെഡ്‌ ഫോണ്‍ ഒക്കെ വെച്ച് സുഖമുള്ള പഴയ ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് മെല്ലെ മടങ്ങാന്‍ തയ്യാറെടുത്തു കൊണ്ട്. ലിങ്ക് മെല്ലെ ഓപ്പണ്‍ ആയി, ശബ്ദം കാതുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെതാന്‍ തുടങ്ങിയതും, എന്നില്‍ ഒരു വിറയല്‍ ബാദിച്ചു. അത് പണ്ട് ഞാന്‍ എന്റെ ഭാര്യക്ക് ഒരു സുഹൃത്ത്‌ വശം കൊടുത്തയച്ച കാസ്സെറ്റിലെ പ്രണയ സന്ദേശമായിരുന്നു ....!!!<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-3143117547698865262?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-42731167607102735252009-11-01T00:59:00.000-07:002009-11-01T01:02:26.951-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ഇരട്ടക്കുട്ടികളുടെ അച്ഛന്‍ ....!!!<br /></span></div><span style="font-size:130%;"><br />കുട്ടികള്‍ വഴക്കിടുന്നത് കേട്ടാണ്‌ ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നത്. ചെറുതെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ മോള്‍ക്കാണ് വാശി കൂടുതല്‍. മോന്‍ എടുക്കുന്നത് തന്നെ അവള്‍ക്കും വേണം. ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവന്‍ കൊടുക്കുമെങ്കിലും, അവള്‍ക്കു വേണ്ടാതതെന്നു അവനു തോന്നിയാല്‍ പിന്നെ കൊടുക്കില്ല. അങ്ങിനെ എന്തെങ്കിലും ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാന്‍ ചെന്നത്. പക്ഷെ പതിവിനു വിപരീതമായി, അത് അവരായിരുന്നില്ല. തൊട്ടടുത്ത്‌ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റു രണ്ടു കുട്ടികളായിരുന്നു വഴക്കിട്ടിരുന്നതു. അത് നോക്കി അല്‍പ്പം അഭിമാനത്തോടെ എന്റെ രണ്ടുപേരും. ഞങ്ങളെ നോക്കച്ചാ, എന്ത് നല്ല കുട്ടികളാ എന്ന മട്ടില്‍.<br /><br />അത് രണ്ട് ഇരട്ട കുട്ടികളായിരുന്നു. ഒരു നാലോ അഞ്ചോ വയസ്സ് വരും. രണ്ടുപേരും നല്ല വാശിക്കാര്‍ തന്നെ. പരസ്പരം അടിക്കുകയും പിച്ചുകയും മാന്തുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ട് ഇരുവരും. അടുത്തുതന്നെ അവരുടെ അച്ഛന്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌. ഒരല്‍പം പ്രായത്തില്‍ കുറഞ്ഞ വളര്‍ച്ചയുള്ളതുപോലെ തോന്നിച്ചിരുന്നു ആ രണ്ട് കുട്ടികള്‍ക്കും. ചിലപ്പോള്‍ ഇരട്ടക്കുട്ടികള്‍ ആയതു കൊണ്ട് കുറച്ചു നേരത്തെ ജനിചിട്ടുണ്ടാകാം എന്നാണു എനിക്ക് തോന്നിയത്. ഇരുവരെയും പിടിച്ചുമാറ്റാന്‍ ആ പാവം അച്ഛന്‍ തന്നാലാകുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുന്നുണ്ട് . പക്ഷെ ആ കുട്ടികള്‍ ഒട്ടും കൂട്ടാക്കുന്നില്ല. നല്ല വാശിയില്‍, പരസ്പരം തല്ലുകൂടുക തന്നെയാണ് അവര്‍.<br /><br />രണ്ട് നല്ല അടിയങ്ങ് വെച്ചുകൊടുക്കാനാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത് . എന്റെ രണ്ട് വയസ്സുള്ള മോള്‍ക്ക്‌ വരെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തുനിന്നു നല്ല അടികിട്ടാറുണ്ട് പലപ്പോഴും. ചുറ്റുപാടും ആളുകളൊക്കെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നത് ആ അച്ഛനെ തെല്ലൊന്നുമല്ല വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്. കടന്നുപോകുന്ന എല്ലാവരും പരിഹാസത്തോടെയും പുച്ചതോടെയുമാണ് അവരെ നോക്കുന്നത്. അദ്ദേഹമാകട്ടെ അനങ്ങാതെ അവിടെതന്നെ നിന്ന് വെറുതേ വായ കൊണ്ട് മാത്രം കുട്ടികളെ വഴക്ക് പറഞ്ഞു മാറ്റാന്‍ നോക്കുകയും. അവരുടെ അമ്മ കുറച്ചു മാറി സാധങ്ങള്‍ എടുക്കുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. നല്ല തിരക്കായതിനാല്‍, കുട്ടികളെയും ഭര്‍ത്താവിനെയും അവിടെ നിര്‍ത്തിയതാകാം. എന്തായാലും മറ്റുള്ളവരുടെ പരിഹാസതോടെയുള്ള നോട്ടവും ആ അച്ഛന്റെ നിസ്സഹായതയും എന്നെ അങ്ങോട്ട്‌ നയിച്ചു.<br /><br />അവിടെ ചെന്ന് ഞാന്‍ അവരെ സഹായിക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ഓടിക്കിതച്ചു അവരുടെ അമ്മയും അടുത്തെത്തി. അപ്പോഴേക്കും കുട്ടികള്‍ തമ്മില്‍ പിടിവലിയായിരുന്നു. അതില്‍ നിന്ന് ആ അമ്മ ഒരു കുട്ടിയെ പിടിച്ചു മാറ്റി അമ്മയോടൊപ്പം കൊണ്ട് പോകവേ ആ അച്ഛന്‍ തട്ടിത്തടഞ്ഞ് താഴെ വീണു. അടുത്തുതന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തെ എഴുന്നേല്‍പ്പിക്കാന്‍ നോക്കവെയാണ് കാണുന്നത്, അദ്ധേഹത്തിന്റെ കാലുകള്‍ തളര്‍ന്നതായിരുന്നു. നിന്നിടതുനിന്നു നീങ്ങാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് പരസഹായം വേണം ....!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-4273116760710273525?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-76586893057390323942009-10-28T23:55:00.000-07:002009-10-28T23:56:40.501-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ഒരു അച്ഛനും മകളും ...!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />അപകടത്തില്‍ പരുക്ക് പറ്റി ഗുരുതാവസ്ഥയില്‍ കഴിയുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിനെ കാണാനാണ് ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും അപ്പോള്‍ ആ ആശുപത്രിയില്‍ പോയത്. അവിടെയെത്തി അവനെ കണ്ടു മടങ്ങാന്‍ നേരത്താണ് മറ്റൊരു അപകടത്തില്‍ പരുക്കുപറ്റിയ നിരവധിപേരെ അങ്ങോട്ട്‌ കൊണ്ട് വന്നത്. അവരെ സഹായിക്കാന്‍ ഞങ്ങളാല്‍ കഴിയുന്നതൊക്കെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ, അവര്‍ക്ക് രക്തവും വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു. പൊതു ഗ്രൂപ്പില്‍ പെട്ടതായതിനാല്‍ എന്റെ രക്തത്തിന് അങ്ങിനെ അത്യാവശ്യമൊന്നും വരാറില്ല. പക്ഷെ ആ സമയത്ത് ആശുപത്രി അധികൃധര്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷത്തോടെ ഞാനും സുഹൃത്തുക്കളും രക്തവും നല്‍കി.<br /><br />നല്ല ബഹളമായിരുന്നു അവിടെ എല്ലാം കൂടി. നാട്ടുകാരും പോലീസും പത്രക്കാരും. അതിനിടയില്‍ ഉയര്‍ന്നുകേള്‍ക്കുന്ന ബന്ധുക്കളുടെ നിലവിളികളാണ് സഹിക്കാന്‍ കഴിയാത്തത്. ഉറ്റവരെ തേടിയുള്ള പരക്കം പാച്ചിലുകള്‍. വേദനയുടെ മുഖം ഇത്ര പരുഷമായി കാണപ്പെടുക ചിലപ്പോള്‍ ഇവിടെയൊക്കെയാകും. ഒരു ചെറിയകാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴേക്കും ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്ന ഞാനൊക്കെ , അവിടെ മറ്റുള്ളവര്‍ ചെയ്യുന്ന സഹായം കണ്ടു നാണിച്ചു നിന്നുപോയി. കയ്യും മെയ്യും മറന്നാണ് ഓരോരുത്തരും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നത്.<br /><br />എല്ലാം ഒട്ടൊന്നു ശാന്തമായിട്ടാണ് പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ അവിടുന്ന് പോരാന്‍ തുടങ്ങിയത്. അതിനിടയില്‍ ഒന്നുകൂടി സുഹൃത്തിനെ പോയികണ്ട്, അവനു വേണ്ടതൊക്കെ ഒന്നുകൂടി അന്വേഷിച്ച് ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു പോരാന്‍ തീരുമാച്ചു. അവിടുന്ന് ഇറങ്ങി പുറത്തുകൂടി വരവെ, ഒരു വയസ്സായ അപ്പൂപ്പന്‍ ഒരു കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കയ്യും പിടിച്ചു തപ്പിത്തടഞ്ഞു നടക്കുന്നത് കണ്ടു. നോക്കിയപ്പോള്‍, പാവം പെണ്‍കുട്ടിക്ക് കണ്ണ്കാണുകയുമില്ല . ചെറിയ കുട്ടി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു എട്ടു വയസ്സ് കാണും അവള്‍ക്കു. കീറിയ പഴയ വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ അവളെ കണ്ടാലെ അറിയാം അവളുടെ ദാരിദ്ര്യം.<br /><br />പക്ഷെ ആ അപ്പൂപ്പനാകട്ടെ പഴയതെങ്കിലും നന്നായി വസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. മാന്യമായ പെരുമാറ്റം. ഒരു പ്രത്യേക തേജസ്സു അദ്ധേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. വഴിയറിയാതെ ഉഴലുന്ന അദ്ധേഹത്തിന്റെ അടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ ചെന്ന് കാര്യം തിരക്കി. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, തെരുവില്‍ വളരുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിക്ക് അദ്ധേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലൊന്നു ദാനം ചെയ്യാന്‍ എത്തിയതാണ് അദ്ദേഹം. അതിനായി, അദ്ധേഹത്തിന്റെ പെന്‍ഷനില്‍ നിന്നുള്ള തുകയും കരുതിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അദ്ദേഹതിനറിയില്ല ഏത് സ്ഥലത്താണ് അതിനായി പോകേണ്ടതെന്നും എന്താണ് അതിനായി ചെയ്യേണ്ടതെന്നും. ഒരു നിമിഷം അത്ബുധതോടെ നിന്ന ഞങ്ങള്‍ ഈലോകത്തില്‍, അദ്ധേഹത്തിന്റെ ആ വലിയ മനസ്സിനെ സാഷ്ട്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു ...!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-7658689305739032394?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-67675658763749191682009-10-28T04:48:00.001-07:002009-10-28T04:49:04.394-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">ഒരു പരീക്ഷ ....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യത തികയില്ലെങ്കിലും പ്രവര്‍ത്തി പരിചയം വെച്ചാണ് ഞാന്‍<br />ആ അവസരത്തിന് അപേക്ഷ അയച്ചത്. നല്ലൊരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനം. നല്ല പൊസിഷന്‍.<br />നല്ല ശമ്പളം. അഭിമുഖത്തിന് മുന്‍പ് ഒരു എഴുത്ത് പരീക്ഷയുണ്ട്. അതിനു<br />പോലും എന്നെ വിളിക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതിയില്ല. പക്ഷെ എനിക്ക്<br />എഴുതുകിട്ടിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും സന്തോഷിച്ചു. അങ്ങിനെ എഴുത്ത് പരീക്ഷ<br />കഴിഞ്ഞു. ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അവരെന്നെ അഭിമുഖത്തിനും ക്ഷണിച്ചു. അവരുടെ വേറെയും അവസരങ്ങല്‍ക്കായുള്ള അഭിമുഖങ്ങള്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെയാണ് നടക്കുന്നതെന്നും, അതുകൊണ്ട് ഓഫീസിലെത്തി അന്വേഷിച്ചാല്‍ സ്ഥലം പറഞ്ഞു തരുമെന്നും അവര്‍ എന്നെ അറിയിച്ചിരുന്നു.<br /><br />പതിവിനു വിപരീതമായി, നല്ല തയ്യാറെടുപ്പോടെയാണ് ഞാന്‍ അന്ന് പുറപ്പെട്ടത്‌. കുറച്ചധികം ദൂരമുള്ളതിനാല്‍ നേരത്തെ ഇറങ്ങി. കഴിയുന്നതും രണ്ടുമണിക്കൂര്‍ എങ്കിലും മുന്‍പേ എത്തണം എന്നാണു കരുതിയത്‌. മോഹങ്ങളല്ലല്ലോ ജീവിതം. പകുതി വഴിയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അപ്രഖ്യാപിത ബസ്‌ സമരം. റോഡ്‌ പോലും ഉപരോധിചിരിക്കുന്നു. മുന്നോട്ടു പോകാന്‍ ഒരു വഴിയുമില്ല. കാത്തു നില്‍ക്കാന്‍ സമയമില്ലാത്തതിനാല്‍, ഇറങ്ങി മുന്നോട്ട് ഓടി. സമരം വ്യാപിക്കും മുന്‍പ് മുന്നിലെ സ്ഥലത്തെത്തിയാല്‍ അവിടുന്ന് വണ്ടി കിട്ടാന്‍ സാധ്യതയുണ്ടല്ലോ.<br /><br />വിചാരിച്ചപോലെ, കുറച്ചധികം ദൂരം ഓടേണ്ടി വന്നെങ്കിലും ഒരു വണ്ടി കിട്ടി. ഏറെ വൈകി അവിടെ എത്തി. ഓഫീസില്‍ അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ മൂന്നു സ്ഥലങ്ങളില്‍ അഭിമുഖങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. അതില്‍ രണ്ടിടത്ത് എന്റെ പെരുകാരും ഉണ്ട്. എവിടെയെന്നു നിശ്ചയമില്ലെങ്കിലും ഏകദേശം ഒരു ഊഹത്തില്‍ അവിടെ എത്തി. അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ എന്റെ പേര്‍ ആദ്യമേ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി അവസാനം വരെ കാത്തിരിക്കണം. ഓട്ടത്തിന്റെ തീവ്രതയില്‍ കാലത്ത് കഴിച്ചതെല്ലാം ദഹിചിരുന്നു. നല്ല വിശപ്പും ദാഹവും. എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം എന്ന് വെച്ചപ്പോള്‍, തൊട്ടടുത്തുള്ള ഹോട്ടല്‍ അന്ന് അവധിദിനമായതിനാല്‍ മുടക്കമാണ് . മറ്റൊന്ന് കുറച്ചു ദൂരെയും. അങ്ങോട്ട്‌ പോകാനുള്ള സമയമില്ലാത്തതിനാല്‍, ഓഫീസില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയ ഒരു ചായയും കുടിച്ച്‌ കാത്തിരുന്നു.<br /><br />ഒടുവില്‍ എല്ലാവരും പോയി, എന്റെ ഊഴമായി . നന്നായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് ആത്മ വിശ്വാസത്തോടെ അകത്തുകയറി. പക്ഷെ അത് മറ്റൊരു വിഭാഗത്തിനുള്ള അഭിമുഖ സ്ഥലമായിരുന്നു. .....!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-6767565876374919168?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-68081701572963848482009-10-27T07:17:00.000-07:002009-10-27T07:18:18.279-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">കുടുംബ യാത്ര ....!!!</span></span><br /></div><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">മൂന്നു ദിവസത്തെ ലീവിനാണ് ഞാന്‍ അപ്രാവശ്യം നാട്ടില്‍ പോയത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തിരിച്ചുവരുമ്പോഴും ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു നീണ്ട നിര തന്നെ ബാക്കി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഓടിപ്പിടച്ച്‌ വിമാനതാവളത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ നന്നേ വൈകിയിരുന്നു. അവിടുത്തെ തിരക്കില്‍ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ നന്നേ പണിപ്പെട്ടു. ബാഗ്‌ തൂക്കി നോക്കിയി ട്ടില്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ നല്ലൊരു തുക ലഗ്ഗേജ് ചാര്‍ജ്ജും കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. ഭാര്യ വീട്ടില്‍ നിന്നും എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഭാര്യക്കും കുട്ടികള്‍ക്കുമുള്ള ഭക്ഷണ സാധനങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് എല്ലാം. അതൊക്കെ ഇവിടെ വാങ്ങിയാല്‍ ഇതിന്റെ പകുതി പൈസയെ ആവുകയുള്ളൂ എങ്കിലും വീട്ടുകാരുടെ സ്നേഹം കൂടിയാകുമ്പോള്‍ അതിന്റെ രുചി കൂടുമല്ലോ. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഒടുവില്‍ ഒരു ചായകുടിക്കാന്‍ എത്തിയപ്പോഴാണ് വളരെ നാലിന് ശേഷം ഒരു സുഹൃത്തിനെ അവിടെ കണ്ടത്. അവനോടു നാട്ടു കാര്യങ്ങളും വീട്ടുകാര്യങ്ങളും ഒക്കെ സംസാരിച്ചു ചായ പിന്നെയും കുടിച്ചു, അവിടുന്ന് മെല്ലെ വാഷ്‌ റൂമില്‍ പോയി തിരിച്ചെത്തി നല്ലൊരു ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലം നോക്കി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ചെയ്യാന്‍ വിട്ടുപോയ കാര്യങ്ങള്‍ സുഹൃത്തുക്കളെയും വീട്ടുകാരെയും വിളിച്ചു ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാനും തുടങ്ങി. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">അപ്പോഴാണ് കുറച്ചുമാറി ഒരാള്‍ക്കൂട്ടം കണ്ടത്. സാധാരണയില്‍ അവിടെയൊന്നും അങ്ങിനെ ഉണ്ടാകാത്തതിനാല്‍ ഞാന്‍ കാര്യമറിയാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു. അവിടെ രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇരുന്നു കരയുന്നു. തൊട്ടടുത്ത കസേരയില്‍ ചാരിക്കിടക്കുന്ന അച്ചനെ കുലുക്കി വിളിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ അവര്‍ കരയുന്നത്. അവര്‍ക്കടുത്, വേദനയോടെ, എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അവരുടെ അമ്മയും ഇരുന്നു കരയുന്നു. ആളുകള്‍ അടക്കം പറയുകയും, ചിലര്‍ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുകയും, ചിലര്‍ ആത്മരോഷം കൊള്ളുകയും ഇനി മറ്റു ചിലര്‍ പോലിസിനെ വിളിക്കാന്‍ പറയുകയും ചെയ്യുന്ന തല്ലാതെ ആരും ഒന്നിനും മുതിരുന്നില്ല. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">നോക്കിയപ്പോള്‍ അത് എനിക്ക് അറിയാവുന്ന കുടുംബം. ഞാന്‍ മെല്ലെ അവര്‍ക്കടുത്തു ചെന്നു കാര്യം തിരക്കി. കുട്ടികള്‍ എന്നെ കണ്ടതും കരച്ചില്‍ ഉച്ചത്തിലാക്കി. അവരുടെ വേദന, അവരുടെ വിഷമം എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു. ആ കുട്ടികളുടെ അമ്മയുടെ കാര്യമായിരുന്നു എന്നെ വല്ലാതെ നൊമ്പരപ്പെടുതിയത്. വളരെ മാന്ന്യയായ ആ സ്ത്രീ അത്രയും പേരുടെ മുന്നില്‍ വസ്ത്രമുരിയപ്പെട്ടപോലെ. നാട്ടില്‍ അവധിക്കുവന്നു തിരിച്ചു പോവുകയായിരുന്നു അവര്‍. നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീയും കുട്ടികളും എന്നെ വല്ലാതെ വിഷമിപ്പിച്ചു. ആദ്യമൊന്നും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും പിന്നെ അവര്‍ പറയാതെ തന്നെ കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് എനിക്കും മനസ്സിലായി. കസേരയില്‍ ചാരിക്കിടക്കുന്ന്ന ആ കുടുംബനാഥന്‍ നന്നായി മദ്യപിച്ചു ബോധം നഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതാണ് .....!!!!</span></span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-6808170157296384848?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-12767787514589061482009-10-27T05:02:00.000-07:002009-10-27T05:03:18.103-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ഒരു രാത്രി യാത്ര....!!!</span><br /></span></div><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">രാത്രി വല്ലാതെ ഇരുട്ടിയിട്ടും, ഞങ്ങള്‍ക്ക് അന്ന് തന്നെ മടങ്ങേണ്ട അത്യാവശ്യ മുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ആ പെരും മഴയത്ത് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ മടങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. മഴ എന്നാല്‍ പെരുമഴ തന്നെയായിരുന്നു അപ്പോള്‍. ഞാനും ഭാര്യയും കുട്ടികളും എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തുമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. എന്റെ വയ്യാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു ബന്ധുവിനെ കാണാന്‍ പോയതായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍. അവിടെ ചെന്നപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് വീട്ടില്‍ മറ്റൊരു ബണ്ട് അപകടത്തില്‍ പെട്ട് എന്ന്. അങ്ങിനെയാണ് അപ്പോള്‍ തന്നെ തിരിച്ചു വരേണ്ടി വന്നത്. അവന്‍ വണ്ടിയോടിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞതാണ് എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന ഏക ധൈര്യം. മോശമായതും അറിയാത്തതുമായ വഴിയും, രാത്രിയിലെ യാത്രയും പോരാത്തതിന് പെരുമഴയും.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">എങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ യാത്രതുടങ്ങി. വളരെ സാവധാനം നല്ല ശ്രദ്ധയോടെ. കുറച്ചുദൂരം ചെന്നതും മഴ വീണ്ടും ശക്തമാകാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പിന്നെയും വേഗത കുറച്ചു. വഴി പിന്നെ പിന്നെ ഇല്ലാതാകുന്ന പോലെയാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നിയത്. സുഹൃത്തുക്കളെയും വീട്ടുകാരെയും ഞങ്ങള്‍ വരുന്നുണ്ട് എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നതിനാല്‍, ഇടയ്ക്കിടെ അവര്‍ വിളിച്ചു ഓര്‍മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു, ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന്.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">കുറച്ചു ദൂരം ചെന്നപ്പോള്‍, വഴിയില്‍ കണ്ട നല്ലൊരു തട്ടുകടയില്‍ നിന്ന് എല്ലാവരും വയറു നിറച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കുറച്ചു നേരം വിശ്രമിച്ചു, പിന്നെയും യാത്ര തുടങ്ങിയതും ഭാര്യയും മക്കളും ഉറക്കത്തിലേക്കു നീങ്ങി. കയ്യില്‍ കരുതിയിട്ടുള്ള ഫ്ലാസ്കിലെ ചായയും കുടിച്ചു ഞാനും സുഹൃത്തും ശ്രദ്ധയോടെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ക്ക് പറയാന്‍ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍, യാത്ര വിരസമായിരുന്നില്ല. കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞതും വഴി തീര്‍ത്തും വിജനമായി. റോഡില്‍ വണ്ടികള്‍ തീരെ ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയാം. വല്ലപ്പോഴും കടന്നു പോകുന്ന ചരക്കു ലോറികള്‍ മാത്രം. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">അങ്ങിനെ പോകവേ പെട്ടെന്നാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ വണ്ടി നിന്നത്. പിന്നെ എന്ത് ചെയ്തിട്ടും അത് മുന്നോട്ടു പോകുന്നില്ല. തീര്‍ത്തും വിജനമായ ആ സ്ഥലത്ത് ഞങ്ങള്‍ ശരിക്കും പേടിച്ചുപോയി. ഭാര്യയേയും മക്കളെയും അറിയിക്കാതെ ഞങ്ങള്‍ മെല്ലെ പുറത്തിറങ്ങി ആ പെരുമഴയില്‍ നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്ന് വണ്ടി ശരിയാക്കാന്‍ വിഫല ശ്രമം നടത്തി. എനിക്കോ അവനോ വണ്ടി ഓടിക്കാമെന്നല്ലാതെ അതിന്റെ യാതൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ മെല്ലെ അകത്തുകയറി പറ്റാവുന്ന ദൂരത്തിലുള്ള സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞു. അവര്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്താന്‍ തന്നെ രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ വേണമായിരുന്നിട്ടും, ആ പെരുമാഴ്യത് അതില്‍ രണ്ടുപേര്‍ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാന്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങി. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">കാത്തിരിക്കെ, പെട്ടെന്നാണ്‌ ഒരു വണ്ടിയുടെ വെളിച്ചം കണ്ടത്. പുറത്തിറങ്ങി കൈ കാണിച്ചെങ്കിലും അവര്‍ നിര്‍ത്താതെ പോയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും അകത്തു കയറിയിരുന്നു. കുറച്ചുകൂടി ചായ ഗ്ലാസ്സില്‍ ഒഴിക്കവെ പെട്ടെന്നാണ്‌ ഒരു രൂപം കാറിനടുത്തെത്തുന്നതും ഗ്ലാസ്സില്‍ മുട്ടുന്നതും കണ്ടത്. തെല്ലൊരു അതിശയത്തോടെ പുറത്തിറങ്ങിയ ഞങ്ങളെ വരവേറ്റത് മാന്യമായി വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു മദ്ധ്യ വയസ്കനാണ്. നിര്‍ജ്ജീവമായ മുഖമുള്ള അദ്ദേഹം ഒന്നും ചോദിക്കാതെ ഒന്നും പറയാതെ ഞങ്ങളോട് വണ്ടിയുടെ ബോനട്ട് തുറക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് എഞ്ചിനില്‍ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തിട്ട് വണ്ടി സ്ടാര്ട്ട് ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞതും എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ ചാടിക്കയറി വണ്ടി സ്ടാര്റ്റ്‌ ചെയ്തു. അതിശയം. വണ്ടി ശരിയായിരിക്കുന്നു. ഞാനും അവനും നന്ദിയോടെ അയാളെ നോക്കവേ അവിടം ശൂന്ന്യമായിരുന്നു അപ്പോള്‍.....!!!</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-1276778751458906148?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-72605711841821310322009-10-19T10:25:00.000-07:002009-10-19T10:26:20.274-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">കരയുന്ന അമ്മ ....!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold;">ആ കുട്ടിയുടെ </span><span style="font-weight: bold;">നിര്‍ത്താതെയുള്ള</span><span style="font-weight: bold;"> കരച്ചില്‍ കേട്ടാണ്‌ എല്ലാവരെയും പോലെ ഞങ്ങളും അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കിയത്. അന്ന് പതിവിനു വിപരീതമായി ആ തീവണ്ടിയില്‍ തീരെ തിരക്കില്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അങ്ങോട്ടായി. അവിടെ ഒരു യുവതിയും അവരുടെ ഭര്‍ത്താവും കൂടെ കരയുന്ന ആ കുട്ടിയും മാത്രം. നന്നായി വസ്ത്രം ധരിച്ചു നല്ല നിലയില്‍ എന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ തന്നെ തോന്നാവുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുടുംബം. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"> കുട്ടിയുടെ കരച്ചില്‍ കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെല്ലാം അവിടുന്ന് മാറിയതാണോ എന്ന് സംശയിക്കതിരുന്നവരും ഇല്ലാതില്ല. കുട്ടിക്ക് ഏകദേശം ഒരു വയസ്സ് പ്രായം കാണും. അതിന്റെ അച്ഛന്‍ അതിനെ എടുത്തു നടക്കുകയും പുറത്തു തട്ടുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. കുപ്പിയില്‍ കരുതിയിട്ടുള്ള പാല് കൊടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷെ കുട്ടി കരച്ചില്‍ നിര്‍ത്തുന്നില്ല.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ആ സ്ത്രീയാകട്ടെ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കിടക്കുകയാണ്. അവയുടെ മുഖം കാണാന്‍ കഴിയാത്തതിനാല്‍ അവര്‍ എന്ത് ചെയ്യുകയാണ് എന്ന് കാണുന്നില്ല. അത് കൂടി കണ്ടതോടെ എല്ലാവരുടെയും ആശ്ചര്യം അമര്‍ഷമായി മാറാന്‍ തുടങ്ങി. പലരും പിറുപിറുക്കാനും ചിലര്‍ ഉറക്കെ തന്നെ പറയാനും തുടങ്ങി. ഇതെന്തൊരു സ്ത്രീയാണെന്നും ഇവരൊക്കെ എന്തിനാണ് പ്രസവിക്കുന്നതെന്നും പലരും ആത്മരോഷത്തോടെ ചോദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കുട്ടിയെ അമ്മക്ക് കൊടുക്കാന്‍ ചിലര്‍ ഉറക്കെ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ആ അച്ഛനാകട്ടെ ദയനീയമായി എല്ലാവരെയും നോക്കുക മാത്രം ചെയ്ത് പിന്നെയും എങ്ങിനെയെങ്കിലും കുട്ടിയെ ഒന്ന് മയപ്പെടുതാനുള്ള ശ്രമം തുടര്‍ന്നു. ആ സ്ത്രീയാകട്ടെ അങ്ങിനെത്തന്നെ കിടക്കുകയും. അതോടെ എല്ലാവരുടെയും അമര്‍ഷം ദേഷ്യമായി മാറി. അതിലെ ഒരു വയസ്സായ സ്ത്രീ ഇതിങ്ങിനെ വിട്ടാല്‍ പറ്റില്ലെന്നും ഞാന്‍ ഇപ്പൊ ശരിയാക്കി തരാം എന്നും പറഞ്ഞു ദേഷ്യത്തോടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ആ യുവതിയെ എഴുന്നെല്‍പ്പിചിരുത്തി. എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലരായി. വിവശയായിരുന്ന ആ യുവതി കരഞു തളര്‍ന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ബ്രെസ്റ്റ് കാന്‍സര്‍ ബാദിച്ച അവര്‍ക്ക് ആ കുഞ്ഞിനു കൊടുക്കാന്‍ മുല തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല .....!!!! </span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-7260571184182131032?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-73813291835226821702009-10-19T09:34:00.001-07:002009-10-19T09:35:08.484-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ഒരു ക്യാമറാ കഥ ....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />ആദ്യത്തെ ഷോര്‍ട്ട് ഫിലിം കഴിഞ്ഞ് അതിന്റെ ആലസ്യം മാറാന്‍ കാലം കുറെ കഴിയേണ്ടി വന്നു. അതിന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍ അത്രയുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങിനെ രണ്ടാമത്തെ ചിത്രത്തിനായി തയ്യാറെടുപ്പ് തുടങ്ങി. തിരക്കഥയും ലൊക്കെഷനും നടീ നടന്മാരും ഒക്കെ തയ്യാറായി. അച്ഛന്‍ തന്നതും അമ്മയെ ഇസ്ക്കിയതും ഒക്കെയായി അത്യാവശ്യത്തിനുള്ള പണവും ഉണ്ടാക്കി. അത്യാവശ്യം എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ക്യാമറയുടെ വാടകയും എഡിറ്റിങ്ങിനുള്ള പണവും. അതുമാത്രമാണ് ചെലവ്. ക്യാമറാ മാന്‍ എന്റെ സുഹൃത്താണ്. മറ്റു എല്ലാവരും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ തന്നെ. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആര്‍ക്കും പണം കൊടുക്കേണ്ട. ഭക്ഷണം വീട്ടില്‍ നിന്ന്. ലൊക്കെഷനിലെക്കുള്ള യാത്ര അച്ഛന്റെ വണ്ടി എടുത്തിട്ടും.<br /><br />എല്ലാം കൃത്യ മായി പ്ലാന്‍ ചെയ്തിട്ടാണ് നടത്തുന്നത്. എല്ലാവരും വലിയ ഉത്സാത്തിലും ആവേശത്തിലും. കാര്യങ്ങള്‍ വിചാരിച്ച തിനേക്കാള്‍ ബന്ങിയായി മുന്നോട്ടു പോയി. അതുപക്ഷേ അങ്ങിനെ ആകാന്‍ പാടില്ലല്ലോ. അതല്ലേ രീതി. പറഞ്ഞത് പോലെ മൂന്നാം നാള്‍ ക്യാമറാമാന്‍ പനിയായി കിടപ്പിലായി. പനി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പൊള്ളി വിറയ്ക്കുന്ന പനി. എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ വയ്യാത്ത അവനെയും കൊണ്ട് അവന്റെ അമ്മ ആശുപത്രിയില്‍ പോയി. മരുന്നൊക്കെ കഴിച്ചാലും അവന്‍ അന്ന് വരില്ല എന്നുറപ്പ്.<br /><br />അത് വെച്ച് ഷൂട്ടിംഗ് മുടക്കാന്‍ പറ്റുമോ. ഒടുവില്‍ ക്യാമറയും ഞാന്‍ തന്നെ ഉപയോഗിക്കാം എന്ന് വെച്ചു. തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ എല്ലാം നടത്തി. ആര്ടിസ്റ്റുകള്‍ മേക്കപ്പൊക്കെ ഇട്ടു വന്നു. പകല്‍ പുറത്താണ് ഷൂട്ടിംഗ്. അതുകൊണ്ട് ലൈറ്റ് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഇല്ല. ക്യാമറ അവന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്റ്റുഡിയോയില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് വന്നതാണ്. അവന്റെ വീട്ടില്‍ തന്നെയാണ് വെച്ചിരിക്കുന്നതും എന്റെ കയ്യില്‍ തന്നു വിടാന്‍ അവനു മടിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. ഞാന്‍ വലിയ കാര്യമായി തന്നെ, ഞാന്‍ ആരാ മോന്‍, എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റാത്തതായി എന്താ ഉള്ളത് എന്ന മട്ടില്‍ ക്യാമറയും ആയി ലൊക്കെഷനില്‍ വന്നു. ഫീല്‍ഡ്‌ തയ്യാറാക്കി ക്യാമറ ഉറപ്പിച്ചു. സൂപ്പര്‍ VHS ആണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അതിനുള്ള പാകമേ അന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ളൂ. അത് തന്നെ വലിയ സംഭവമാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പോള്‍.<br /><br />ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഞാന്‍ അങ്ങിനെ ഒരു ക്യാമറ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവര്‍ ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അകന്നു നിന്ന് നോക്കുക എന്നല്ലാതെ അതിന്റെ ഒരു ബട്ടനിലും ഞാന്‍ തൊടാറില്ല. പക്ഷെ അപ്പോള്‍ അത് എന്റെ അഭിമാന പ്രശ്നം കൂടി ആയതിനാല്‍ അറിയില്ല എന്ന് ഒരിക്കലും ഞാന്‍ പുറത്തു കാണിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു റിഹെഴ് സല്‍ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു ഷോട്ടിനു തയ്യാറായി. ക്യാമറ ഓണ്‍ ആക്കി. പക്ഷെ പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടും നോക്കി വിയര്‍ത്തുകുളിച്ചു നാറി നാശമായിട്ടും വ്യു ഫൈണ്ടറില്‍ ചിത്രം മാത്രം കാണുന്നില്ല. ....!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-7381329183522682170?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-70030958870121135332009-10-18T05:24:00.001-07:002009-10-18T05:24:56.419-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">തിരക്കഥയുമായി ....!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />എഴുതിക്കഴിഞ്ഞ ആ തിരക്കഥ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവന്‍ കടന്നു വന്നത്. പിന്നെ അവനും അത് വായിക്കണം എന്നായി. എന്റെ നല്ലൊരു സുഹൃത്തും പത്രപ്രവര്‍ത്തകനുമായ അവന്‍ അത് അങ്ങിനെ ഒറ്റയിരിപ്പില്‍ വായിച്ചു തീര്‍ത്തതോടെ അവനു പിന്നെ നില്‍പ്പും ഇരിപ്പും ഇല്ലാതായി. അത് എങ്ങിനെയും അവന്റെ ബന്ധുവായ പ്രശസ്ത സംവിധായകനെ കാണിച്ചേ അടങ്ങു എന്നായി അവന്‍. തലസ്ഥാന നഗരിയിലാണ് അദ്ദേഹം ഉള്ളത്. അദ്ധേഹത്തിനു ഇതിഷ്ട്ടമാകുമെന്നും, പുതിയ ചിത്രത്തിന്റെ പണിയിലായ അദ്ദേഹം ഇത് തീര്‍ച്ചയായും സ്വീകരിക്കും എന്നും എന്റെ നല്ലൊരു കൂട്ടുകാരനായ അവന്‍ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്നിലും ആശയുദിച്ചു. മോഹമുദിച്ചു. അങ്ങിനെ അങ്ങോട്ട്‌ പോകാമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോള്‍ തന്നെ അവന്‍ പുറത്തു പോയി അദ്ധേഹത്തെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ വരുന്നു എന്ന്.<br /><br />അങ്ങിനെ അദ്ധേഹത്തിനു ഒഴിവുള്ള ഒരു ദിവസം നോക്കി ഞങ്ങള്‍ അവിടെയെത്തി. അവന്റെ ബന്ധു ആയതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വളരെ നല്ല സ്വീകരണമാണ് ലഭിച്ചത്. വീട്ടുകാര്‍ക്കൊക്കെ എന്നെ കാര്യമായി തന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിയ അവന്‍ എന്നെയും കൊണ്ട് അദ്ധേഹത്തിന്റെ സ്വകാര്യ മുറിയിലെത്തി. ഒരു വിസ്മയ ലോകത്തിലായിരുന്നു ഞാന്‍ അപ്പോള്‍. മുന്‍പും പല സംവിധയകരോടോപ്പവും ഇടപഴ്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇത്രയും സ്വകാര്യമായി ഒരു വലിയ സംവിധായകന്റെ കൂടെ ഞാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ അപ്പോള്‍ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം എല്ലാ ആവേശത്തോടെയും തന്നെ എന്റെ തിരക്കഥ വായിച്ചു കേട്ടു.<br /><br />കുറച്ചു സമയം മിണ്ടാതിരുന്ന അദ്ധേഹത്തെ നെഞ്ഞിടിപ്പോടെയാണ് ഞാന്‍ നോക്കിയിരുന്നിരുന്നത്. ആകാംക്ഷയുടെ മുള്‍മുനയില്‍ എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് അനുഭവത്തില്‍ തന്നെ. എന്ത് പറയും അദ്ദേഹം എന്നതിലായിരുന്നു എന്റെ ഉത്കണ്ട മുഴുവന്‍. നല്ലതാകുമോ, ചീതയകുമോ. അത് അദ്ദേഹം സ്വീകരിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും കരുതിയിട്ടില്ല. എങ്കിലും ഒരു നല്ല അഭിപ്രയാം.. അത് ഞാന്‍ ശരിക്കും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു.<br /><br />ഒടുവില്‍, കുറെ നേരത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, കലാപത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഈ കഥ കേരളത്തില്‍ സംഭവിക്കാന്‍ ഒട്ടും സാധ്യതയില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ നമുക്കിത് മലയാളത്തില്‍ എടുക്കാന്‍ വിഷമമാണ്. വേറെ ഏതെങ്കിലും കഥയുണ്ടെങ്കില്‍ അതുമായി വരൂ. നമുക്ക് ഇരിക്കാം. ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ അങ്ങിനെതന്നെയിരുന്നു. നിരാശയും വിഷമവും ഉണ്ടായി എന്നത് സത്യം. കുറച്ചു വിഷമവും. പിന്നെ അധികം അവിടെ നില്‍ക്കാതെ ഞാന്‍ കൂട്ടുകാരനെയും കൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി. അവനോടു പക്ഷെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്, അദ്ദേഹം നിര്‍മ്മാതാവുമായി സംസാരിച്ച ശേഷം പിന്നീട് അറിയിക്കാം എന്നാണു പറഞ്ഞത് എന്നാണു. അവനു അതത്ര വിശ്വാസമായില്ലെങ്കിലും ഒന്നും പറയാതെ വീട്ടുകാരോട് യാത്രയും പറഞ്ഞ് എന്നോടൊപ്പം പോന്നു.<br /><br />പുറത്തിറങ്ങിയ ഞങ്ങള്‍, ബസ്‌ സ്റ്റാന്റ് വരെ നടന്നു പോകാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. വൈകുന്നേരമായിരുന്നു അപ്പോള്‍. കുറച്ചു ദൂരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അങ്ങോട്ട്‌. ആ നല്ല സന്ധ്യയില്‍ കുറച്ചു ദൂരം വല്ലതുമൊക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നടക്കാം എന്ന് കരുതിയാണ് ഞങ്ങള്‍ അങ്ങിനെ തീരുമാനിച്ചത്. ഗേറ്റ് കടന്നതും പുറത്തൊക്കെ വലിയ ബഹളവും പോലീസ് വാഹനങ്ങളുടെ ഇരമ്പി പാച്ചിലും. മറ്റു വാഹനങ്ങളോ ആളുകളോ എങ്ങുമില്ല. എന്താണെന്നറിയാന്‍ ചുറ്റും തിരയവേ, എല്ലാവരും വീട്ടില്‍ പൊയ്ക്കോ, എങ്ങും കലാപമാണ്‌ പുറത്തിറങ്ങരുത് ആരും എന്ന് അലറി വിളിച്ചുകൊണ്ട് പരിക്കേറ്റ മുറിവില്‍ നിന്നൊലിക്കുന്ന ചോരയുമായി ഒരാള്‍ ഓടിപോകുന്നു. .......!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-7003095887012113533?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-63107448494026386752009-10-17T01:25:00.000-07:002009-10-17T01:26:23.583-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">അമ്മ...!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />ഞാന്‍ വളരെ ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു എന്‍റെ ആ സുഹൃത്ത്. അടുക്കും ചിട്ടയോടും കൂടിയുള്ള ജീവിതം. സ്നേഹത്തോടെയുള്ള പെരുമാറ്റം. ഏറ്റവും മാന്യമായ പെരുമാറ്റം. ഏതൊരാളെയും എങ്ങിനെയും നേരിടാനുള്ള ചങ്കൂറ്റം. എനിക്ക് മാതൃകയായിരുന്ന ഒരു നല്ല മനുഷ്യന്‍. അവന്‍ അങ്ങിനെയാകുന്നത് അവന്‍റെ അമ്മ കാരണമാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്റെ അമ്മയെ കാണണമെന്ന് അതിയായ ആഗ്രഹമായി. അങ്ങിനെ അവന്റെ വീട്ടില്‍ പോയി ഒരിക്കല്‍. അമ്മ ...! അങ്ങിനെയൊരു വാക്ക് തന്നെ ദൈവീകമാണ് . വാക്കില്‍ നോക്കില്‍, ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാം ആ ഒരു പ്രതീതി. അങ്ങിനെ എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും അമ്മ എന്ന് പറയാവുന്ന അപൂര്‍വ്വം ഒരാളായിരുന്നു അവര്‍.<br /><br />പരിചയപ്പെട്ട ആ നിമിഷം മുതല്‍ തന്നെ എന്‍റെ അമ്മയായി അവരും മനസ്സില്‍ കുടിയേറി. ഒരു ദേവിയുടെ / ദൈവത്തിന്റെ ചാരുതയോടെ, വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തരുടെയും കാര്യങ്ങള്‍ ഏറ്റവും ഭംഗിയായി അടുക്കും ചിട്ടയോടും കൂടി അവര്‍ ചെയ്തിരുന്നു. സ്നേഹത്തോടെയും ആദരവോടെയും ആയിരുന്നു അവര്‍ ഓരോരുത്തരോടും പെരുമാറിയിരുന്നത്. മക്കളെ എന്നപോലെ അവര്‍ എന്നോടും പെരുമാറി. സ്നേഹം, ലാളന, എല്ലാം എല്ലാം ആവോളം വാരിക്കോരി. എന്നാല്‍ ഒപ്പം ഉപദേശവും ശാസനയും ഒട്ടും കുറക്കാതെയും.<br /><br />പിന്നെ ഞാനും അവിടുത്തെ ഒരു നിത്യ സന്ദര്‍ശകനായി. ആ അമ്മയുമായുള്ള സഹവാസം എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ പല തെറ്റുകളെയും എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നു. ഞാന്‍ വളരാന്‍ തുടങ്ങി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഒരു ആത്മ ബന്ധം തന്നെ വളരാന്‍ തുടങ്ങി. അവിടെ ആ അമ്മയും അച്ഛനും രണ്ടു മക്കളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്‍റെ സുഹൃത്തും അവന്‍റെ പെങ്ങളും. പെങ്ങള്‍ ചെറിയ കുട്ടിയാണ്. അച്ഛന്‍ തളര്‍വാതം പിടിപെട്ടു കിടപ്പിലായിട്ട് വര്‍ഷങ്ങളായി. അവരാണ് ആ അച്ഛനെ നോക്കുന്നത്. ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടക്കാന്‍ പോലും പര സഹായം ആവശ്യമായ അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും മലമൂത്ര വിസര്‍ജ്ജനങ്ങള്‍ നടത്തുന്നത് പോലും കിടക്കയിലായിരുന്നു. ആ അമ്മ അതെല്ലാം ഒരു വിഷമവും കൂടാതെ വൃത്തിയാക്കുന്നു. ഏറ്റവും നന്നായി ആ അച്ഛനെ നോക്കുന്നു. ഒരിക്കല്‍ പോലും ഞാന്‍ ആ അമ്മയെ സ്നേഹത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും അല്ലാതെ കണ്ടിട്ടേ ഇല്ല. അവര്‍ മെല്ലെ മെല്ലെ എന്നില്‍ ഒരു അത്ഭുത മാവുകയായിരുന്നു.<br /><br />കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഒരിക്കല്‍ അച്ഛന്‍ തീരെ വയ്യാതായി ആശുപത്രിയിലായപ്പോള്‍ അമ്മ അവിടെ നില്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷെ മൂന്നു ദിവസത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം മരിച്ചു. അത് നന്നായെന്നായിരുന്നു എനിക്ക് തോന്നിയത്. കാരണം അദ്ദേഹം അത്രയും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്നെ തീര്‍ത്തും അത്ബുതപ്പെടുതുന്നതായിരുന്നു ആ അമ്മയുടെ പെരുമാറ്റം പിന്നീട്. അവര്‍ ഒരു ബ്രാന്തിയെ പോലെയായി പിന്നെ. ഞാന്‍ പേടിച്ചു നിക്കേയാണ് എന്‍റെ സുഹൃത്ത്‌ എന്നോട് പറയുന്നത്. അവര്‍ അവന്‍റെ അമ്മയല്ലായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ പഴയ കാമുകിയായിരുന്നു അവര്‍. അച്ഛന്‍ വീട്ടുകാരുടെ നിര്‍ബന്ധതാല്‍ വേറെ വിവാഹം കഴിച്ചപ്പോള്‍ പിന്നെ ഇവര്‍ വിവാഹം പോലും കഴികാതെ ഇരുന്നു. എന്ത് കൊണ്ടോ അവന്‍റെ അമ്മ ഒരപകടത്തില്‍ മരിച്ചു. ആ അപകടത്തില്‍ തന്നെയാണ് അച്ഛന്‍ ഇങ്ങിനെ ആയതും. അന്ന് കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്ന ഇവര്‍ രണ്ടുപേരെയും നോക്കാന്‍ വന്നതാണ് ഈ അമ്മ. ഇത്രയും കേട്ടതോടെ ഞാന്‍ ആ അമ്മക്ക് മുന്നില്‍ തൊഴുത്‌ നിന്നു ....!!!!<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-6310744849402638675?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-54142078384919368652009-10-17T00:12:00.001-07:002009-10-17T00:12:52.811-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">ബിരിയാണി ....!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />സുഹൃത്തുക്കളുമായി, ബാച്ചലേഴ്സ് റൂമില്‍ താമസിക്കുന്ന സമയം. അവര്‍ക്കെല്ലാവര്‍ക്കും വിഷമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശല്യമായിരുന്നു എന്റെ സസ്യാഹാര ശീലം. അവിടെ എല്ലാവരും മാംസാഹാരികള്‍ . ഞാനൊരാള്‍ മാത്രം സസ്യാഹാരിയും. എനിക്കാണെങ്കില്‍ ഒന്നും ഉണ്ടാകാനും അറിയില്ല. റൂമില്‍ ഒഴിവുള്ളവര്‍ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. ഒഴിവുള്ളവര്‍ ക്ലീന്‍ ചെയ്യുക. അങ്ങിനെ ഒരാള്‍ക്ക്‌ ഇന്ന ജോലി എന്നില്ലായിരുന്നു. ആദ്യമായി പരിചയ പെട്ടവരായിരുന്നു റൂമിലെ എല്ലാവരും. എന്നിട്ടും ഏറ്റവും സ്നേഹത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും ആയിരുന്നു അവര്‍ എന്നോട് പെരുമാറിയിരുന്നത്. കടയില്‍ പോയി സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങുക, റൂമിലെ സാധനങ്ങളൊക്കെ ഒതുക്കി വെക്കുക, തുടങ്ങിയവയൊക്കെ ആയിരുന്നു എന്റെ ജോലികള്‍. ഞാന്‍ ജോലിക്ക് പോകുമ്പോഴും ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നാലും, എനിക്കുള്ള ചായ വരെ അവര്‍ തയ്യാറാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അത്രയും സ്നേഹമായിരുന്നു അവര്‍ക്കെന്നോട്.<br /><br />അങ്ങിനെ ഞാന്‍ അവിടെ ചെന്ന ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ പൊതു അവധിക്കു റൂമില്‍ ബിരിയാണി വെക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. എനിക്ക് അവര്‍ പ്രതെയ്ക ഭക്ഷണവും തയ്യാറാക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇറച്ചി ഇടും മുന്‍പ് ചോറും മസാലയും എടുത്തു വെച്ചാല്‍ മതിയെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവര്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. അങ്ങിനെ എല്ലാവരും കൂടി ഉഷാറായി പണിയെടുത്തു, വിഭവ സമൃദ്ധ മായ സദ്യതന്നെ തയ്യാറായിതുടങ്ങി. കറികളൊക്കെ ആദ്യം ശരിയാക്കി. എനിക്കുള്ള ഭക്ഷണം ശരിയാക്കി. ഒടുവില്‍ ബിരിയാണിയും തയ്യാറാക്കി. ധം ബിരിയാണിയാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്‌. അതില്‍ നിപുണനായ ഒരു ഇക്കയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കുന്നു. അങ്ങിനെ ബിരിയാണി തയ്യാറായി ധം ഇട്ടു വെച്ചിരിക്കുന്നു.<br /><br />അപ്പോഴാണ് പുറത്തു ഒരു ബഹളം കേട്ടത്. അടുത്തുള്ള കെട്ടിടത്തിന്റെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിന്ന് ഒരു കുട്ടി താഴേക്ക് വീണിരിക്കുന്നു. റൂമില്‍ വളരെ ചെറിയ രണ്ടു കുട്ടികളെ മാത്രം അടച്ചിട്ട് അവരുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ജോലിക്ക് പോയതാണ്. അതില്‍ ചെറിയ കുട്ടിക്ക് രണ്ടു വയസ്സും, വലിയ കുട്ടിക്ക് നാലുവയസ്സും പ്രായം. നാലുവയസ്സുള്ള കുട്ടി, രണ്ടു വയസ്സുള്ള കുട്ടിയുടെ കളിക്കുന്നതിനിടയില്‍ പുറത്തു പോയ പാവ എടുക്കാനായി തുനിയവെയാണ് താഴെ വീണത്‌. കയ്യില്‍ മുറുകെ പിടിച്ച പാവയുമായി അപ്പോള്‍ തന്നെ മരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു ആ പാവം.<br /><br />കണ്ടു നില്‍കാന്‍ വയ്യാതെ ഞാന്‍ റൂമിലേക്കോടി. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ആ വേദനയില്‍ എല്ലാം മറന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അടുക്കളയില്‍ നിന്നും കരിഞ്ഞ മണം കേട്ട് ചെല്ലുമ്പോള്‍ ബിരിയാണി കരിഞ്ഞുണങ്ങിയിരുന്നു ....!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-5414207838491936865?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-2603152046678318212009-10-15T02:16:00.000-07:002009-10-15T02:19:36.072-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ലോട്ടറി ....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനെ സഹായിച്ചു കടക്കെണിയില്‍ പെട്ട് നാട്ടിലും വീട്ടിലും നട്ടം തിരിയുന്ന സമയം. പരിഹാസവും പുച്ഛവും ആവോളം കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് വിശപ്പും ദാഹവും പോലുമില്ലാതെ അലയുകയായിരുന്നു. എങ്ങിനെയും കടങ്ങള്‍ വീട്ടാനുള്ള നെട്ടോട്ടം. ഓടിയോടി തളരുപോള്‍ വീണ്ടും ഓടേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥ. അങ്ങോട്ട്‌ ലക്ഷങ്ങള്‍ വാങ്ങി കൊല്ലങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു തന്നിരുന്നവര്‍ പോലും കിട്ടാനുള്ള ആയിരങ്ങല്‍ക്കായി വീട്ടില്‍ പലപ്രാവശ്യം വരുന്നു. വേണ്ടപ്പെട്ടവര്‍ പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാതിരിക്കുന്നു.. അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ ഒരു മഹാ ദുരിത പര്‍വ്വം.<br /><br />സുഹൃത്തിനെ സഹായിച്ചു കുടിങ്ങിയ കഥ ഇവിടെ വായിക്കാം. <a href="http://blog.manoramaonline.com/wfrmCommentListing.aspx?PostId=26001">"സുഹൃത്ത്‌ ...!!!" </a><br /><br />അങ്ങിനെയിരിക്കെ എങ്ങിനെയും കിട്ടാനുള്ളതൊക്കെ തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള അവസാന ശ്രമം എന്ന നിലയില്‍ നാട്ടിലെത്തി. <span>നാട്ടിലെത്തി</span> അവന്റെ വീട്ടില്‍ തന്നെയാണ് ആദ്യം പോയത്. അവിടുത്തെ അവസ്ഥ അതിലും ദയനീയം. പിന്നെയും ഞാന്‍ തന്നെയാണ് കേമന്‍ എന്ന് തോന്നിപോയത് അന്നാദ്യമായാണ് എനിക്ക്. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പൈസ മുഴുവന്‍ അവിടെ കൊടുത്ത് പോരേണ്ടി വന്നു അവിടുത്തെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോള്‍. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എന്ന ഗഹനമായ ആലോചനയില്‍ നടക്കുകയായിരുന്നു പിന്നെ.<br /><br />അങ്ങിനെ ഒരു ധനകാര്യ സ്ഥാപനം നടത്തിയിരുന്ന എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കാണാനെത്തി. അവന്‍ വഴി എന്തെങ്കിലും ലോണ്‍ ശരിയാക്കാം എന്നായിരുന്നു ചിന്ത. അങ്ങിനെ അവിടെയെത്തി, അവനുമായി സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് വളരെ വയ്യാത്ത ഒരാള്‍ ലോട്ടറിയുമായി വന്നത്. സാധാരണ ഒരിക്കലും ലോട്ടറി എടുക്കാത്ത ഞാന്‍ അയാളുടെ ദൈന്യത കണ്ട് അയാള്‍ നീട്ടിയ രണ്ടെണ്ണം വാങ്ങി കീശയിലിട്ടു. കൂട്ടുകാരനോട് ലോണിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ പോരുകയും ചെയ്തു.<br /><br />പൈസക്കായുള്ള നെട്ടോട്ടം തുടരുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ എന്നെ തന്നെ പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അവന്‍ എന്നെ വിളിക്കുന്നത്‌. ഉടനെ അങ്ങോട്ട്‌ ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കരുതി ലോണ്‍ ശരിയായിട്ടുണ്ടാകും എന്ന്. അങ്ങിനെ ഞാന്‍ അവിടെ ഓടിയെത്തിയപ്പോള്‍ അന്ന് എനിക്ക് ലോട്ടറി തന്ന ആ വയ്യാത്ത ആളും വേറെ രണ്ടു പേരും എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു. അന്ന് എനിക്ക് തന്ന ലോട്ടറിക്കാണത്രേ ഒന്നാം സമ്മാനമായ പത്തു ലക്ഷം അടിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. ഞാന്‍ ഞെട്ടണോ വീഴാണോ എന്ന് ഒരു നിമിഷം അന്തിച്ചു. കിലുക്കം സിനിമയില്‍ ഇന്നസെന്റിന്റെ അവസ്ഥ. <br /><br />ലോട്ടറി കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലാതതിനാല്‍ അതെടുക്കാന്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും കൂടി എന്റെ വീട്ടിലെത്തി. അത് പക്ഷെ അവിടെ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ് ഞാനോര്‍ക്കുന്നത്, അന്ന് വരുന്നവഴിതന്നെ അത് നഷ്ട്ടപെട്ടിരുന്നു എന്ന്.....!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-260315204667831821?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-39839285358979705902009-10-13T07:29:00.000-07:002009-10-13T07:30:08.991-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ഒരു ഡല്‍ഹി യാത്ര....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />ഡല്‍ഹി എപ്പോഴും മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നഗരമായിരുന്നു എനിക്ക്. സിനിമാ നഗരമായ മദിരാശി ( ചെന്നൈ ) യേക്കാള്‍ ഒരിക്കലും ഇല്ലെങ്കിലും പോകാന്‍ ഇഷ്ട്ടമുള്ള നഗരം. മുന്‍പൊരിക്കല്‍ ഒരു വിനോദ യാത്രയായി പോയതോടെയാണ് അവിടം ഇഷ്ട്ടമായത്. പിന്നെയൊരിക്കല്‍, ഒരു ബന്ദുവിനൊപ്പം പോയി പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചു വരേണ്ടിയും വന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അപ്രാവശ്യം , എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെ പോകേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പോടെയും തന്നെ പോകാമെന്ന് വെച്ചത്. ഒരാഴ്ച അവിടെ നില്‍ക്കാനും സുഹൃത്തുക്കളെയൊക്കെ കാണാനും സ്ഥലങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കാനും പരിപാടിയിട്ടു.<br /><br />സുഹൃത്തിന്റെ സിവില്‍ സര്‍വ്വിസ് പരീക്ഷയുടെ കാര്യങ്ങള്‍ക്കായാണ് ഞങ്ങള്‍ ഔദ്യോഗികമായി പോകുന്നതെന്കിലും ഒരുക്കങ്ങള്‍ക്ക് ഒട്ടും കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആവശ്യത്തിനു വസ്ത്രങ്ങള്‍, പണം, എല്ലാം കരുതി, സുഹൃത്തുക്കളോടൊക്കെ യാത്ര പറഞ്ഞു, അവിടെ ഡല്‍ഹിയില്‍ ഉള്ള സുഹൃത്തുക്കളെയൊക്കെ എഴുത്തെഴുതിയും ഫോണ്‍ ചെയ്തും ഞങ്ങളുടെ വരവറിയിച്ചും നേരത്തെ തന്നെ തീവണ്ടിയില്‍ സീറ്റൊക്കെ ബുക്ക്‌ചെയ്ത് ഞങ്ങള്‍ യാത്രയായി. <br /><br />കൂട്ടത്തില്‍ അല്പം മൂത്തത് ഞാനായത് കൊണ്ടും മുന്‍പ് പല പ്രാവശ്യം ഞാന്‍ അവിടെ പോയിരുന്നത് കൊണ്ടും എല്ലാം എന്റെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ ആയിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും അവന്റെ അമ്മ എപ്പോഴും അവനോടു എന്നെ കണ്ടു പഠിക്കാനാണ് പറയാറുള്ളത്. പക്ഷെ എന്നെ കണ്ടു പഠിച്ചാല്‍ അവന്റെ വഴി പെരുവഴിയാകുമെന്നു അവനും എനിക്കും നന്നായി അറിയാമായിരുന്നത് കൊണ്ട് അവന്‍ ആ സാഹസത്തിനു മുതിര്‍ന്നില്ല. എങ്കിലും അവനെന്നെ കുറച്ചൊക്കെ ബഹുമാനവും ആയിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട്‌ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടങ്ങി.<br /><br />അവിടെയെത്തിയാല്‍ പോകേണ്ട സ്ഥലങ്ങളൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ നേരത്തെ പ്ലാന്‍ ചെയ്തു. എന്തൊക്കെ ചെയ്യണം, ആരെയെല്ലാം എപ്പോഴൊക്കെ കാണണം, തുടങ്ങി എല്ലാം ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. താജിന്റെ സൌന്ദര്യത്തില്‍ മനം മയങ്ങി ഇരിക്കുന്നത് ഞങ്ങള്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു. അവിടുത്തെ രാജവീധികള്‍ ഞങ്ങളെ വേഗം വരൂ വേഗം വരൂ എന്ന് മാടിവിളിക്കുന്നതായി ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നി. തീവണ്ടിക്കു വേഗം പോരാതെ വന്നു. ഉറക്കം നിശ്ശേഷം ഒഴിവായി. ഞങ്ങള്‍ ദിവാസ്വപ്നത്തില്‍ മുഴുകി.<br /><br />ഒരു ചെറിയ സ്റ്റേഷനില്‍ നിര്‍ത്തിയതിനു ശേഷം തീവണ്ടി അതിന്റെ വേഗത വീണ്ടെടുത്ത്‌ മുന്നോട്ടു പോകാന്‍ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ കമ്പാര്‍ട്ട് മെന്റില്‍ നിന്ന് ഭയങ്കര ബഹളം കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നത്. മൂന്നു കൊള്ളക്കാര്‍ ആയുധങ്ങളുമായി എല്ലാവരെയും കൊള്ളയടിക്കുന്നു. ആളുകളെ അടിക്കുന്നു, ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നു എല്ലാം തട്ടിയെടുക്കുന്നു. ഞെട്ടലില്‍ നിന്നുണര്‍ന്ന ഞങ്ങള്‍ പ്രതികരിക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. പ്രത്യാക്രമണത്തിനു ഞങ്ങള്‍ തയ്യാറായതോടെ, അവരുടെ മട്ടുമാറി. പെട്ടെന്ന് ചെയിന്‍ വലിച്ചു അവര്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി. പുറത്തു പോകാതെ ആയുധ മുനയില്‍ തന്നെ എല്ലാവരെയും നിര്‍ത്തി അവരും അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഗാര്‍ഡുകളും മറ്റുജീവനക്കാരും ഞങ്ങളുടെ ബോഗ്ഗിയിലേക്ക് ഓടി വന്നു.<br /><br />പെട്ടെന്നാണ്‌ എല്ലാം തലകീഴായി മറിഞ്ഞത്. എല്ലാവരും ഓടിവന്നത്തോടെ ഈ കൊള്ളക്കാരുടെ നിറം മാറി അവര്‍ ആയുധങ്ങളൊക്കെ എവിടെയാണ് ഒളിപ്പിച്ചതെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് പോലും മനസ്സിലായില്ല. പെട്ടെന്ന്, എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് അലറി വിളിച്ചു, കള്ളന്‍ കള്ളന്‍ എന്ന്. മുന്‍കൂട്ടിയുള്ള നാടകം കണക്കെ ഗാര്‍ഡുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ ഓടിവരുമ്പോള്‍, യഥാര്‍ത്ഥ കള്ളന്മാര്‍ ഇരുട്ടില്‍ എങ്ങോ ഓടിമറഞ്ഞിരുന്നു ....!!!<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-3983928535897970590?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-41461001973716347912009-10-13T01:58:00.001-07:002009-10-13T01:58:48.062-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">പ്രണയ ലേഖനം ......!!!</span></span><br /></div><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">പ്രിഡിഗ്രീയുടെ രണ്ടു പേപ്പര്‍ തോറ്റപ്പോള്‍ അത് എഴുതിയെടുക്കാനുള്ള ഓട്ടമായി പിന്നെ. കൂട്ടുകാരെല്ലാം ഡിഗ്രി ക്ക് ചേര്‍ന്നിരുന്നു. ഞാന്‍ മാത്രം പുറത്ത്. എങ്ങിനെയും പഠിച്ചു എഴുതിയെടുക്കാന്‍ തയ്യാറായി സ്വകാര്യ കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന് പഠനം തുടങ്ങി. അങ്ങിനെ ആ ക്ലാസ്സില്‍ പോകവേ, പരിചയപ്പെട്ട ഒരു സുഹൃത്ത്‌ വഴി ഒപ്പം തന്നെ വേറെ രണ്ടു കോഴ്സുകള്‍ക്കും ചേര്‍ന്നു. സിനിമ സംവിധാനവും, ജേര്‍ണലിസവും. രണ്ടും ഡിപ്ലോമ കോഴ്സുകളാണ് . എല്ലാം കൂടി ദിവസം മുഴുവനും പഠനം തന്നെയായി. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">സിനിമ കോഴ്സുകള്‍ക്ക് പോകുന്നത് രണ്ടു കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പമാണ്. എപ്പോഴും അവരുണ്ടാകും കൂടെ. അതിലൊരാള്‍ അഭിനയമാണ് പഠിക്കുന്നത്. മറ്റെയാള്‍ സിനിമാട്ടോഗ്രാഫിയും. അതില്‍ അഭിനയം പഠിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരന്റെ ക്ലാസ്സിലാണ് കൂടുതല്‍ കുട്ടികള്‍ ഉള്ളത്. അവിടെ പെണ്‍കുട്ടികളും കൂടുതലുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞാലും ആ ഭാഗത്ത് പലരും ചുറ്റി തിരിയാരുണ്ട്. അതില്‍ ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ അങ്ങിനെ നടക്കുമ്പോള്‍ എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പോകാറുള്ള രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">അവര്‍ രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഉണ്ട്. രണ്ടു പേരും കാണാന്‍ നല്ല കുട്ടികളാണ്. എങ്കിലും അതില്‍ ഒരു കുട്ടിയെയാണ് ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേര്‍ക്കും ഇഷ്ട്ടമായത്. മൂവരും അത് ആദ്യം സ്വകാര്യമാക്കി വെച്ചു താനും. ഇനി അറിയേണ്ടത് അവള്‍ക്കു ഞങ്ങളില്‍ ആരെയാണ് ഇഷ്ട്ടം എന്നാണു. അതിനായി ഓരോരുത്തരും ഓരോ കാരണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു അതിലൂടെ പല സമയത്തും നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവളോട്‌ കാണുമ്പോഴെല്ലാം സംസാരിക്കാനും അടുത്തിടപഴകാനും ശ്രമിച്ചിരുന്നു. അവളാകട്ടെ ഞങ്ങളോട് വളരെ താത്പര്യ പൂര്‍വ്വമാണ്‌ ഇടപഴ്കിയിരുന്നത്. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ഞങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവള്‍ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരോടും ഒരു പോലെയാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. അതും നല്ല താത്പര്യത്തോടെ. അതില്‍ ഞങ്ങള്‍ നന്നായി തന്നെ വിയര്‍ത്തു പോയി. ഇനി എങ്ങിനെ കണ്ടെത്തും. അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം കാര്യങ്ങള്‍ തുറന്നു പറഞ്ഞു. കൂട്ടമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്തു, ആരോടാണോ അവള്‍ക്കു പ്രണയം അയാള്‍ക്ക്‌ മറ്റുള്ളവര്‍ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യണം എന്ന് തീരുമാനത്തിലെത്തി. കാര്യങ്ങള്‍ ഭംഗിയാക്കാന്‍ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വെച്ച് ഞങ്ങള്‍ മുന്നേറി. അവളുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാനും അവളെ കൂട്ട് കൂടിക്കാണും ഞങ്ങള്‍ കിണഞ്ഞു ശ്രമിക്കാനും തുടങ്ങി. എന്നിട്ടും അവള്‍ക്കു ഞങ്ങളോടുള്ള സമീപനം പഴയതുപോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ഞങ്ങള്‍ എപ്പോഴും അവളുമൊത്തുള്ള സമയങ്ങള്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു നടന്നു. ദിവാ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ദിവസങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു പോയി. ഒരിക്കല്‍ എന്റെ ക്ലാസ്‌ ടീച്ചര്‍ ഇത് കണ്ടെത്തി ഞങ്ങളോട് ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നും തുറന്നു പറഞ്ഞില്ല. അങ്ങിനെ ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും നടക്കവേ ഒരു ദിവസം അവള്‍ അവള്‍ക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു അവളുടെ കൂട്ടുകാരിയും കൂടി ഞങ്ങള്‍ക്കടുത്തെത്തി. ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം പട പടാ മിടിക്കുന്നത്‌ അടുതുള്ളവര്‍ക്കും ശരിക്കും കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ശരിക്കും അമ്പരന്നു നില്‍ക്കെ അവള്‍ വളരെ സാവധാനത്തോടെ പറയാന്‍ തുടങ്ങി. അവള്‍ക്കു ഒരാളെ ഇഷ്ട്ടമാനെന്നും, അതിനു ഞങ്ങളുടെ സഹായം വേണമെന്നും. അതാകട്ടെ ഞങ്ങള്‍ ആരുമല്ല, എന്റെ ക്ലാസ്സ്‌ ടീച്ചറായിരുന്നു .....!!!</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-4146100197371634791?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-10570215574568560132009-10-12T05:36:00.000-07:002009-10-12T05:37:30.282-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">രാജ കൊട്ടാരത്തില്‍ ഒരു വിരുന്ന് ...!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />തീര്‍ത്തും അവിചാരിതമായാണ് ഞാന്‍ ആ രാജകുമാരിയെ പരിചയപ്പെടുന്നത്‌. നമ്മുടെ നാടിനെയും നാട്ടുകാരെയും ഒരുപാട് <span>സ്നേഹിക്കുന്ന</span> ഇവിടുത്തെ എല്ലാവരെയും പോലെ അവരും നമ്മളെ ഇഷ്ട്ട പെട്ടിരുന്നു ഒരുപാട്. ഇടക്കൊക്കെ വിളിക്കുകയും വല്ലപ്പോഴും കാണുകയും ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ വളരെ പെട്ടെന്ന് കുടുംബ സുഹൃത്തുക്കളായി. എന്റെ ഭാര്യക്കും കുട്ടികള്‍ക്കും അവരോടു വളരെ അടുപ്പമായി. അങ്ങിനെയാണ് അവര്‍ ഞങ്ങളെ വളരെ സ്വകാര്യമായ അവരുടെ ഒരു സല്‍ക്കാരത്തിന് ക്ഷണിക്കുന്നത്. ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു ഞങ്ങള്‍ പോകാമെന്ന് വെച്ച്.<br /><br />ഈ അറേബ്യയുടെ രാജമന്ദിരങ്ങളില്‍ എന്റെ പല നാട്ടുകാരും കൂട്ടുകാരും പണിയെടുക്കുന്നുണ്ട്. തൊടി മുതല്‍ അകത്തളങ്ങള്‍ വരെ. വളരെ സ്വാധീനം ചെലുതാവുന്നവര്‍ മുതല്‍ അറിയാത്തവര്‍ വരെ. അവര്‍ക്കൊപ്പം എന്നപോലെ, ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ ആവശ്യാര്‍ത്ഥവും പലപ്പോഴും പലയിടത്തും ഞാനും പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇങ്ങിനെ ഒരു പ്രത്യേക ക്ഷണിതാവായി അവിടെ കയറിചെല്ലുന്നത്‌ ആദ്യമായിരുന്നു. അതിന്റെ ഒരു പരിഭ്രമം ഞങ്ങളില്‍ നന്നായി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, സ്വകാര്യമായ ഒരു അഹങ്കാരവും അതോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.<br /><br />നന്നായി വസ്ത്രം ധരിച്ച്, പറഞ്ഞ സമയത്ത് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ അവിടെയെത്തി. ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാന്‍ ആ കുട്ടിയും, അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും സഹോദരനും നേരിട്ടെത്തി. ഞങ്ങള്‍ വിശാലമായ ആ രാജകീയ പ്രൌടിയില്‍ മനം മയങ്ങി മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. അവിടെ പണിയെടുക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും ഞങ്ങളെ ഒട്ടൊരു അത്ബുതത്തോടെയാണ് നോക്കിയിരുന്നത്. ഒരു മായിക ലോകത്തില്‍ എന്നപോലെ ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു പോയി. ഇന്ഗ്ലീഷും കുറച്ചൊക്കെ ഹിന്ദിയും രണ്ടുമൂന്നു മലയാള പദങ്ങളും കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന അവര്‍ ഞങ്ങളെ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ആദരിച്ചു.<br /><br />അകത്തു പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ സ്വീകരണ മുറിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരുന്ന് കുശലാന്വെഷണങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ , ഞങ്ങള്‍ ഭക്ഷണത്തിനായി ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടു. അവര്‍ തന്നെ ഞങ്ങളെ തീന്മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ വഴി പലപ്പോഴും പല രാജകീയ വിഭവങ്ങളും ഞങ്ങള്‍ കഴിചിട്ടുന്ടെങ്കിലും അക്കുറി അവിടെ ഒരുക്കിയതൊക്കെയും പ്രത്യേകതയുള്ളതായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും കാണുക പോലും ചെയ്യാത്ത പലതും. കുട്ടികളെ ആദ്യം അവരവരുടെ സൌകര്യമനുസരിച്ചു തന്നെ അവിടുത്തെ ആളുകള്‍ ഇരുത്തി, അവര്‍ക്കുള്ള ഭക്ഷണം കൊടുത്തു തുടങ്ങി. പിന്നെ ഞങ്ങളും അടുത്തായി ഇരുന്നു.<br /><br />ഇവിടുത്തെ ആചാരമനുസരിച്ച് ഏറ്റവും വേണ്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് ഇവിടുത്തുകാര്‍ ഭക്ഷണം കൈകൊണ്ടാണ് വിളമ്പി തരുക. അങ്ങിനെ ആ കുട്ടിയുടെ അച്ഛന്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പാന്‍ തുടങ്ങി. സന്തോഷം കൊണ്ട് എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു പോയിരുന്നു. അവര്‍ക്കൊപ്പം എന്റെ ഭാര്യയും കുട്ടികളും ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങിനെ ഞാനും കഴിക്കാനായി പാത്രത്തില്‍ കൈ വെച്ചു. അപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ഞാന്‍ അതോര്‍ക്കുന്നത് ഇതെല്ലാം മാംസാഹാരം ആണെന്ന്. ഞാന്‍ ഒരു തികഞ്ഞ സസ്യാഹാരിയും. ....!!!<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-1057021557456856013?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-44169910391015133352009-10-11T02:31:00.000-07:002009-10-11T02:32:06.643-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">ഇ വെയ്സ്റ്റ്‌ ....!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />അവന്‍ തനിച്ചാണെന്ന് <span>പറഞ്ഞത്</span> കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ പോയത് തന്നെ. പക്ഷെ ഞാനവിടെ ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും അവന്റെ മറ്റൊരു സുഹൃത്തുകൂടി അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. പരിച്ചയപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് അദ്ദേഹം ബ്ലോഗ്ഗിലെ ഒരു പുലിയാണെന്ന്. പുലി എന്ന് പറഞ്ഞാലും പോര, പുപ്പുലി തന്നെ.<br /><br />ഇരുന്ന്, സംസാരം കുശലന്വേഷണവും കുടുംബ കാര്യങ്ങളും നാടുകാര്യങ്ങളും കടന്നു ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ പേടിച്ച പോലെ ബ്ലോഗ്ഗിലും ബ്ലോഗ്ഗ് രചനകളിലും തന്നെ ചെന്നെത്തി. ഭാഗ്യത്തിന് ഞാനോ അവനോ എന്റെ ബ്ലോഗ്ഗിനെ കുറിച്ചോ എന്റെ എഴുത്തിനെ കുറിച്ചോ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവന്‍ അതെപറ്റി സൂചിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ അവനെ കണ്ണ് കാണിച്ചു പേടിപ്പിചിരുത്തി.<br /><br />അതിനിടയില്‍ ഞങ്ങള്‍ പോയി ചായ ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവന്നു. അവന്റെ കുടുംബം നാട്ടില്‍ പോയതിനാല്‍ വേറെ വഴിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചായയും പിന്നെ നാട്ടില്‍ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന കുറച്ചു പ്രത്യേക പലഹാരങ്ങളും കഴിക്കുന്നതിനിടയിലും ഇദ്ധേഹം ബ്ലോഗ്ഗില്‍ നിന്ന് പിടി വിട്ടിരുന്നില്ല. ബ്ലോഗ്ഗിന്റെ സാധ്യതകളും, അതിലെ തമ്മില്‍ തല്ലുകളും, തന്‍ പ്രമാനിതങ്ങളും, ഓരോരുത്തര്‍ അവരാണ് ബ്ലോഗ്ഗ് കണ്ടുപിടിച്ചത് എന്നമട്ടില്‍ പെരുമാറുന്നതും ഗൂഗിള്‍ ചിലരുടെ സ്വകാര്യ സ്വതാനെന്ന മട്ടില്‍ അഹങ്കരിക്കുന്നതും അവരാണ് ലോക വിജ്ഞാന കോശം എന്നമട്ടില്‍ ചിലര്‍ നെകളിക്കുന്നതും കള്ളപേരുകളില്‍ തെമ്മാടിതങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്നതും മറ്റുള്ളവരെയെല്ലാം തെറി വിളിക്കുന്നതും എന്ന് വേണ്ട ആവേശ പൂര്‍വ്വം ഇനി പറയാന്‍ ഒന്നുമില്ല.<br /><br />എരിവും പുളിയും കൂട്ടി എന്റെ സുഹൃത്തും ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ബ്ലോഗ്ഗില്‍ നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായിട്ടുള്ള കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങള്‍ അങ്ങിനെയെങ്കിലും പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാനുള്ള അവസരമായി അവനും അതിനെ എടുത്തു എന്ന് തോന്നുന്നു. അവന്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു കവിയും ബ്ലോഗ്ഗറും ഒക്കെ ആയതിനാല്‍ അരങ്ങു കൊഴുത്തു. എല്ലാം കേട്ട് മിണ്ടാതെ ഞാനും.<br /><br />അതിനിടയില്‍ അവന്റെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ തുറന്നു ബ്ലോഗ്ഗിലെ ഉദാഹരണങള്‍ വരെ അവര്‍ കണ്ടെത്താനും ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനും തുടങ്ങി. അതോടെ എന്റെ നെജിടിപ്പും കൂടാന്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങിനെ സംസാരം അനാവശ്യവും നിലവാര മില്ലാതതുമായ രചനകളെ കുറിച്ചായി. അത് എന്നെ ശരിക്കും കുഴപ്പിച്ചു. ഓരോരോ ആളുകള്‍ വായക്ക് തോന്നിയത് കോതക്ക് പാട്ട് എന്ന രീതിയില്‍ ഓരോന്ന് എഴുതി വിടും, മറ്റുള്ളവരുടെ സമയവും സ്വസ്ഥതയും നശിപ്പിക്കാന്‍ എന്നായി അദ്ദേഹം. ഇത്തരം ആളുകളെ ബ്ലോഗ്ഗില്‍ നിന്ന് എന്നതെക്കുമായി നീക്കം ചെയ്യുക മാത്രമല്ല മാതൃകാ പരമായി ശിക്ഷിക്കുക തന്നെ വേണം എന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിചെര്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒന്ന് വിയര്‍ത്തു.<br /><br />ഇങ്ങനെ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍, തടയപെടെണ്ട ഒരു ചവറു ബ്ലോഗ്ഗ് ഞാന്‍ കാണിച്ചു തരാം എന്നും, ഇവനൊന്നും ഒരു പണിയും ഇല്ലേ, മിനിട്ടിനു ഒന്നെന്ന മട്ടിലാണ് ഇവനൊക്കെ ചവറുകള്‍ പടച്ചുണ്ടാക്കുന്നത് എന്നും പറഞ്ഞു ഒരു ബ്ലോഗ്ഗ് തുറന്നു കാണിച്ചു. സുഹൃത്ത്‌ വിളറി വെളുക്കുന്നത്‌ കണ്ടുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ പേടിയോടെ കംപ്യുട്ടറിലേക്ക് നോക്കിയത്. അദ്ദേഹം തുറന്നു കാണിക്കുന്നത് എന്റെ ബ്ലോഗ്ഗായിരുന്നു .....!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-4416991039101513335?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-90043094035910791782009-10-11T00:37:00.000-07:002009-10-11T00:38:33.188-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ദിവ്യന്‍ ....!!!</span></span><br /></div><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">സ്നേഹപൂര്‍ണമായ അവന്റെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങിയാണ് ഞാന്‍ അവിടെ പോകാമെന്ന് വെച്ചത് തന്നെ. വിഷമങ്ങളുടെയും വേദനകളുടെയും ഒരു മഹാ പര്‍വ്വം തന്നെ കയറി നില്‍ക്കുന്ന എനിക്ക് ആശ്വാസം കിട്ടുന്നതെന്തും അപ്പോള്‍ ഒരു മഹാ കാര്യവും ആയിരുന്നു.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">വൈഷമ്യങ്ങളുടെ മഹാമാരിയില്‍ ഉരുകിയൊലിച്ചു പോകാത്ത ഒരു ആദര്‍ശവും ഇല്ലെന്നു അനുഭവം എന്നെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചപ്പോള്‍ അങ്ങിനെയാണ് ഞാന്‍ അവിടെ പോകാമെന്ന് വെച്ചത്. ആള്‍ ദൈവങ്ങളോട് പുച്ചമായിരുന്ന ഞാന്‍ അങ്ങിനെ ഒരിടത്ത് പോകുന്നതിലെ ഔജിത്യമില്ലായ്മ അപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്ത്തുപോലുമില്ല.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">അല്ലെങ്കിലും അങ്ങിനെ ഒരവസ്ഥയിലും ആയിരുന്നില്ല ഞാന്‍. പിന്നെ അവനെപോലെ എന്റെ നന്മയിലും തിന്മയിലും ഒരുപോലെ ഒപ്പം നില്‍ക്കുന്ന ഒരുവന്‍ വിളിച്ചാല്‍ ഏത് നരകത്തിലും ഞാന്‍ പോവുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഒരു മുസ്ലീം ആയ അവന്‍ അത്ര വിശ്വാസത്തോടെ പറയുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ പിന്നെ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അവിടെ പോകാമെന്ന് വെച്ചു.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ഒരല്പം ആശ്വാസം. ദുരിതങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു പരിഹാരം. അത്രയും ഞാന്‍ ശരിക്കും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു അപ്പോള്‍. അപ്പോഴാണ് അവന്‍ അത് വിശദമായി പറഞ്ഞത്. അദ്ദേഹം വലിയ ദിവ്യന്‍ ആണെന്നും മഹാ ജ്ഞാനി യാണെന്നും പണത്തിനു ഒട്ടും മോഹമില്ലാത്ത ആള്‍ ആണെന്നും എല്ലാം ഒരു ഒളിവും മറവും ഇല്ലാതെയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്നും തീര്‍ത്തും പറഞ്ഞു തന്നപ്പോള്‍ പിന്നെ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാനും ഞാന്‍ മിനക്കെട്ടില്ല.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഒഴിവുള്ള ഒരു ദിവസം കാലത്ത് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ പുറപ്പെട്ടു. അവന്റെ അമ്മാവന്റെ വീടിന്റെ തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു അത്. ആ സിദ്ധന്‍ അവിടെ വന്നു താമസിക്കുന്നതാണ്. ഏകദേശം പത്തു വര്‍ഷത്തോളമായി അദ്ദേഹം അവിടെയെതിയിട്ട്. ആര്‍ക്കും ഇതുവരെ ഒരു ദോഷവും വരുത്തിയിട്ടില്ല. എല്ലാവരും എന്നപോലെ അവരും അദ്ധേഹത്തെ പുകഴ്ത്തി മാത്രമേ സംസാരിച്ചുള്ളു താനും. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ഞങ്ങള്‍ അവിടെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ സാമാന്യം നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. നാനാ ജാതി മതസ്ഥരും ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. ഒരു ശാന്തമായ ആശ്രമാന്തരീക്ഷം. ഒരു പ്രത്യേക മതത്തിന്റെയും രീതികളില്ല. പൂജകളും ഏലസ്സുകളും ഇല്ല. മന്ത്രങ്ങളില്ല. ആളുകള്‍ പ്രതീക്ഷയോടെ ശാന്തമായി വരിയില്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു. അദ്ദേഹം മുന്നില്‍ അടച്ചിട്ട ഒരു മുറിയില്‍ ഒരു പീഠത്തില്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്‌. ആളുകള്‍ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പറയുന്നു. അദ്ദേഹം അല്പം പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു . അതിനുള്ള പരിഹാരങ്ങള്‍ പറയുന്നു. രണ്ടു സഹായികളുണ്ട് അവിടെ. മറ്റാരും ഇല്ല. എല്ലാം മറ്റാര്‍ക്കും കേള്‍ക്കാന്‍ പറ്റാത്ത വിധം തന്നെ. ആളുകള്‍ കഴിവിനനുസരിചു ദക്ഷിണ കൊടുക്കുന്നു. കണ്ടിട്ട് എനിക്കും താത്പര്യമായി. ആളെ ഒന്ന് കാണാന്‍ തിരക്കായി. </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തു കാത്ത് ഞങ്ങള്‍ അദ്ധേഹത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തി. തൊട്ടു തൊഴുത്‌ ഞങ്ങള്‍ മുന്നില്‍ ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് മാത്രമാണ് ഞാന്‍ ആ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയത്. പെട്ടെന്ന് എന്റെ തല കറങ്ങി. ഭൂമി മറിയുന്നതായി തോന്നി. വീഴാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ കൂട്ടുകാരനെ മുറുകെ പിടിച്ചു. പന്ദ്രണ്ട് വര്ഷം മുന്‍പ് ഞാനും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും കൂടി എന്റെ മറ്റൊരു സുഹൃത്തിന്റെ നാട്ടില്‍ നിന്ന് പോലീസിനു പിടിച്ചു കൊടുത്ത മഹാ വൃത്തികെട്ടവനും, തെമ്മാടിയുമായ ഒരു കള്ളനായിരുന്നു ആ സ്വാമി. ....!!!</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-9004309403591079178?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-83229490453141026602009-10-08T08:51:00.000-07:002009-10-08T08:52:54.879-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"><span>ജീവനും</span> <span>കൊണ്ട്</span> ...!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /><span>ഇപ്രാവശ്യം</span> <span>പക്ഷെ</span> <span>ഒന്നിലും</span> <span>ഒരു</span> <span>പരിഭ്രമവും</span> <span>ഇല്ലാതെയായിരുന്നു</span> <span>യാത്ര</span>. <span>മൂന്നാമത്തെ</span> <span>വിദേശ</span><span>യാത്രയാണ്</span> . <span>ഇതും</span> <span>എന്റെ</span> <span>തന്നെ</span> <span>സിനിമയുമായും</span>. <span>ഇക്കുറി</span> <span>കൂട്ടിനു</span> <span>പക്ഷെ</span> <span>എന്റെ</span> <span>ഒരു</span><span>സുഹൃത്തും</span> <span>ഉണ്ടായിരുന്നു</span>. <span>അദ്ദേഹം</span> <span>പ്രമുഖനായ</span> <span>ഒരു</span> <span>പത്രപ്രവര്‍ത്തകനാണ്</span>. <span>അതുകൊണ്ട്</span><span>തന്നെ</span> <span>എല്ലായിടത്തും</span> <span>പ്രത്യേക</span> <span>പരിഗണയും</span> <span>ഉണ്ടായിരുന്നു</span> <span>ഞങ്ങള്‍ക്ക്</span>. <span>ആഘോഷിക്കാന്‍</span><span>മറ്റെന്തു</span> <span>വേണം</span>.<br /><br /><span>അവിടെയെത്തി</span> <span>ഞങ്ങള്‍</span> <span>പെട്ടെന്ന്</span> <span>തന്നെ</span> <span>തിരക്കിലായി</span>. <span>കാഴ്ചകളുടെ</span> <span>വസന്തത്തില്‍</span> <span>സ്വയം</span><span>മറന്നു</span>, <span>എല്ലായിടത്തും</span> <span>പാറിപ്പറന്നു</span>, <span>ഞങ്ങള്‍</span> <span>പരമാവധി</span> <span>സമയം</span> <span>മുതലാക്കി</span>. <span>ഒരുപാട്</span><span>സ്ഥലങ്ങള്‍</span> <span>അദ്ധേഹത്തിനു</span> <span>അറിയാമായിരുന്നതിനാല്‍</span> <span>എനിക്കത്</span> <span>വലിയ</span> <span>ഉപകാരമായി</span>. <span>സിനിമയുമായി</span> <span>ബന്ധപ്പെട്ട</span> <span>സ്ഥലങ്ങള്‍</span> <span>തിരഞ്ഞുപിടിചായിരുന്നു</span> <span>എന്റെ</span> <span>യാത്ര</span>. <span>അദ്ധേഹവും</span><span>മറുത്തൊന്നും</span> <span>പറയാതെ</span> <span>എന്റെ</span> <span>കൂടെ</span> <span>കൂടി</span>.<br /><br /><span>അങ്ങിനെയാണ്</span>, <span>ഒരു</span> <span>പുരാതന</span> <span>നഗരത്തെ</span> <span>കുറിച്ച്</span> <span>അദ്ദേഹം</span> <span>പറഞ്ഞത്</span>. <span>ആരും</span> <span>അധികം</span><span>അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത</span> <span>ഒരു</span> <span>മനോഹരം</span> <span>പ്രദേശം</span>. <span>എന്റെ</span> <span>സിനിമയുടെ</span> <span>സ്ക്രീനിംഗ്</span> <span>കഴിഞ്ഞതിന്റെ</span><span>പിറ്റേന്ന്</span>, <span>ഞങ്ങള്‍</span> <span>ചരിത്രം</span> <span>ശരിക്കും</span> <span>ഉറങ്ങുന്ന</span> <span>അവിടേക്ക്</span> <span>പോകാമെന്ന്</span> <span>വെച്ചു</span>. <span>കാലത്തുതന്നെ</span><span>വാഹനമൊക്കെ</span> <span>സങ്കടിപ്പിച്ചു</span> <span>ഞങ്ങള്‍</span> <span>യാത്രയായി</span>. <span>തീര്‍ത്തും</span> <span>വിജനമായ</span> <span>ഇടങ്ങളായിരുന്നു</span><span>അവിടെ</span> <span>മുകാലും</span>. <span>നീണ്ട</span> <span>വയലുകള്‍ക്കും</span> <span>മലമടക്കുകള്‍ക്കും</span> <span>ഇടയില്‍</span> <span>ഒരു</span> <span>ചിരപുരാതന</span> <span>സ്ഥലം</span>.<br /><br /><span>നീണ്ട</span> <span>യാത്രയുടെ</span> <span>ഒടുവില്‍</span> <span>ഞങ്ങള്‍</span> <span>അവിടെയെത്തി</span>, <span>കാഴ്ച്ചയുടെ</span> <span>ഓരോ</span> <span>അണുവും</span><span>ഹൃദയത്തിലും</span> <span>ക്യാമറയിലും</span> <span>പകര്‍ത്തി</span> <span>മുന്നേറവേ</span> <span>വളരെ</span> <span>പെട്ടെന്നാണ്</span> <span>ഒരുകൂട്ടം</span> <span>ചെറുപ്പക്കാര്‍</span><span>ഞങ്ങളെ</span> <span>വളഞ്ഞത്</span>. <span>ഒരു</span> <span>പ്രത്യേക</span> <span>സംഘടനയില്‍</span> <span>അംഗങ്ങളായ</span> <span>അവര്‍</span> <span>ഞങ്ങളെ</span><span>ഉപദ്രവിക്കാന്‍</span> <span>തന്നെയായിരുന്നു</span> <span>വന്നിരുന്നത്</span>. <span>മരണം</span> <span>മുന്നില്‍</span> <span>കാണുന്ന</span> <span>നിമിഷങ്ങള്‍</span>. <span>ഒടുവില്‍</span>, <span>അറിയാവുന്ന</span> <span>ഭാഷയില്‍</span> <span>അദ്ധേഹവും</span> <span>ഞാനും</span> <span>കരഞ്ഞു</span> <span>പറഞ്ഞതോടെ</span> <span>അവര്‍</span> <span>ഒട്ടൊന്നു</span><span>അയഞ്ഞു</span>. <span>ഞാനൊരു</span> <span>ഭാരതീയ</span> <span>ഞാനെന്നും</span> <span>കൂടെയുള്ളത്</span> <span>മറ്റൊരു</span> <span>ഏഷ്യാക്കാരന്‍</span> <span>ആണെന്നും</span><span>കേട്ടതോടെ</span> <span>അവര്‍</span> <span>പിന്നെയും</span> <span>കൃധരായി</span>. <span>പക്ഷെ</span> <span>ഞങ്ങള്‍</span> <span>വെറും</span> <span>സന്ദര്‍ശകര്‍</span> <span>മാത്രമാണെന്നും</span><span>മറ്റന്നാള്‍</span> <span>തന്നെ</span> <span>തിരിച്ചുപോകുമെന്നും</span> <span>പറഞ്ഞപ്പോള്‍</span> <span>അവര്‍</span> <span>ഞങ്ങളെ</span> <span>വിടാമെന്നായി</span>. <span>കയ്യിലെ</span><span>പൈസയും</span> <span>വിലപിടിപ്പുള്ള</span> <span>മറ്റെല്ലാതും</span> <span>അവര്‍ക്ക്</span> <span>കൊടുത്തുകൊണ്ട്</span> . <span>ക്യാമറയില്‍</span> <span>നിന്ന്</span> <span>കാര്‍ഡ്‌</span><span>എടുത്ത്</span> <span>അതും</span> <span>അവര്‍ക്ക്</span> <span>കൊടുത്തു</span>. <span>ജീവനേക്കാള്‍</span> <span>വിലയില്ലല്ലോ</span> <span>അതിനൊന്നിനും</span>. <span>അങ്ങിനെ</span><span>അവര്‍</span> <span>ഒരുവിധം</span> <span>അവിടുന്ന്</span> <span>പോയി</span>. <span>കണ്ടത്</span> <span>തന്നെ</span> <span>ധാരാളം</span>, <span>ഇനി</span> <span>കാണാനുള്ളത്</span> <span>അടുത്ത</span><span>ജന്മതിലാകാം</span> <span>എന്ന്</span> <span>പറഞ്ഞു</span> <span>ഞങ്ങള്‍</span> <span>വേഗം</span> <span>വണ്ടിയുടെ</span> <span>അടുത്തെത്തി</span>. <span>പക്ഷെ</span> <span>അവര്‍</span><span>പോകുമ്പൊള്‍</span> <span>വണ്ടിയും</span> <span>കൊണ്ടുപോയിരുന്നു</span>. <span>വിജനമായ</span> <span>ആ</span> <span>അപരിചിത</span> <span>സ്ഥലത്ത്</span> <span>ഞങ്ങള്‍</span><span>തനിച്ചും</span>.....!!!!</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-8322949045314102660?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-87038943315122108242009-10-07T11:01:00.000-07:002009-10-07T11:02:07.803-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ഒളിച്ചോട്ടം ...!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />കൂട്ടുകാര്‍ക്ക് വേണ്ടി ജീവന്‍ വരെ കളയാന്‍ തയ്യാറായിരുന്ന ആ കാലത്ത്, ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ദീര്‍ഘനാളത്തെ പ്രണയം സഫലമാക്കി കൊടുക്കാന്‍ ഞങ്ങളെല്ലാവരും തീരുമാനിച്ചു. അവള്‍ക്കു അവനെയും അവനു അവളെയും ജീവനായിരുന്നു. ഒരേ ജാതിയും ഒരേ മതവും. അടുത്തടുത്ത വീട്ടുകാരും. പക്ഷെ വീട്ടുകാര്‍ തമ്മിലുള്ള ശത്രുത അവരുടെ പ്രണയത്തെയും ബാതിച്ചു . ഒടുവില്‍ കഥകളിലെ പോലെ അവര്‍ ഒളിചോടുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും കൂടി തീരുമാനിച്ചു. അവന്‍ നല്ലൊരു പെയിന്റ് പണിക്കാരനാണ്. നല്ല വരുമാനവും. അതുകൊണ്ട് മറ്റൊരു വീടെടുത്ത് ജീവിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. പക്ഷെ വീട്ടുകാര്‍ അറിയാതെ കല്യാണം കഴിച്ചു കുറച്ചു നാള്‍ താമസിച്ചു തിരിച്ചുവരണം. അതിനുള്ള വഴികളായി പിന്നത്തെ ആലോചന.<br /><br />ദിവസങ്ങളുടെ ആലോചനക്കു ശേഷം പദ്ധതികളെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു. നാട്ടിലെ ഉത്സവത്തിന്റെ അന്ന് എല്ലാവരും തിരക്കയിരിക്കുന്ന ആ ദിവസം, ഒളിച്ചോടാം. ഒളിച്ചു താമസിക്കാന്‍ ദൂരെയുള്ള എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ വീട് ശരിയാക്കി. അവിടെ അപ്പോള്‍ അവന്‍ മാത്രമേ ഉള്ളു. അവന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും അവന്റെ പെങ്ങളുടെ പ്രസവത്തിനു അവളുടെ വീട്ടിലാണ് അപ്പോള്‍. അതുകൊണ്ട് അവിടെ താമസിക്കാം. യാത്രക്ക് കൂട്ടിനായി അവിടെ വരെ ഞാന്‍ അനുഗമിക്കും. അവരെ അവിടെയാക്കി ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു വരും. അവള്‍ക്കു തയ്യലാണ് ജോലി. അവളുടെ കയ്യിലും കുറച്ചൊക്കെ പൈസയുണ്ട്. അവന്റെ കയ്യിലും ആവശ്യത്തിനു പണമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അതും കുഴപ്പമില്ല. അവിടെയെത്തി കല്ല്യാണം രജിസ്ടര്‍ ചെയ്യാന്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ സഹായിക്കും. അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ യാത്രക്കുള്ള മുഹൂര്‍ത്തം കാത്തിരുന്നു.<br /><br />എല്ലാവരും ഉത്സവ ലഹരിയിലായിരിക്കെ ഞങ്ങള്‍ വെവ്വേറെയായി പിരിഞ്ഞുപോയി ദൂരെയുള്ള ഒരു സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും ബസ്സുകയറി. യാത്ര തുടങ്ങി. ആരും കാണരുതേ എന്ന് ഉള്ളുരുകി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു ബസ്സില്‍ ഇരുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം മിടിക്കുന്നത്‌ അങ്ങേ അറ്റത്തിരിക്കുന്ന അവള്‍ക്കു പോലും കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. അതുപോലെ അവളുടെയും. ഇടയ്ക്കിടെ അവള്‍ ഞങ്ങളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ പട്ടണത്തിലെത്തി. അവിടുന്ന് വേറെ വണ്ടിയില്‍ കയറി വേണം പോകാന്‍. അവിടെ പട്ടണത്തില്‍ അങ്ങിനെ ഞങ്ങളെ അറിയുന്ന ആരും ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യതയില്ലാത്തതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചൊക്കെ ആശ്വാസത്തോടെയായിരുന്നു.<br /><br />വണ്ടി വരാന്‍ ഇനിയും സമയമുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അടുത്തുള്ള ഒരു ചായക്കടയില്‍ കയറി ഒരു ചായ കസിക്കാംഎന്നു തീരുമാനിച്ചു. അവിടെകയറി മൂന്നുപേരും ചായ കുടിച്ചു. നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ മൂന്നുപേരും വയറു നിറയെ കഴിച്ചു. എന്നിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി. ബസ്സ് വരുന്നിടത്ത് കാത്തു നില്‍പ്പായി. അങ്ങിനെ നില്‍ക്കെ പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു ജീപ്പ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ കുറച്ചു മാറി നിര്‍ത്തിയിട്ട്‌ പുറകിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. ഞങ്ങള്‍ ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി നില്‍ക്കെ എന്റെ അച്ഛന്‍ അതില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി, ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ....!!!<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-8703894331512210824?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-14427669832060583092009-10-07T09:30:00.000-07:002009-10-07T09:31:37.953-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പ്രണയം ....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />നാട്ടില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ വരുമ്പോള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഒന്നും അത്ര അറിയില്ലായിരുന്നു എനിക്ക്. നാട്ടില്‍ അപ്പോഴൊന്നും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വ്യാപകമായിട്ടുമില്ല. എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ഓഫീസില്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍, ചില പ്രാധമിക പ്രയോഗങ്ങളൊക്കെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു മാത്രം. പക്ഷെ ഇവിടെയെത്തിയപ്പോള്‍, എല്ലാം കമ്പ്യൂട്ടര്‍ മയം. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പുതിയ എല്ലാ ടെക്നോളജിയും ആദ്യമെതുന്നതില്‍ ഒരു സ്ഥലം എന്റെ ഓഫീസും ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം വേഗത്തില്‍ പഠിച്ചെടുത്തു. കല്ല്യാണമൊന്നും കഴിക്കാതതിനാല് ധാരാളം ഉണ്ടായിരുന്ന ഒഴിവ് സമയങ്ങളില്‍ ഇ മെയിലും ചാറ്റിങ്ങും എല്ലാം എല്ലാം അനവസരങ്ങളിലും വ്യാപകമായി.<br /><br />അങ്ങിനെ ഒരു മലയാളം ചാറ്റിംഗ് റൂമിലാണ് ഞാന്‍ അവളെ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെടുന്നത്‌. പരിചയം പിന്നെ സൌഹൃദമായി. ഒടുവില്‍ അവള്‍ക്കെന്നോട് തീരാത്ത പ്രണയവും. അവള്‍ അങ്ങ് ദൂരെ അമേരിക്കയിലും ഞാന്‍ ഇങ്ങ് ഈ മരുഭൂമിയിലും. ദിവസത്തില്‍ പലപ്രാവശ്യം അവള്‍ എനിക്ക് മെയിലയക്കും. രണ്ടും മൂന്നും പ്രാവശ്യം ചാറ്റ് ചെയ്യും. അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു പോയി. അവള്‍ അവിടെ പഠിക്കുന്നു. നാട്ടിലെ വീടും വീട്ടുകാരെയും ഒക്കെ അവള്‍ വിശദമായി തന്നെ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ഒരേ മതക്കാരും ആയിരുന്നു. അവിടെ അവളുടെ വീട്ടുകാരുടെ ഫോട്ടോയും സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഫോട്ടോയും ഒക്കെ അയച്ചു തന്നിരുന്നു. പക്ഷെ അവളുടെ ഫോട്ടോ മാത്രം അവള്‍ എനിക്കയച്ചില്ല. നേരില്‍ കണ്ടാല്‍ മതി എന്നാണവള്‍ പറഞ്ഞത്. അതൊരു ത്രില്‍ ആകട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനും സമ്മതിച്ചു. ആളെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാല്‍ എനിക്ക് പക്ഷെ അത്രയങ്ങ് അടുക്കാനും വയ്യ എന്നാലൊട്ടു ഉപേക്ഷിക്കാനും വയ്യ. അങ്ങിനെയുള്ള ഒരവസ്ഥയും. <br /><br />ഒടുവില്‍ അവള്‍ നാട്ടില്‍ പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു. തിരിച്ചു വരും വഴി ദുബായില്‍ ഇറങ്ങാമെന്നും അവിടെവെച്ചു നമുക്ക് കണ്ടുമുട്ടാമെന്നും അവള്‍ പറഞപ്പോള്‍ സന്തോഷമായി. നാട്ടില്‍ പോയതോടെ അവളുടെ മെയിലും ചാറ്റും ഒന്നും ഇല്ലാതെയായി. നാട്ടില്‍ അപ്പോഴും അതൊന്നും അത്ര വ്യാപകവും ആയിട്ടില്ലല്ലോ. അങ്ങിനെ ദിവസങ്ങള്‍ എണ്ണി കാത്തിരിക്കെ, പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് നാട്ടില്‍ പോകേണ്ടി വന്നു. ഒരു ആഴ്ചത്തേക്ക് എമര്‍ജന്‍സി അവധിയെടുത്ത് ഞാന്‍ നാട്ടിലെത്തി. നാട്ടിലെ അത്യാവശ്യങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അങ്ങിനെ ഒരിക്കല്‍ എന്റെ ഓഫീസിലെ മെയില്‍ നോക്കാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ പട്ടണത്തിലെ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കേന്ദ്രത്തിലെത്തി.<br /><br /> അവിടെവെച്ചു യാദ്രിശ്ചിക മായാണ് നാട്ടില്‍ തന്നെ ജോലിയുള്ള എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കണ്ടത്. അവനെ കണ്ടു വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തില്‍ അവന്‍ അവന്റെ പ്രണയിനിയെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു. ഇന്റര്‍നെറ്റിലൂടെ പരിചയപ്പെട്ട ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുമായി അവന്‍ അടുപ്പതിലാണെന്നും , അവള്‍ ഇപ്പോള്‍ നാട്ടിലുണ്ടെന്നും അടുത്ത ആഴ്ച അവളെ കാണാന്‍ പോവുകയാണെന്നും പറഞ്ഞു. കണ്ട് ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടാല്‍ കല്ല്യാണം കഴിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞു. അവന്‍ ഒരു ക്രിസ്ത്യന്‍ ആയിരുന്നു. അവളും ക്രിസ്ത്യന്‍ ആണെന്നും, അതുകൊണ്ട് വീട്ടില്‍ പ്രശ്നമുണ്ടാകില്ലെന്നും, അവളെ കെട്ടി അങ്ങ് അമേരിക്കയില്‍ പോകണമെന്നും അവന്‍ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മെയിലുകളും അവളയച്ച ഫോട്ടോകളും ഒക്കെ കാണിച്ചു തരാമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍, ഞാനും ആവേശത്തോടെ അവന്റെ കമ്പ്യുട്ടറിനു മുന്നില്‍ പോയിരുന്നു.<br /><br />അവളയച്ച ഫോട്ടോകള്‍ ഒന്നൊന്നായി അവന്‍ തുറക്കവേ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ മഞ്ഞളിച്ചു പോയി. മറ്റൊരു പേരില്‍ അവള്‍ എനിക്കയച്ച അതെ ഫോട്ടോകള്‍. എനിക്കയച്ച അതെ മെയിലുകള്‍. ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എല്ലാം നോക്കിയിരുന്നു .....!!!!<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-1442766983206058309?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-10458857183079567072009-10-06T08:13:00.001-07:002009-10-06T08:13:48.247-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">ഗസല്‍ രാത്രി ....!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />ഓരോ മാസവും ഓരോ പരിപാടികള്‍ എന്നാ അജണ്ടയുടെ ഭാഗമായാണ് അപ്രാവശ്യം വ്യത്യസ്തതമായ ഒരു പരിപാടി ആസൂത്രണം ചെയ്തത്. എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ സ്ഥിരമായി ഗസല്‍ പരിപാടികള്‍ നടത്തുന്നവരാണ് എന്നെനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അവന്‍ വഴി അവരെ എനിക്ക് നേരിട്ടും അറിയാം. അവരും ഇടയ്ക്കിടെ അവര്‍ക്കായി പരിപാടികള്‍ പിടിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെടാറ്മുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങിനെയാണ് അപ്രാവശ്യം ഗസല്‍ തന്നെ ആകട്ടെ എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്.<br /><br />എന്റെ അറിവില്‍ ആ പ്രദേശതൊന്നും അങ്ങിനെ ഒരു പരിപാടി അതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങള്‍ വലിയ ആവേശത്തിലും ആയിരുന്നു. പതിവിനു വിപരീതമായി മൈക്ക് കെട്ടി അനൌന്‍സ്‌മെന്റും നോട്ടിസ് വിതരണവും ഒക്കെ നടത്തി. കുറച്ചു പൈസ പിരിഞ്ഞു കിട്ടി. ശേഷം പതിവ് പോലെ പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും. അക്കാലത്ത് രണ്ടിടത്ത് എനിക്ക് ജോലിയുണ്ടായിരുന്നു. കൂടാതെ വീട്ടുകാര്യങ്ങളെല്ലാം അച്ഛനായിരുന്നു നോക്കിയിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് കിട്ടുന്ന കാശെല്ലാം കലാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് തന്നെ വാരിക്കോരി ചിലവഴിച്ചു പോന്നു.<br /><br />പരിപാടിക്കായി പതിവുപോലെ മൈതാനവും സ്റ്റേജും ഒക്കെ ഒരുക്കി. എന്തിനും തയ്യാറായി സംഘാംഗങ്ങളും ഒരുങ്ങി നിന്നു. പരിപാടി തുടങ്ങുന്നത് വൈകീട്ട് എഴുമണിക്കാണ്‌ . പരിപാടി നടത്തേണ്ടവര്‍ എല്ലാം അഞ്ചുമണിക്കുതന്നെ എത്തി ഒരുക്കങ്ങള്‍ തുടങ്ങി. സമയം ആകുമ്പോഴേക്കും മൈതാനവും പതിവുപോലെ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. എല്ലാവരും ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ഒടുവില്‍ പരിപാടി തുടങ്ങി.<br /><br />പക്ഷെ, ആദ്യത്തെ പാട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മൈതാനം കാലിയായി. രണ്ടാമത്തെ പാട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോഴെക്കും സംഘാടകരും കാലിയായി. ഒടുവില്‍, മൂന്നാമത്തെ പാട്ടോടെ സ്റ്റേജും കാലിയായി ....!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-1045885718307956707?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-52163230365751967172009-10-05T06:32:00.000-07:002009-10-05T06:33:27.524-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവല്‍ ....!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />ജെര്‍മനിയില്‍ പോകാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ തന്നെ എന്റെ സ്വപ്നതിലില്ലായിരുന്നു. പിന്നെയാണ് അവിടെ എന്റെ സിനിമ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നത്. പക്ഷെ ദൈവം അങ്ങിനെയൊന്നു തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ, ആ ഫെസ്റ്റിവല്‍ കമ്മിറ്റിയില്‍ നേരത്തെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്ന അവര്‍ എന്റെ ഓഫീസില്‍ ജോലിക്കായി വന്നത്. ഞങ്ങളുടെ മീഡിയ ഡിപാര്ട്ടുമെന്റില്‍ അവര്‍ ജോലിക്ക് കയറിയപ്പോള്‍ തന്നെ ഞാനുമായി നല്ല അടുപ്പത്തിലായി. എന്റെ കുറച്ചു സിനിമകള്‍ അവര്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ അതിലൊന്ന് അവര്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തു. എല്ലാം അവര്‍തന്നെയാണ് ശരിയാക്കിയത്. അങ്ങിനെ ഇതര ഭാഷാ വിഭാഗത്തില്‍ എന്റെ ഷോര്‍ട്ട് ഫിലിം അവിടെ ആദ്യ പ്രദര്‍ശനത്തിനു തയ്യാറായി.<br /><br />എങ്കിലും, അവിടേക്ക് ഞാന്‍ പോകുന്ന കാര്യമൊന്നും ആലോചിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷെ അവരുടെ പ്രത്യേക താത്പര്യ പ്രകാരം എന്നെ അവര്‍ അവരുടെ ആളായി ക്ഷണിക്കുകയും എനിക്കുള്ള യാത്ര രേഖകള്‍ അയച്ചു തരികയും ചെയ്തു. അങ്ങിനെ ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ യാത്രയായി. ഗള്‍ഫിലേക്ക് വന്നതൊഴിച്ചാല്‍ പുറത്തുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള എന്റെ ആദ്യത്തെ യാത്രയായിരുന്നു അത്. അതിന്റെ ആവേശത്തില്‍ എല്ലാം മറന്നായിരുന്നു ഞാനും. എന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള എല്ലാവരെയും ആഘോഷപൂര്‍വ്വം തന്നെ ഞാന്‍ വിവരങ്ങള്‍ അറിയിച്ചു. പോകുന്നതും വരുന്നതും എല്ലാം എല്ലാം.<br /><br />അവിടെയെത്തി, എന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകയുടെ സഹായത്താല്‍ എല്ലാം ഭംഗിയായിത്തന്നെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ വക ഹോട്ടലില്‍ താമസം, യാത്ര എല്ലാം എല്ലാം. മൂന്നാമത്തെ ദിവസമായിരുന്നു എന്റെ ചിത്രം പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിരുന്നത്. പ്രവേശനം പാസ്സുമൂലം കണിശ്ശമായും നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പോലെ പിന്‍വാതില്‍ പ്രവശേനമൊന്നും ഇല്ല. ആദ്യത്തെ രണ്ടു ദിവസവും പരമാവധി ചിത്രങ്ങള്‍ കാണലും നഗരം ചുറ്റിയടിക്കലും ഒക്കെയായി സമയം മുഴുവനും ശരിയായിത്തന്നെ വിനിയോഗിച്ചു. <br /><br />അങ്ങിനെ എന്റെ ചിത്രത്തിന്റെ പ്രദര്‍ശനമായി. മത്സര വിഭാഗം അല്ലാത്തതിനാല്‍ അതിന്റെ വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും എല്ലാ ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച്, നാട്ടിലും, അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളെയും, സഹപ്രവര്‍ത്തകയെയും ഒക്കെ വിളിച്ച്‌, ഒടുവില്‍ ഫെസ്റ്റിവല്‍ നടക്കുന്നിടത്തേക്ക്‌ യാത്രയായി. വല്ലാത്ത നെഞ്ജിടിപ്പായിരുന്നു അപ്പോള്‍. പ്രദര്‍ശനത്തിനു ശേഷം ഓരോരുത്തര്‍ എന്തൊക്കെ പറയുമെന്ന് ഭാവനയില്‍ കാണാന്‍ തുടങ്ങി. പലരെയും നേരത്തെ പരിച്ചയപ്പെട്ടിരുന്നതിനാല്‍ അല്ലാതെയും ശരിയായ അഭിപ്രായം ചോദിക്കാം എന്നും തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അങ്ങിനെ മനോരാജ്യങ്ങളില്‍ മുഴുകി അവിടെയെത്തി. വാതിലില്‍ സെക്യുരിറ്റി എന്‍ട്രി പാസ് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ സംശയലെശമെന്യ കീശയില്‍ കയ്യിട്ടു. പക്ഷെ അവിടെ അങ്ങിനെയൊന്നില്ലായിരുന്നു അപ്പോള്‍ ....!!!<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-5216323036575196717?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-81258930714908818842009-10-04T00:35:00.001-07:002009-10-04T00:39:25.346-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">മ</span></span><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">രണത്തിലേക്ക്</span><span style="font-weight: bold;"> ...!!!</span></span><br /></div><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">മാഷെ</span><span style="font-weight: bold;"> .. </span><span style="font-weight: bold;">സുരേഷ്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മാഷെ</span><span style="font-weight: bold;"> ....! </span><span style="font-weight: bold;">വിളിക്ക്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തലതിരിക്കവേ</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">കണ്ടത്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഒരു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എല്ലിന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കൂട്</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">അല്ലെങ്കില്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തന്നെ</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">മരണം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മണക്കുന്ന</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ആ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കെട്ടിടത്തില്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മറ്റെന്തു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കാണാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> ...! </span><span style="font-weight: bold;">എങ്കിലും</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വല്ലാത്ത</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ആശ്ചര്യമായിരുന്നു</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">അതാരായിരിക്കും</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">അടുത്ത</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വീട്ടിലെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ചേച്ചിയെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കാണാനാണ്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഞാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അന്ന്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അവിടെയെത്തിയത്</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">ചികിത്സയില്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കഴിയുന്ന</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ആ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ചേച്ചിയുടെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അടുത്ത്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ചെന്ന്</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">അവര്‍ക്ക്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വേണ്ട</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഒരുമരുന്നു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വാങ്ങാന്‍</span> <span style="font-weight: bold;">പുറത്തുപോയി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വരികയായിരുന്നു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അപ്പോള്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഞാന്‍</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">റീജ്യണല്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കാന്‍സര്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">സെന്റെര്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എന്നെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എപ്പോഴും</span> <span style="font-weight: bold;">നോമ്പരപ്പെടുതിയിട്ടെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഉള്ളു</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">ആദ്യം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എന്റെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അച്ഛന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തന്നെ</span><span style="font-weight: bold;"> ... </span><span style="font-weight: bold;">എത്ര</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നാള്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അവിടെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കിടന്നിരിക്കുന്നു</span> <span style="font-weight: bold;">അദ്ദേഹം</span><span style="font-weight: bold;"> ...!</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">മെല്ലെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ആ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">രൂപതിനടുത്തെത്തി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">യപ്പോള്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അത്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എഴുന്നേറ്റിരിക്കാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഒരു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വൃഥാ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ശ്രമം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നടത്തി</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">കഴിയാതെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തളര്ന്നിരിന്നു</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">മൊട്ടയടിച്ച</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തലയും</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">തളര്‍ന്നുണങ്ങിയ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ശരീരവുമായ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ആ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">രൂപത്തിന്റെ</span> <span style="font-weight: bold;">കണ്ണുകളിലേക്കു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നോക്കവേ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഞാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നടുങ്ങിപോയി</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">മുന്‍പൊരിക്കല്‍</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">ഞാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എന്റെ</span><span style="font-weight: bold;"> <a href="http://enikkumathram.blogspot.com/2009/09/blog-post_5724.html">" </a></span><a href="http://enikkumathram.blogspot.com/2009/09/blog-post_5724.html"><span style="font-weight: bold;">ക്ലാസ്സില്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഉറങ്ങുന്ന</span> <span style="font-weight: bold;">പെണ്‍കുട്ടി</span><span style="font-weight: bold;"> " </span></a><span style="font-weight: bold;">എന്ന</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കഥയില്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പറഞ്ഞ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ആ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പെണ്‍കുട്ടിയായിരുന്നു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അത്</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">എങ്ങിനെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അവിടെയെത്തി</span> <span style="font-weight: bold;">എന്ന്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ചോദിച്ചില്ല</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">എന്ത്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പറ്റിയെന്നും</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">വെറുതേ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ആ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കുട്ടിയുടെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കണ്ണുകളിലേക്കു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നോക്കിയിരുന്നു</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">മുഖം</span> <span style="font-weight: bold;">കൈകളില്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പിടിച്ചു</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">മെല്ലെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തഴുകി</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">പാവം</span><span style="font-weight: bold;">.. </span><span style="font-weight: bold;">അത്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വല്ലാതെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കിതക്കാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തുടങ്ങിയിരുന്നു</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">പക്ഷെ</span> <span style="font-weight: bold;">അവളുടെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കണ്ണുകളില്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വല്ലാത്ത</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഒരു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തിളക്കം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഞാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കണ്ടു</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">അവളുടെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഒരു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കൈ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എന്റെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കയ്യില്ടെത്</span> <span style="font-weight: bold;">ഞാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മെല്ലെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തഴുകി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കൊടുത്തു</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">കുറച്ചു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നേരം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അങ്ങിനെയിരുന്നു</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">പിന്നെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എന്താണ്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കഴിക്കാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വേണ്ടത്</span> <span style="font-weight: bold;">എന്ന്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ചോദിച്ചു</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">അവള്‍ക്കു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കുറച്ചു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മുന്തിരി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കിട്ടിയാല്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കൊള്ളാം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എന്നാണു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പറഞ്ഞത്</span><span style="font-weight: bold;">.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">അടുത്ത</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വാര്‍ഡില്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തന്നെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കിടക്കുന്ന</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അടുത്ത</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വീട്ടിലെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ചേച്ചിക്കുള്ള</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മരുന്ന്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കൊടുത്ത്</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">അവരോടു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ആ</span> <span style="font-weight: bold;">പെണ്‍കുട്ടിയെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പറ്റി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പറഞ്ഞപ്പോള്‍</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">അവളെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അവര്‍ക്കും</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അറിയാം</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">നോക്കാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ആരുമില്ലാത്ത</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അവളെ</span> <span style="font-weight: bold;">അവരെല്ലാം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കൂടി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തന്നെയാണ്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">സഹായിക്കുന്നത്</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">ഗര്‍ഭാശയത്തില്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കാന്‍സര്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ആണത്രേ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അവള്‍ക്ക്</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">പലവട്ടം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അബോര്‍ഷന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നടത്തിയതിനാലാകാം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അതെന്നു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എനിക്ക്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തോന്നി</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">രോഗം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മൂര്ചിച്ച</span> <span style="font-weight: bold;">അവസ്ഥയിലാണ്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഇവിടെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എത്തിയത്</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">ഇനി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഏതാനും</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മണിക്കൂറുകള്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മാത്രം</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">വേദനയോടെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അവര്‍</span> <span style="font-weight: bold;">പറഞ്ഞു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">ആ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വേദന</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എന്നിലും</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പടര്‍ന്നു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കയറി</span><span style="font-weight: bold;">.</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ഞാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വേഗം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പോയി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കുറച്ചധികം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തന്നെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മുന്തിരി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നു</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">കഴുകി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഓരോന്നായി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അവളുടെ</span> <span style="font-weight: bold;">വായില്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വെച്ചുകൊടുത്തു</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">അപ്പോഴേക്കും</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ക്ഷീണിച്ചിരുന്ന</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അവള്‍ക്കു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മയക്കം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വരാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തുടങ്ങി</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">അവള്‍</span> <span style="font-weight: bold;">പറഞ്ഞു</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">നന്ദി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മാഷെ</span><span style="font-weight: bold;">... </span><span style="font-weight: bold;">ഇനി</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എനിക്ക്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മരിക്കാം</span><span style="font-weight: bold;">.. </span><span style="font-weight: bold;">സ്നേഹത്തിന്റെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഒരു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">സ്പര്‍ശം</span><span style="font-weight: bold;">... </span><span style="font-weight: bold;">അത്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തന്നെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ധാരാളം</span> <span style="font-weight: bold;">മാഷെ</span><span style="font-weight: bold;">.. </span><span style="font-weight: bold;">മാഷിനെയും</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കുടുംബത്തെയും</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ദൈവം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അനുഗ്രഹിക്കും</span><span style="font-weight: bold;"> ...! </span><span style="font-weight: bold;">മാഷെ</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">എന്റെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കുട്ടികള്‍ക്ക്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">വേണ്ടി</span> <span style="font-weight: bold;">പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം</span><span style="font-weight: bold;"> ...! </span><span style="font-weight: bold;">കുട്ടികള്‍</span><span style="font-weight: bold;"> ...? </span><span style="font-weight: bold;">ഞാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നോക്കവേ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">അവള്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പറഞ്ഞു</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">എന്റെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കൂടപ്പിറപ്പുകള്‍</span><span style="font-weight: bold;"> ...! </span><span style="font-weight: bold;">ശരീരം</span> <span style="font-weight: bold;">വിറ്റ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പൈസകൊണ്ട്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നോക്കിയതിനാലാകണം</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">അവര്‍ക്കിപ്പോള്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ഈ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ശരീരം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">കാണേണ്ടാത്രെ</span><span style="font-weight: bold;"> .. </span><span style="font-weight: bold;">ആരും</span> <span style="font-weight: bold;">വരാറില്ല</span><span style="font-weight: bold;">... </span><span style="font-weight: bold;">പക്ഷെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മാഷ്‌</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span style="font-weight: bold;">അവര്‍ക്കുവേണ്ടി</span><span style="font-weight: bold;"> ...! </span><span style="font-weight: bold;">ഞാന്‍</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മെല്ലെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">എഴുന്നേറ്റു</span><span style="font-weight: bold;"> ... </span><span style="font-weight: bold;">തിരിഞ്ഞു</span> <span style="font-weight: bold;">നോക്കാതെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">തന്നെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നടന്നു</span><span style="font-weight: bold;"> .. </span><span style="font-weight: bold;">മരണം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മാത്രം</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മണക്കുന്ന</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">ആ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ചുവരുകള്‍ക്കും</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">മുഷിഞ്ഞു</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">നാറുന്ന</span> <span style="font-weight: bold;">വേദനയുടെ</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ചവിട്ടുപടികള്‍ക്കും</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">മീതെ</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">കാലന്</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">സ്വാഗതമോതിക്കൊണ്ട്</span><span style="font-weight: bold;"> ...!!!</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-8125893071490881884?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-47160286928366590482009-09-30T10:25:00.000-07:002009-09-30T10:26:21.337-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ഇന്റര്‍വ്യൂ യാത്ര ....!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />എന്റെ സുഹൃത്തിനു അമേരിക്കയിലെ ഒരു പ്രമുഖ I T സ്ഥാപനതിലേക്കുള്ള സെലെക്ഷന്‍ കിട്ടി അതിന്റെ ആവശ്യത്തിനായുള്ള രേഖകള്‍ ശരിയാക്കാനാണ് ഞാനും അവനും കൂടി ആ നഗരത്തിലെത്തിയത്. അവിടെ അപ്പോള്‍ ആ സ്ഥാപനത്തിലെ ആളുകള്‍, ഇവിടെയുള്ള ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ പദ്ധതിയുടെ ആവശ്യവുമായി തങ്ങുന്നുമുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ ഞങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങള്‍ വേഗത്തില്‍ അപ്പോള്‍ നടക്കുകയും ചെയ്യും. അവരുടെ സൌഗര്യമനുസരിച്ച് അവരെ കാണാന്‍ വേണ്ടി ഞങ്ങളും അവര്‍ താമസിക്കുന്ന പഞ്ച നക്ഷത്ര ഹോട്ടലിലാണ് താമസിച്ചത്. സര്‍ക്കാരുമായി ചര്‍ച്ചകള്‍ നടക്കുന്നതിനാല്‍ അവരെ കണ്ടുകിട്ടാന്‍ കുറച്ചു സമയമെടുക്കുമെന്ന് അവര്‍ നേരത്തെ അറിയിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ ഞങ്ങളും അതിനനുസരിച്ചുള്ള തയ്യരെടുപ്പോടെയാണ് പോയിരുന്നത്.<br /><br />അവിടെ ചെന്ന് അവരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഞങ്ങള്‍ അവിടെയുള്ള വിവരമെല്ലാം അറിയിച്ചു, അന്ന് അവര്‍ തിരക്കായതിനാല്‍ നാളെ കാണാമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ മെല്ലെ പുറത്തിറങ്ങി. ഞങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും കുറച്ചു സുഹൃത്തുക്കളും രണ്ടുമൂന്നു ബന്ധുക്കളും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ അവന്റെ അനിയത്തി പഠിക്കുന്നതും അവിടെ നിന്നാണ്. എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കാണാമെന്നു ഞങ്ങളും കരുതി. പലയിടത്തായി എല്ലാവരെയും ഒന്ന് ഓടിച്ചുകണ്ട് പരിചയം പുതുക്കി, കാപ്പികുടിച്ചും സംസാരിച്ചും ഒക്കെ സമയം ചിലവഴിച്ചു ഒടുവിലാണ് ഞങ്ങള്‍ അനിയത്തിയുടെ അടുത്തെത്തിയത്. ഞങ്ങള്‍ അവിടെയുള്ള കാര്യം ഒരു സര്‍പ്രൈസ് ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി അവളോട്‌ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നുമില്ല.<br /><br />ഏറ്റവും ഒടുവില്‍, വൈകുന്നേരത്തോടെ അവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും എന്ജിനീയരിങ്ങിനു പഠിക്കുന്ന അവള്‍ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു എത്തിക്കാണ് മെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍, അവളെയും കൊണ്ട് പുറത്തുപോയി, ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, ഒരു സിനിമക്കും പോയി അവളെ തിരിച്ചുകൊണ്ടാക്കാം എന്ന് ഞങ്ങള്‍ പ്ലാന്‍ ചെയ്തു. ഹോസ്ടലിലുള്ളവര്‍ക്ക് അവനെയും അറിയാവുന്നതിനാല്‍ ചെല്ലാന്‍ വിഷമമുണ്ടായില്ല. അവിട ചെന്നപ്പോള്‍ പക്ഷെ നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. അവള്‍ ഒരു പ്രൊജക്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി പുറത്തുപോയിരിക്കുന്നു. എപ്പോള്‍ വരും എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല. വേറെയും കുട്ടികള്‍ ഉണ്ട്. വന്നാല്‍ അവളോട്‌ ഞങ്ങളെ വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞ് അവിടുന്ന് പുറത്തിറങ്ങി, എന്തായാലും അവളെ നേരിട്ടൊന്നു വിളിക്കാം എന്ന് വെച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ ഫോണ്‍ ഓഫ്‌ ആയിരുന്നു. ജോലിക്കിടയില്‍ ശല്ല്യപെടുതെണ്ടെന്നു വെച്ചു ഞങ്ങള്‍ നേരെ ഒരു സിനിമക്കു പോയി, പിന്നെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ഹോട്ടലിലേക്ക് ചെന്നു.<br /><br />ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ്, മനോഹരമായ ആ ഹോട്ടലിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളൊക്കെ ഒന്ന് കറങ്ങി നടന്നു നോക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അവിടെയൊക്കെ പോലീസുകാര്‍ തിരച്ചില്‍ നടത്തുന്നത് കണ്ടത്. ആളുകളെയും അവര്‍ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നിലെത്തിയ ഞങ്ങളെയും അവര്‍ പരിശോദിച്ച് വിട്ടയച്ചു. കാര്യം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞു, അവര്‍ അന്വേഷിക്കുന്ന കുറച്ചുപേര്‍ ആ ഹോട്ടെലില്‍ താമസിക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അവരെ അന്വേഷിക്കുകയാണെന്നും. പുറത്തുകടന്നു ഹോട്ടലിലെ ആള്‍ക്കാരോട് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ തീവ്രവാദ ബന്ധമുള്ള ആരൊക്കെയോ അവിടെ ഉണ്ട് എന്ന് അവര്‍ക്ക് സംശയമുള്ളതിനാല്‍ പരിശോധനയ്ക്ക്‌ വന്നതാണേന്നായിരുന്നു . ഇനിയും കറങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ ഞങ്ങളെ പോലീസുകാര്‍ കറക്കും എന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ വേഗം റൂമിലേക്ക്‌ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.<br /><br />ലിഫ്റ്റ്‌ ഇറങ്ങി കോറിഡോറിലൂടെ നടക്കവേ പെട്ടെന്ന് പുറകിലൂടെ എവിടെനിന്നോ വലിച്ചു വാരിച്ചുറ്റിയ വസ്ത്രങ്ങളുമായി വിയര്‍ത്തുകുളിച്ചു, പേടിച്ചവശയായി ഓടിവരികയായിരുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ഞങ്ങളെ തട്ടിമാറ്റി മുന്നില്‍ അപ്പുറത്തേക്ക് മാറിക്കളഞ്ഞു. വഴിയുടെ ഒരു തിരിവിലേക്ക് അവള്‍ മറയുന്നത് ഞങ്ങള്‍ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. വ്യഭിച്ചരിക്കാനെത്തിയ ഏതെങ്കിലും നക്ഷത്ര വേശ്യയായിരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്കും അങ്ങോട്ടായിരുന്നു പോകേണ്ടിയിരുന്നത്‌. പുറകിലൂടെ മറ്റാരും വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ലാതതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ചുറ്റും നോക്കി മുന്നോട്ടു നടന്നു. അവള്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും എന്ന തോന്നലില്‍ ആശ്ച്ചര്യതോടെയെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ റൂമിനടുത്തെത്തി. റൂം ഒരു വളവില്‍, ചെറിയൊരു തൂണിനു അപ്പുറത്താണ്. മുറി തുറക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് തൂണിന്റെ മറവില്‍ ഒളിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന അവളെ ഞങ്ങള്‍ കണ്ടത്. ചുറ്റും ആരുമില്ലാത്തതിനാല്‍ ദൈര്യ പൂര്‍വ്വം ഞങ്ങള്‍ അവളുടെ അടുത്തെത്തി. കോറിഡോറിലെ വെളിച്ചത്തില്‍ അവളുടെ മുഖം കണ്ട ഞാന്‍ പേടിയോടെ അവനെ പുറകിലേക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചു. അതവന്റെ അനിയത്തിയായിരുന്നു. <br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-4716028692836659048?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-31418520470432338952009-09-30T08:39:00.001-07:002009-09-30T08:39:47.255-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">കൊല്ലാന്‍ പോയിട്ട് ...!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />അവളെ കൊല്ലാനുറച്ചു <span>തന്നെയാണ്</span> ഞാനും അവരും യാത്രയായത്. എവിടെയാണ് അവള്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് ഏകദേശം ഉറപ്പാക്കി എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പോടും കൂടിത്തന്നെ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടങ്ങി. അല്ലെങ്കിലും അങ്ങിനെയുള്ളവര്‍ ജീവിച്ചിരിക്കരുത് എന്നുതന്നെ ഞങ്ങള്‍ അന്ന് നിശ്ചയിച്ചു. എന്നെക്കാള്‍ ആവേശം അവര്‍ക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. അവളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട മൂന്നു ജേഷ്ട്ടന്മാര്‍ക്ക്.<br /><br />അവള്‍, മിടുക്കിയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയായിരുന്നു. മൂന്നു ഏട്ടന്‍ മാരുടെ ഒരൊറ്റ പെങ്ങള്‍. അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു അപകടത്തില്‍ മരിച്ച ശേഷം, അവരെക്കാള്‍ തീരെ ചെറുതായിരുന്ന അവളെ അവരാണ് താഴത്തും തലയിലും വെക്കാതെ നോക്കി വളര്‍ത്തിയത്‌. എന്തിനും ഏതിനും ഒരു കുറവും വരുത്താതെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും അറിഞ്ഞു നല്‍കി ആവശ്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം നല്‍കി അവര്‍ അവളെ രാജകുമാരിയെ പോലെ വളര്‍ത്തി.<br /><br />കിടിലന്‍ മാരായ ആ ഏട്ടന്മാരെ ഭയന്ന്, നാട്ടിലെ ഒരൊറ്റ ചെറുപ്പക്കാരനും അവളെ ഒന്ന് നോക്കാന്‍ പോലും മിനക്കെടാറില്ല. എങ്കിലും എല്ലാവരുടെയും കണ്ണിലുണ്ണിയായാണ്‌ അവള്‍ വളര്‍ന്നത്‌. എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു അവര്‍. അച്ഛനും അമ്മയും മരിച്ച ഉടനെയുള്ള അവരുടെ വിഷമ കാലത്ത് ഞങ്ങളായിരുന്നു അവരെ സഹായിച്ചിരുന്നത്. അന്ന് തുടങ്ങിയ ബന്ധമാണ് അവരുമായി. എന്റെ സ്വന്തം ജേഷ്ട്ടാനുജന്മാരായി , സ്വന്തം കുഞ്ഞനുജത്തിയായി അവര്‍ വളര്‍ന്നു.<br /><br />പഠനം കഴിയാനായതും എല്ലാവരും കൂടി അവള്‍ക്കൊരു കല്യാണം ആലോചിച്ചു. എന്റെ മറ്റൊരു സുഹൃത്തുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ സ്വാമി ഏട്ടന്‍ എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്ന ഒരു പഞ്ച പാവം. യാദൊരു ദുശീലവും ഇല്ലാത്ത, നല്ല നിലയില്‍ ജീവിക്കുന്ന അവന്‍, ആഭ്യന്തര വകുപ്പില്‍ ഉയര്‍ന്ന ജോലിയിലുമാണ്. ആലോചന തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ , ഞാന്‍ അവന്റെ പേര്‍ പറഞ്ഞതും തന്നെ എല്ലാവര്ക്കും അത് സമ്മതമായി. എന്റെ വീട്ടുകാരും അവരും അവരുടെ ബന്ധുക്കളും എല്ലാം അതിനു തിടുക്കം കൂട്ടി. അവനാണെങ്കില്‍ അവരുടെ ജാതിയും, മതവും ഒക്കെയും ആയിരുന്നു താനും. പിന്നെ എല്ലാം എന്റെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ തന്നെ അവനോടും വീട്ടുകാരോടും സംസാരിച്ച്, കാര്യങ്ങള്‍ ശരിയാക്കി.<br /><br />അവളുടെ കൂടി പൂര്‍ണ്ണ സമ്മതത്തോടെ പെണ്ണ്കാണലും , നിശ്ചയവും, ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു, എന്നിട്ടും പക്ഷെ കല്ല്യ്യാണത്തിന്റെ തലേന്ന്, എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവള്‍ വേറെ ഒരാളുടെയോപ്പം ഒളിച്ചോടിയത്‌. എന്തിനു അവള്‍ അത് ചെയ്തു എന്ന് ആര്‍ക്കും ഒരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല. അത് അവളുടെ സഹോദരന്മാരിലും എന്നിലും വേദനയെക്കാള്‍ വാശിയാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. ഇങ്ങനെ ഒരു ചതി ചെയ്ത അവള്‍ ഇനി ജീവിക്കാന്‍ പാടില്ല. തീരുമാനിച്ചതും, അത് നടപ്പിലാക്കാന്‍ ഇറങ്ങിയതും രണ്ടാമതൊന്നു ആലോചിക്കാതെ തന്നെയായിരുന്നു. അന്നത്തെ തിളയ്ക്കുന്ന യൌവനം അതിനു എരിവും കൂട്ടി.<br /><br />ഞങ്ങളുടെ മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളുടെ സഹായത്തോടെ, അവരെ തിരഞ്ഞു കണ്ടെത്തി. ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് കുറച്ചകലെ ഒരു സ്ഥലത്തായിരുന്നു അവര്‍ അപ്പോള്‍. അവര്‍ താമസിക്കുന്നതിനടുത്തെത്തി അവരെ വളഞ്ഞു വെച്ചു. ഒരു ചെറിയ വീടായിരുന്നു അത്. ഒറ്റമുറി മാത്രമുള്ള അതിലേക്കു ഒറ്റ വാതില്‍ മാത്രം. എവിടെയും ശബ്ദമൊന്നും കേള്‍ക്കാതിരുന്നപ്പോള്‍, ഞങ്ങള്‍ ഒന്ന് സംശയിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളില്‍ കയറാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. രണ്ടുപേര്‍ പുറത്തു കാത്തുനിന്നു മറ്റുരണ്ടുപേര്‍ വാതില്‍ ചവിട്ടിപോളിച്ചു അകത്തുകയറി. അവര്‍ക്കൊപ്പം ഞങ്ങളും ചാടിക്കയറി, നോക്കവേ, ഒരു മൂലയില്‍ എന്തോ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്നു. വാതില്‍ നന്നായി തുറന്നു വെളിച്ചം ഉണ്ടാക്കി നോക്കവേ അവളുടെ അനിയന്‍ കുട്ടി മോളെ എന്ന വിളിയോടെ തലചുറ്റി വീണു. അവിടെ അവളും അവനും ആത്മഹത്യചെയ്തു കിടക്കുന്നു.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-3141852047043233895?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-7006621770762456352009-09-29T02:31:00.000-07:002009-09-29T02:32:13.299-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">സുഹൃത്ത്‌ ...!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />അനിയത്തിയും കുട്ടികളും വീട്ടില്‍ വന്ന ഒരു അവധിക്കാലത്ത്‌ ഞങ്ങള്‍ ഒരു<br />യാത്രക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അവരുടെ വരവ്.<br />വിയര്‍ത്തുകുളിച്ചു ക്ഷീണിച്ചു വിവശരായി മരണ മുന്നില്‍ കാണുന്ന പോലെ<br />തീര്‍ത്തും വേദനാ ജനകമായ ഒരവസ്ഥ. അവര്‍ എന്നാല്‍, ഞങ്ങളുടെ നാട്ടുകാരും,<br />സുഹൃത്തുക്കളും ആയ മൂന്നുപേര്‍. അവര്‍ക്ക് ഒരു കച്ചവട സ്ഥാപനമാണ്‌<br />ഇവിടെയുള്ളത്. നല്ല നിലയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന അവര്‍ നല്ല നിലയിലും<br />ആയിരുന്നു.<br /><br />ചെറിയ നിലയില്‍ നിന്നാണ് അവര്‍ തുടങ്ങിയത്. അവര്‍ മൂന്നുപേരും<br />സഹോദരങ്ങളായിരുന്നു. അതില്‍ ഏട്ടനാണ് എല്ലാം നോക്കുന്നത്. അവന്‍ എന്റെ<br />സഹപാഠിയും കളിക്കൂട്ടുകാരനും ആണ്. എപ്പോഴും എന്തിനും അവര്‍ എന്നെ<br />സഹായിക്കുമായിരുന്നു. പണമായും മറ്റെല്ലാ വിധത്തിലും.<br />അങ്ങിനെയല്ലെന്കിലും അവരുടെ എതാവസ്യതിനും ഞാന്‍<br />മുന്നിലുണ്ടാകാരുണ്ടായിരുന്നു. ഇടക്കൊക്കെ അവരില്‍ ആരെങ്കിലും വീട്ടില്‍<br />വരരുണ്ടായിരുന്നെന്കിലും അപ്പോഴാതെ വരവ് തീരെ അപ്രതീക്ഷിതമാണ്.<br /><br />എനിക്കും ഭാര്യക്കും അനിയത്തിക്കും എല്ലാം ഇവരെ എല്ലാവരെയും വളരെ നന്നായി അറിയാവുന്നതിനാല്‍ എല്ലാവരും പരസ്പരം കുശലന്വേശാനങ്ങള്‍ നടത്തി ആദ്യം. അപ്പോഴേക്കും ഭാര്യ ചായയുമായി വന്നു. അവര്‍ പക്ഷെ അതൊന്നും ശ്രധിക്കുന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇരിക്കാന്‍ പോലും സമയമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവര്‍. ചായ കൊണ്ടുവന്നു ഭാര്യ യും അനിയത്തിയും ഒക്കെ അകത്തേക്ക് പോയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാര്യം തിരക്കി.<br /><br />അവരുടെ സ്ഥാപനത്തില്‍ പോലീസ് തിരച്ചില്‍ നടത്തുമ്പോള്‍ അനധികൃതമായി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്ന അവരുടെ മൂന്നു ബന്ധുക്കളെ അറസ്റ്റു ചെയ്തു. അവരെ വിട്ടു കിട്ടാന്‍ ആകെ വളരെ വലിയൊരു തുക ഫൈന്‍ കൊടുക്കണം. ഞാന്‍ എങ്ങിനെയെങ്കിലും അവരെ സഹായിക്കണം. അതിനാണ് അവര്‍ എത്തിയത്. അവരുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞതും അവരുടെ ഒരൊറ്റ ബന്ധുവും വിളിച്ചാല്‍ ഫോണ്‍ പോലും എടുക്കുന്നില്ല. സഹായിക്കാന്‍ വേറെ ആരുമില്ല. നാട്ടില്‍ നിന്ന് പണം എത്തിക്കാം എന്നുവെച്ചാല്‍ അതിനു സമയം എടുക്കും.<br /><br />പിന്നെ എല്ലാ പ്ലാനുകളും മാറ്റിവെച്ചു ഞാന്‍ അവനെ സഹായിക്കാനുള്ള ഓട്ടമായി. എന്റെ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതും ഒക്കെ കൂടി വലിയൊരു തുക അവര്‍ക്ക് അന്ന് തന്നെ എത്തിച്ചു കൊടുത്തു. കുറച്ചു പളിശക്കും എടുത്തു. ഒക്കെ കൂടി അവരുടെ ആവശ്യങ്ങല്‍ക്കുള്ളത് ഒരുമിപ്പിച്ചു ആളുകളെ പുറത്തിറക്കി നാട്ടിലയച്ചു. ഒന്ന് രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ അവന്റെ അനിയന്‍മാരും നാട്ടില്‍ പോയി. ഇനി അവന്‍ മാത്രം. കച്ചവട സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ശരിയാക്കി വീണ്ടും തുറന്നു പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായി പിന്നെ ഞങ്ങള്‍. അതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ കടം വാങ്ങിയവര്‍ക്ക് തിരിച്ചുകൊടുക്കാനുള്ള വഴികള്‍ അവന്‍ ശരിയ്യാക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞുള്ള ഒരുദിവസം അവന്‍ എന്നോട് അവന്റെ അടുത്ത് ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ കുറച്ചു പൈസ തരാമെന്നും പറഞ്ഞു. അതനുസരിച്ച് ഞാന്‍, ഞാന്‍ കടം വാങ്ങിയവരോട് അതിനു രണ്ടു ദിവസം അപ്പുറം ദിവസം പറഞ്ഞു.<br /><br />പറഞ്ഞപോലെ ഞാന്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞ സമയത്ത് തന്നെ അവനെ കാണാനെത്തി. കയ്യിലെ ചില്ലരവരെ എന്നിക്കൊടുത്തു എന്നുപറയാം. നല്ല ബുധിമുട്ടിലായിരുന്നു ഞാന്‍. കൂടാതെ അനിയത്തിയും കുട്ടികളും ഒക്കെയും. അവര്‍ക്കാനെന്കില്‍ അവരുടെ എല്ലാ കളികളും നടക്കുക എന്റെ അടുത്ത് വന്നാലാണ്. ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡുകള്‍ ആണ് അതുവരെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തിയിരുന്നത്. പുറത്തേയ്ക്കുള്ള ഒരുയാത്ര മദ്ധ്യേ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും കൂടിയാണ് അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്നത്. അവന്റെ ഫോണ്‍ ഒഫ്ഫയിരുന്നതിനാല്‍ എല്ലാവരെയും വണ്ടിയിലിരുത്തി നേരെ കടയിലേക്ക് ചെന്നു. ഭൂമി കറങ്ങുന്നതായി തോന്നി എനിക്ക്. കട അടച്ചിരിക്കുന്നു എന്നുമാത്രമല്ല, അത് പൂര്‍ണ്ണമായും ഒഴിഞ്ഞു കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-700662177076245635?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-76991733458131610172009-09-28T06:03:00.001-07:002009-09-28T06:09:16.133-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">മാതൃ സ്നേഹം ....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />വെയില്‍ വല്ലാതെ പൊള്ളിക്കുന്ന ഒരു പകല്‍. ഞാന്‍ ഒരു കൂട്ടുകാരനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അവിടെ. അവന്‍ പറഞ്ഞ സമയത്താണ് ഞാനവിടെ ചെന്നതെങ്കിലും അവനു മറ്റെന്തോ തിരക്കായതിനാല്‍ സമയത്ത് എത്താനായില്ല. മറ്റെന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനുള്ള സമയമില്ലാത്തതിനാല്‍ ഞാന്‍ വെറുതെയിരുന്നു അവിടെ ആ വഴിവക്കില്‍. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ കുറച്ചപ്പുറത്ത്‌ നല്ലൊരു മരതണല്‍ കണ്ടു ഞാന്‍ മെല്ലെ അങ്ങോട്ട്‌ നീങ്ങി. അവിടെ കുറച്ചുമാറി മറ്റൊരു മരത്തണലില്‍ നല്ല ഇളനീര്‍ വില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു, അവിടെ പോയി ഒരെണ്ണം വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നു കുടിക്കാനും തുടങ്ങി.<br /><br />ഉച്ച കഴിഞ്ഞിട്ടെ ഉള്ളു. നല്ല ചൂടുണ്ടെങ്കിലും കുറച്ചു കാറ്റുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ നല്ല സുഖം. ഒരു മയക്കം മെല്ലെ കണ്ണുകളെ തഴുകാനും തുടങ്ങി. കാണാന്‍ മാത്രമുള്ള കാഴ്ചകളൊന്നും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. വഴിവക്കിലെ പകുതി ഉണങ്ങിയ ചില മരങ്ങളും അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന ചില കന്നുകാലികളും കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ കുറച്ചു ചെടികളും മാത്രമായിരുന്നു ആ പരിസരത്ത് ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത്.<br /><br />ഇടയ്ക്കിടെ കടന്നു പോകുന്ന വാഹനങളില്‍ ചിലത് കുറച്ചു പുറകിലേക്ക് മാറിയുള്ള ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ നിര്‍ത്തി ആളെ കയറ്റുകയും ഇറക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കയറാന്‍ അങ്ങിനെ അത്രയധികം ആരും ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല. സാധാരണയായി ഏതെങ്കിലും പുസ്തകം എപ്പോഴും കയ്യിലുണ്ടാകാറുണ്ട്. അന്ന് പക്ഷെ ആ കൂട്ടുകാരനുമായി അവന്റെ ആവശ്യത്തിനു ഒരിടം വരെ പോകേണ്ടതുകൊണ്ട് ഒന്നും കരുതിയില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മെല്ലെ ഒരു മയക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തില്‍ ഞാന്‍ അലിയാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />പെട്ടെന്നാണ്‌ ആരോ വിളിക്കുന്നതായി തോന്നിയത്. ഉണര്‍ന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ വളരെ വയസ്സായ ഒരു അമ്മൂമ്മ മുന്നില്‍. വല്ലതും കൊടുക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്നു. വളരെ കുലീനയായി വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു നല്ല അമ്മൂമ്മ. കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കെന്റെ അമ്മൂമ്മയെയാണ് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. ഭംഗിയുള്ള മുഖവും മുഴുവനായും നരച്ച മുടിയുമായി ഒരു സുന്ദരി അമ്മൂമ്മ.<br /><br />കയ്യില്‍ തടഞ്ഞത് അത്രയും ഞാന്‍ ആ അമ്മൂമ്മയ്ക്ക്‌ കൊടുത്തു. അമ്മൂമ്മ വിശ്വാസം വരാതെ എന്നെ ഒന്നുകൂടി നോക്കി സന്തോഷത്തോടെ അടുത്ത് തന്നെ മാറി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. പിന്നെ കയ്യിലെ അതുവരെയുള്ള സമ്പാദ്യവും മറ്റു വസ്തുക്കളും കണക്കു കൂട്ടാന്‍ തുടങ്ങി. അന്നത്തെ സമ്പാദ്യം മോശമല്ലാതതിനാല്‍ അമ്മൂമ്മ വളരെ സന്തോഷവതിയായിരുന്നു. പിന്നെ മറ്റു വസ്തുക്കളും. അമ്മൂമ്മ എല്ലാം ഭംഗിയായി ഒതുക്കിവെച്ചു, മടിയിലെ മുറുക്കാന്‍ പൊതിയഴിച്ചു മുറുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ അമ്മൂമ്മയെ തന്നെയാണ് നോക്കിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് കണ്ട് അമ്മൂമ്മ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുറുക്കാന്‍ വേണോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ശീലമില്ലെന്കിലും, അമ്മൂമ്മയോട് എന്തോ ഒരിഷ്ട്ടം തോന്നി ഞാന്‍ മെല്ലെ അടുത്തെത്തി. അമ്മൂമ്മ തന്നെ എനിക്കുള്ള മുറുക്കാന്‍ ശരിയ്യാക്കി തരുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ മെല്ലെ അമ്മൂമ്മയുടെ വിശേഷങ്ങള്‍ ചോദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br /><br />ഒരുതരം നിര്‍വ്വികാരതയോടെ അമ്മൂമ്മ പറയാന്‍ തുടങ്ങി. ആകെ ഒരൊറ്റ മകന്‍. അച്ഛന്‍ നേരത്തെ മരിച്ചതിനാല്‍ അവര്‍ തന്നെ പണിയെടുതാണ് അവനെ പഠിപ്പിച്ചത്. മകന്‍ പഠിച്ചു നല്ല നിലയിലെത്തി ജോലി കിട്ടി, കല്ല്യാണം കഴിച്ചു കുട്ടികളും ആയപ്പോള്‍ സാധാരണ പോലെ അമ്മയെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കി. അങ്ങിനെ അമ്മൂമ്മയിപ്പോള്‍ ഒരു അഗതി മന്ദിരത്തിലാണ് താമസം. പക്ഷെ എന്നെ അതിശയിപ്പിച്ചത് അതല്ല. ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത ആ മകനെയും കുട്ടികളെയും കാണാന്‍ അമ്മൂമ്മ എല്ലാ മാസവും അവരുടെ അടുത്ത് പോകും. ആ ഒരു രാത്രിപോലും അവിടെ നില്‍ക്കാന്‍ പറയാത്ത അവരുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് കൈ നിറയെ സമ്മാനങ്ങളുമായി. അതിനായാണ് അവര്‍ പിച്ചയെടുക്കുന്നത്. ഞാന്‍ ആ അമ്മൂമ്മയെ പ്രണമിച്ചു പോയി. അവരുടെ നിഷ്കാമമായ മാതൃസ്നേഹതിനുമുന്നിലും.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-7699173345813161017?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-90352588856161957232009-09-28T02:11:00.001-07:002009-09-28T02:11:56.266-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ശുപാര്‍ശക്കത്ത് .....!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />മദിരാശിയില്‍ വല്യമ്മ <span>ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്</span> സിനിമയില്‍ അവസരം തേടിയുള്ള ആ യാത്ര അത്ര ദുഷ്കരമായി തോന്നിയില്ല എനിക്ക്. അല്ലെങ്കിലും പലപ്പോഴും വല്ല്യമ്മയുടെ അടുത്ത് പോയിട്ടുള്ളതിനാല്‍ പരിചയക്കുറവും ഇല്ല. കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം ചെറിയച്ചന്റെ കൂടെയാണ് പോയത്. ഒരു ചേച്ചിയുടെ കല്ല്യാണത്തിന്. അതാകട്ടെ നാല് കൊല്ലം മുന്‍പായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം. അന്ന് അപ്പോഴത്തെ പോലെ സിനിമാ ജ്വരം തലയ്ക്കു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല താനും.<br /><br />എങ്കിലും ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ചെറിയച്ചന്റെ ശുപാര്‍ശക്കത്ത് കൈക്കലാക്കിയിരുന്നു പോകുന്നതിനു മുന്‍പുതന്നെ. ആ സുഹൃത്തിന്റെ ചെറിയച്ചന്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സിനിമാക്കാരനാണ്. അദ്ധേഹത്തിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രം അപ്പോള്‍ നടക്കാന്‍ പോകുന്നുണ്ട്. അതില്‍ ഒരു സഹ സംവിധായകന്‍ എന്നതാണ് എന്റെ സ്വപ്നം.<br /><br />സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടുതന്നെ യാത്ര ചെയ്തതിനാല്‍ അവിടെ എത്തിയത് അറിഞ്ഞതേയില്ല. എന്റെ അച്ഛന്‍ മദിരാശിയിലെ വല്ല്യമ്മയുടെ മകന് നേരത്തെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നതിനാല്‍ ആ ഏട്ടന്‍ തീവണ്ടിയാപ്പീസില്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെ കൂടെ അവരുടെ വീട്ടിലെത്തി. അപ്രാവശ്യത്തെ വരവിന്റെ വിവരം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഏട്ടനും ചേച്ചിമാരും എന്നെ കുറെ ചീത്തപറഞ്ഞു, പിന്നെ കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. വല്യമ്മ യാകട്ടെ ചീത്തപറഞ്ഞു കന്നുപോട്ടിക്കുക മാത്രമല്ല അടിക്കാന്‍ വരെ വന്നു. എന്റെ അച്ഛന് ബ്രന്താണ് അതിനാലാണ് എന്റെ തോന്ന്യാസങ്ങള്‍ക്ക് കൂട്ടുനില്‍ക്കുന്നത് എന്നുവരെ പറഞ്ഞു അവര്‍.<br /><br />ഞാന്‍ ഒന്നും പറയാതെ എല്ലാം കെട്ടു നിന്നു. ഉറക്ക ക്ഷീണ മുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ അന്ന് മുഴുവന്‍ കിടന്നുറങ്ങി. അന്ന് രാത്രി അവിടുത്തെ ഒരു ചേച്ചിയും ഭര്‍ത്താവും കൂടി എന്നെ കാണാന്‍ വന്നു. ആ ഏട്ടന്‍ പക്ഷെ എന്നെ അനുകൂലിച്ചു സംസാരിച്ചു എന്ന് മാത്രമല്ല എന്നെ എല്ലായിടത്തും കൊണ്ട് പോകാമെന്നും , ഏട്ടന് വളരെ പരിചയമുള്ള ഒന്ന് രണ്ടു വലിയ ആള്‍ക്കാരെ പരിചയപ്പെടുത്തി തരാമെന്നു ഏല്‍ക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ ദൈവത്തെപോലെ ഞാന്‍ അദ്ധേഹത്തെ തൊഴുത്‌ നിന്നു. വല്യമ്മ ആ ഏട്ടനേയും കണക്കിന് ചീത്ത പറഞ്ഞെങ്കിലും മൂപ്പര്‍ അതൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല.<br /><br />പിറ്റേന്ന് കാലത്തുതന്നെ ഞാന്‍ അവരോടോപ്പോം അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു പോയി, അന്ന് തന്നെ വൈകീട്ട് ഏട്ടനേയും കൂട്ടി ഏട്ടന്റെ പരിചയക്കാരുടെ അടുത്തേക്കും യാത്രയായി. അവര്‍ A V M സ്റ്റുഡിയോയില്‍ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടാണ് പോയത്. സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മാത്രം, കണ്ടിട്ടുള്ള വിശാലമായ A V M സ്റ്റുഡിയോ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വാഗതം പറഞ്ഞതായി ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കണ്ടു. ഏട്ടന്റെ ബൈകിലായിരുന്നു യാത്രയൊക്കെ. ബൈക്ക് പുറത്തുവെച്ചു ഞങ്ങള്‍ അകത്തു കടന്നു.<br /><br />പടി കടക്കും മുന്‍പ് നിലം തൊട്ടു വണങ്ങിയായിരുന്നു ഞാന്‍ അകത്തു കടന്നത്. എല്ലാ ദൈവങ്ങളെയും കണക്കിന് വിളിച്ചു. ഏട്ടന് അവിടെയൊക്കെ നല്ല പരിചയമായിരുന്നു. എന്നെ അടുത്തുള്ള ഒരു ബെഞ്ചില്‍ ഇരുത്തി ഏട്ടന്‍ ഒരു ഓഫീസിലേക്ക് കയറിപോയി. അവിടെ അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു അവര്‍ പുറത്തുള്ള ഒരു ഹോട്ടലില്‍ ആണെന്ന്. അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ട്‌ പോയി. സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മാത്രം കാണുന്ന കോടമ്പാക്കം നഗരം. നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ ഹോടലിനു മുന്നിലെത്തി. ഞാന്‍ പുറതുനില്ക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഏട്ടന്‍ എന്നെ അവിടെ നിര്‍ത്തി അകത്തു പോയി. പുറത്തു നില്‍ക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞത് അവിടെ ആരെയെങ്കിലും ഒക്കെ കണ്ടാലോ എന്ന് വെച്ച് തന്നെയായിരുന്നു.<br /><br /> പെട്ടെന്നാണ്‌ ഒരുകൂട്ടം ആളുകള്‍ ഓടിവരുന്നത്‌ കണ്ടത്. അറിയാവുന്ന തമിഴില്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു സൂപര്‍സടാര്‍ രജനി വരുന്നു എന്ന്. അദ്ധേഹത്തെ കാണാനുള്ള തിരക്കായിരുന്നു പിന്നെ അവിടെ. തിരക്കില്‍ നിന്നൊഴിവാകാന്‍ ഞാന്‍ അല്‍പ്പം മാറിനിന്നു. ഒരുപാട് കാറുകളുടെ അകമ്പടിയോടെ അതാ വീര നായകന്‍ രജനി വന്നിറങ്ങുന്നു. അത് സ്വപ്നം തന്നെയോ എന്നറിയാന്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും എന്നെ നുള്ളി നോക്കി.<br /><br />പിന്നെ എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് എനിക്കും നല്ല ഓര്‍മ്മയില്ല. കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോള്‍ വല്ല്യമ്മയുടെ മുഖമാണ് കണ്ടത്. ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറന്നതും വല്യമ്മ ചീത്ത പറയാനും തുടങ്ങി. ചേച്ചിമാര്‍ വല്ല്യമ്മയെ മാറ്റി നിര്‍ത്തിയപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ അറിയുന്നത് ഞാന്‍ ഒരു ആശുപത്രിയില്‍ ആണെന്ന്. രജനി വന്നതും എല്ലാം മറന്നു ഞാനും അദ്ധേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയെന്നും, ജനങളെ നിയന്ത്രിക്കാനാകാതെ പോലീസ് ലാത്തിവീശിയെന്നും അങ്ങിനെ പരിക്കുപറ്റി കിടന്ന എന്നെ അപ്പോഴേക്കും പുറത്തെ ബഹളം കെട്ടു വന്ന ഏട്ടന്‍ കണ്ടെത്തി ഇവിടെ എത്തിക്കുകയായിരുന്നു എന്നും പിന്നീട് ഏട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.<br /><br />രണ്ടു ദിവസം ആശുപത്രിയില്‍ കിടന്നു പുറത്തുവന്ന എന്റെ ബാഗ് അപ്പോഴേക്കും വല്യമ്മ ശരിയാക്കി വെച്ചിരുന്നു. നാട്ടിലേക്കുള്ള ടിക്കറ്റും. വേദനയോടെ, നിരാശയോടെ നിറഞ്ഞ സങ്കടത്തോടെ തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും ആ ശുപാര്‍ശക്കത്ത് എന്റെ പോക്കറ്റില്‍ നിശ്ചലമായി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-9035258885616195723?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-91864340483459534762009-09-28T01:26:00.000-07:002009-09-28T01:27:30.741-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">നാടകം ....!!!</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold;">ആ കൊല്ലത്തെ നാടകത്തിനു ഒരുപാട് പ്രത്യേകതകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമായി വലിയ സ്ഥലങ്ങളില്‍ കളിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങള്‍. നല്ല ജന പിന്തുണ. ഒരുപാട് സമ്മാനങ്ങളും. അതിന്റെ ചെറിയ അഹങ്കാരവും കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോള്‍. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">വിപ്ലവം തലയ്ക്കു പിടിച്ചിരുന്ന ആ അവസരത്തില്‍ അക്കുറി അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നത് ചെക്കോ സ്ലോവാക്യന്‍ വീര സമര നായകന്‍ ഫ്യൂച്ചിക്കിന്റെ തടവറയില്‍ കിടക്കുമ്പോഴുള്ള കഥയാണ്. ആ നാടകം എഴുതിയത് ആരാണെന്ന് ഓര്‍ക്കുന്നില്ല ഇപ്പോള്‍. എങ്കിലും അത് അന്ന് വലിയൊരു ആവേശമായിരുന്നു. അവതരണത്തിലെ പുതുമയും, ഉറഞ്ഞ വിപ്ലവ വീര്യവും അതിനെ മനോഹരവും ആക്കിയിരുന്നു. നായകനെയും പട്ടാള ക്യാമ്പിലെ വില്ലന്മാരായ പട്ടാളക്കാരെയും മറ്റും അവതരിപ്പിക്കാന്‍ ഉശിരുള്ള ചെക്കന്‍മാരെതന്നെ എപ്പോഴും തിരഞ്ഞെടുത്തു. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">പൊതുവായി അവതരിപ്പിക്കാന്‍ എപ്പോഴും ഒരു സ്ഥിരം ടീമിനെ ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട് . അത് നാട്ടില്‍ തന്നെയുള്ളവരായിരിക്കും മിക്കവാറും. അല്ലെങ്കില്‍ നന്നായി ചെയ്യുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും ഒരു ടീം. ഇവരെയാണ് അവസരം കിട്ടുന്ന പൊതുവേദികളില്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ കൊണ്ടുപോകാറള്ളത് . പൊതു വേദികള്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍, സംഘടനകളുടെ വാര്‍ഷികങ്ങള്‍, ഉത്സവപ്പറമ്പുകള്‍, കലാ സമിതികള്‍ അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">അങ്ങിനെയിരിക്കെയാണ്‌ അന്ന് എന്റെ അടുത്ത ഒരു സുഹൃത്ത്‌ പ്രസിടന്റ്റ്‌ ആയ ക്ഷേത്ര സമിതിയുടെ വകയായി ഉത്സവത്തിനു കളിക്കാന്‍ ക്ഷണം കിട്ടിയത്. വെറുതേ ക്ഷണിക്കുക മാത്രമല്ല ഒരു ചെറിയ പ്രതിഫലവും അവര്‍ തരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാവരും ഉഷാറായി. കളിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ട തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ ചെയ്തു പോകാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് നായകനായി കളിക്കേണ്ട കുട്ടിക്ക് വരാന്‍ പറ്റാതായത്. അവന്റെ അമ്മുമ്മ മരിച്ചു. അമ്മ മരിച്ചു കിടന്നാലും നാടകം നടക്കണം എന്നൊക്കെ ആവേശത്തിന് പറയാമെങ്കിലും അവനെ വിട്ടുകിട്ടാന്‍ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒടുവില്‍ പകരക്കാരനില്ലതായത്തോടെ അന്ന് ആദ്യമായി അരങ്ങത്തു കയറേണ്ട ചുമതല എന്നിലായി. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">അത് ശരിയായില്ല, ഇത് ശരിയായില്ല എന്നൊക്കെ തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനും കുട്ടികളുടെ മെക്കിട്ടു കയറാന്‍ നല്ല എളുപ്പമാണെങ്കിലും അരങ്ങത്തു കയറേണ്ട ഘട്ടമെത്തിയപ്പോള്‍ എന്നില്‍ വിറയല്‍ തുടങ്ങി. വിറയല്‍ എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് പോലും കാണാവുന്ന അത്രയും വിറയല്‍. കുട്ടികളൊക്കെ എന്നെ കളിയാക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അത് പുറത്തു കാണിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആവതു ശ്രമിച്ചു.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">വലിയ നാടകത്തിനു മുന്‍പുള്ള കുറച്ചു സമയമാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ളത്. പതിവുപോലെ ഞങ്ങള്‍ അരങ്ങത്തു വേണ്ട എല്ലാം ഒരുക്കി. നാടകം തുടങ്ങി. ഞാന്‍ തന്നെയാണ് രംഗത്ത് ആദ്യം ഉള്ളത്. തുടങ്ങി കുറച്ചുനേരം കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലാതെ മുന്നോട്ടു പോയി. രംഗം ആവേശ ഭരിതമായത്തോടെ പരിസരം മറന്നു ഞാന്‍ എല്ലാവരെയും ഒന്ന് അഹങ്കാരത്തോടെ നോക്കി. എങ്ങിനെയുണ്ട്‌ എന്റെ കളി എന്നമട്ടില്‍. ആളുകള്‍ ശരിക്കും ആസ്വദിച്ച് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും, ചുറ്റും നോക്കിയതും, ആളുകള്‍ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നിയതും, എന്നിലെ ധൈര്യം എങ്ങോ ഓടിയൊളിച്ചു. പിന്നെ ചങ്കില്‍ കയ്യിട്ടു കുത്തിയിട്ടും ഒരക്ഷരം പുറത്തുവരുന്നില്ല. ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ ഞാന്‍ മിഴിചുനില്ക്കെ കാണികളുടെ കൂവലിനിടയില്‍ എങ്ങിനെയോ കര്‍ട്ടനിട്ടു ഒപ്പമുള്ളവര്‍ എന്നെയും വലിച്ചു പുറത്തെത്തിച്ചു. </span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-9186434048345953476?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-38210685619098311542009-09-28T00:48:00.001-07:002009-09-28T00:50:35.137-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">കള്ളന്‍ ...!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />ഇത്രയും ധീരന്മാരായ ഞങ്ങള്‍ അവിടെയുണ്ടായിട്ടും തൊട്ടടുത്ത വീട്ടില്‍ കള്ളന്‍ കയറിയത് ഞങ്ങളെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല ക്ഷീണിപ്പിച്ചത്. കൂട്ടുകാരുടെ പരിഹാസം, നാട്ടുകാരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ... ഞങ്ങള്‍ ശരിക്കും വശം കെട്ടു എന്നുതന്നെ പറയാം. എന്തായാലും ഇനിയത് വെറുതേ വിടാന്‍ പറ്റിലെന്നു വാശിയായിതന്നെ ഞങ്ങള്‍ എടുത്തു.<br /><br />നാട്ടിലെ ക്രമസമാധാനം തകര്‍ന്നു എന്ന് പോലും പറഞ്ഞു പോലീസ് സ്റ്റേഷന്‍ മാര്‍ച്ചും ധര്‍ണയും സമരവും പോടിപൂരമാക്കി പോലീസിനെ ശരിക്കും ധര്‍മ സങ്കടത്തിലാക്കി ഞങ്ങള്‍. അങ്ങിനെ പറയാന്‍ മാത്രം ഒന്നുമുണ്ടായിട്ടില്ലെന്കിലും ഇതങ്ങിനെ വെറുതേ വിടുന്നത് ഞങ്ങളുടെ അഭിമാന പ്രശ്നമായി ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.<br /><br />രാഷ്ട്രീയവും കൂട്ടിക്കുഴ്ഞ്ഞപ്പോള്‍ പിന്നെ അതിനൊരു അറുതി വരുത്തേണ്ടത് പോലീസിന്റെയും അഭിമാന പ്രശ്നമായി. പെന്‍ഷന്‍ പറ്റാന്‍ ദിവസങ്ങള്‍ മാത്രമുള്ള ഞങ്ങളുടെ നാട്ടുകാരനായ C I അന്വേഷണ ചുമതല സ്വയം ഏറ്റെടുത്ത് നാട്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന എല്ലാ കള്ളന്മാരെയും തൂക്കി അകത്താക്കി ചോദ്യം ചെയ്തിട്ടും തുമ്പൊന്നും കിട്ടിയില്ല. ഒടുവില്‍ അയല്‍ നാടുകളിലെ കള്ളന്മാരും പിന്നെ കണ്ടാല്‍ അറിയാത്തവരും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടും കട്ടവനെ മാത്രം കിട്ടിയില്ല.<br /><br />ഞങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം അണപൊട്ടിയൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങിയതിനാല്‍ പോലീസിന് ഇരിക്കാനും വയ്യ നില്‍ക്കാനും വയ്യാത്ത അവസ്ഥയും. ഇതിനിടയില്‍ ഞങ്ങളുടെ വക പോലീസിന് അന്ത്യശാസനവും കിട്ടി. രണ്ടു നാളിനുള്ളില്‍ കള്ളനെ പിടിച്ചില്ലെങ്കില്‍ കേസ്‌ മുകളിലേക്ക് വിടും. ചിലര്‍ C B I യേവരെ വിളിപ്പിക്കും എന്നും പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി.<br /><br />ഒരു ആരവം കേട്ടാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ പിറ്റേന്ന് ഉണര്‍ന്നത്. നോക്കുമ്പോള്‍ അടുത്ത വീട്ടിലേക്കു പോലീസ് കള്ളനെയും കൊണ്ട് അന്വേഷണത്തിനു വന്നിരിക്കുന്നു. കണ്ടപാതി എണീറ്റ്‌ ഓടിച്ചെന്നു. വിവരമറിഞ്ഞ് അപ്പോഴേക്കും ഒരുപാടുപേര്‍ തടിച്ചുകൂടാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പോലീസ് നന്നേ പണിപ്പെട്ടു എല്ലാവരെയും ഒതുക്കി അവരുടെ തെളിവെടുപ്പ് തുടങ്ങി. ഇവിടുത്തെ മോഷണം മാത്രമല്ല മറ്റു 12 മോഷങ്ങള്‍ കൂടി കള്ളന്‍ സമ്മതിച്ചുവെന്നും, തൊണ്ടിമുതലില്‍ മുക്കാലും കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞു എന്നും പോലീസ് പറഞ്ഞു. കള്ളനെ കാണാന്‍ എല്ലാവരും ആകാക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ജീപ്പ് മൂടിയിട്ട് പോലീസുകാര്‍ കാവല്‍ നിന്നിരുന്നതിനാല്‍ ആര്‍ക്കും അടുത്ത് ചെല്ലാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.<br /><br />ഒടുവില്‍ ആകാക്ഷക്ക് അറുതി വരുത്തി ഗമയില്‍ C I തന്നെ കള്ളനെ പുറത്തിറക്കി. ഞങ്ങള്‍ ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ അങ്ങോട്ട്‌. നാട്ടില്‍ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഒരു മന്ദബുദ്ധി ചെറുക്കനെയാണ് അവര്‍ കള്ളനെന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നത്.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-3821068561909831154?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-13442616859556635592009-09-15T11:08:00.000-07:002009-09-15T11:09:25.052-07:00<div style="font-weight: bold; text-align: center;"><span style="font-size:180%;">ഓടുന്ന അമ്മമാര്‍ ....!<br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold;">മോന്‍റെ സ്കൂളിലെ ഒരു കുട്ടി സ്കൂള്‍ ബസ്സില്‍ വെച്ച് മരിച്ചതിനു ശേഷം എന്റെ ഭാര്യക്ക് എപ്പോഴും ആധിയാണ്. അതിനു മുന്‍പും ഞാന്‍ തന്നെയാണ് കാലത്ത് അവനെ സ്കൂളില്‍ കൊണ്ടുപോയി ആക്കാറുള്ളത്. എങ്കിലും ഇറങ്ങും മുന്‍പ് അവളുടെ വക നൂറു ഉപദേശങ്ങളുണ്ടാകും . എന്നും ഒരേ ഉപദേശങ്ങള്‍. മോന് മാത്രമല്ല, എനിക്കും, പിന്നെ ഉച്ചക്ക് ശേഷം തിരിച്ചു </span><span style="font-weight: bold;">മോനെ</span><span style="font-weight: bold;"> കൊണ്ടു വരുന്ന സ്കൂള്‍ ബസ്സിലെ ഡ്രൈവറോട് പറയാനുള്ളതും. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">അന്നും പതിവ് ഉപദേശങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ മോനെയും കൊണ്ടിറങ്ങി. എനിക്കന്നു ഓഫീസില്‍ പോകേണ്ടാതതിനാല്‍ തിരക്കില്ലാതെയാണ്‌ ഞാന്‍ പോയത്. അല്ലെങ്കില്‍ എഴരക്ക്‌ മോനെ ഇറക്കി എട്ടുമണിക്ക് മുന്‍പ് എനിക്ക് ഓഫീസില്‍ എത്തണം. അതുകൊണ്ട് കുറച്ചു തിരക്കിലായിരിക്കും പോകാറുള്ളത്.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">പതിവുപോലെ, സ്കൂളിനടുത്ത് വണ്ടി നിര്‍ത്തി ഇറങ്ങി, പിന്നെ മോന്‍റെ ബാഗും എടുത്തു അവനെ സ്കൂള്‍ മതില്‍ കടത്തി വിട്ടാണ് ഞാന്‍ തിരിച്ചു വണ്ടിയില്‍ കയറി. മിക്കവാറും അങ്ങിനെതന്നെയാണ് ചെയ്യാറുള്ളതും. കുട്ടികളെ കൊണ്ടുവരുന്നവരുടെ നല്ല തിരക്കായിരിക്കും അവിടെ എപ്പോഴും ആ സമയത്ത്. ഓഫീസില്‍ പോകെണ്ടപ്പോള്‍ ഞാനും തിരക്കിലൂടെ വേഗം പോരാറുണ്ട്. അന്ന് പക്ഷെ തിരക്കുള്ളവരെ വിട്ട്, ഞാന്‍ പതിയെയാണ് വണ്ടി എടുക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">അപ്പോഴാണ് ഒരു അമ്മ അവരുടെ കുട്ടിയുമായി വണ്ടിയില്‍ അവിടെയെത്തി എനിക്ക് മുന്‍പില്‍ നിര്‍ത്തിയത്. വണ്ടി നിര്‍ത്തി ആ അമ്മ സീറ്റില്‍ തന്നെയിരിക്കെ കുട്ടി തനിയെ ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. വലിയ ആ വണ്ടിയില്‍ നിന്ന് നാലുവയസ്സുള്ള ആ കുട്ടിക്ക് തനിച്ച് ഇറങ്ങാന്‍ നന്നേ വിഷമമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും കുട്ടി തനിയെ തന്നെ ഇറങ്ങുന്നത് ആ അമ്മ വെറുതേ നോക്കിയിരുന്നു. എന്നിട്ട് കുട്ടി സ്കൂളിലേക്ക് കയറിപോയി. സ്കൂള്‍ വാതിലിനടുത്ത് രണ്ടു സ്കൂള്‍ ജോലിക്കാര്‍ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും. കുട്ടികളെ ഇറക്കാനും കയറ്റിവിടാനും ഒക്കെ സഹായിക്കാന്‍. അവര്‍ പക്ഷെ മറ്റുകുട്ടികളെ കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ഈ കുട്ടി അകത്തേക്ക് കയറിപോകുന്നതിനു മുന്‍പുതന്നെ അമ്മ വണ്ടി എടുത്തു മുന്നോട്ടു പോകാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷെ അവിടെ വാഹനങ്ങളുടെ നല്ല തിരക്കായിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ക്ക് പോകാനായില്ല. എങ്കിലും മെല്ലെ മെല്ലെ അവരും തിരക്കിലൂടെ മോന്നോട്ടു നീങ്ങവേ പെട്ടെന്ന് അകത്തേക്ക് പോയ കുട്ടി ഓടി വരുന്നു. അമ്മെ എന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ട് ഈ വാഹനങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ. പുറകിലായി സ്കൂള്‍ ജീവനക്കാരും. അവര്‍ക്ക് എത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ വയ്യാത്ത അത്ര തിരക്കിലാണ് കുട്ടി ഓടുന്നത്. വളരെ വെപ്രാളത്തോടെ ഓടിവരുന്ന കുട്ടി പക്ഷെ ഒന്നും നോക്കാതെ അമ്മ പോകും മുന്‍പ് അമ്മയുടെ അടുത്തെതാനുള്ള വെപ്രാളത്തിലായിരുന്നു. അമ്മയാകട്ടെ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ വണ്ടി എങ്ങിനെ മുന്നോട്ടെടുത്തു പോകാം എന്ന തിരക്കിലും.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">വളരെ പെട്ടെന്നാണ്‌ ഒരു വണ്ടിക്കു മുന്‍പില്‍ കുട്ടി അകപ്പെട്ടത്. ആര്‍ക്കും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ കഴിയും മുന്‍പ് കുട്ടി അവിടെ എത്തിപ്പെട്ടിരുന്നു. മറ്റു വാഹനങ്ങളില്‍ ഉള്ളവരും ഞാനും പുറത്തിറങ്ങി അങ്ങോട്ട്‌ ഓടവേ, കുട്ടിയെ എടുത്തുകൊണ്ടു രണ്ടുമൂന്നുപേര്‍ തിരിച്ചു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വണ്ടിക്കാരന്റെ ഭാഗ്യമോ, സ്കൂലുകാരുടെ ഭാഗ്യമോ, കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഭാഗ്യമോ. കുട്ടിക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ല. ഇതൊന്നുമറിയാതെ ആ അമ്മ അപ്പോഴേക്കും തിരക്കിലേക്ക് പോയ്‌ മറഞ്ഞിരുന്നു. </span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-1344261685955663559?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-84029440141641065332009-09-14T12:11:00.001-07:002009-09-14T12:11:43.005-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">രക്ത രക്ഷസ്സ് ...!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />നാടകം ഒരു ഭ്രാന്ത് തന്നെയായിരുന്ന കാലം. പ്രൊഫഷണല്‍ നാടക സമിതികളുടെതിനേക്കാള്‍ അമേച്ചര്‍ നാടകങ്ങള്‍ക്ക് പിന്നാലെ പരക്കം പായുന്ന സമയം. എങ്കിലും നല്ല നാടകങ്ങള്‍ ഏതായാലും കാണാന്‍ പോവുക ഒരു ഹരമായിരുന്നു. കലാ സമിതികളിലും, ഉത്സവപറമ്പുകളിലും സ്കൂള്‍ കോളേജ് തലങ്ങളിലും എല്ലാം നാടകം ജീവിതമാക്കി നടക്കുന്ന കാലം. <span>എവിടെ</span> സ്റ്റേജ് ഉണ്ടോ അവിടെ ഞാനുണ്ട് എന്നതുപോലെയാണ് സ്ഥിതി. കുറച്ചു നല്ല കൂട്ടുകാരും കൂട്ടിനുണ്ട്.<br /><br />അടുത്തുള്ള പട്ടണത്തില്‍ സ്ഥിരമായി വരാറുള്ള ഒരു നാടക സമിതിയുടെ നാടകങ്ങള്‍ ഓരോന്നായാണ് പലപ്പോഴും കാണാറുള്ളത്‌ . ചില നാടകങ്ങള്‍ പലകുറി കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതില്‍ പക്ഷെ പലപ്പോഴും വിട്ടുപോയ ഒരു നാടകമാണ് രക്ത രക്ഷസ്സ് ...! ചപലമായ പ്രായത്തില്‍ എല്ലാത്തിനെയും വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ചങ്കുറപ്പോടെ നടക്കുന്ന അന്ന്, പ്രേതങ്ങളും പിശാചുക്കളും എല്ലാം വെറും പുല്ലാണെന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുമായിരുന്നു. അക്കുറി രക്ത രക്ഷസ്സ് കണ്ടേ അടങ്ങു എന്ന് നേരത്തെ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.<br /><br />നാടക സമിതിക്കാര്‍ വന്നു നാടകങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയതോടെ ഞങ്ങള്‍ രക്ത രക്ഷസ്സ് കാണാന്‍ ഉള്ള ദിവസം നോക്കി പോകാനുറച്ചു. ഓരോ ദിവസം ഓരോ നാടകങ്ങളാണ് കളിക്കുക. അന്ന് പതിവിലും നേരത്തെ പണിയെല്ലാം ഒതുക്കി കൂട്ടുകാരുമായി പട്ടണത്തിലെത്തി. അങ്ങോട്ട്‌ പോകാന്‍ ബസ്സ് കിട്ടുമെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് വരാന്‍ നടക്കുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ ഓട്ടോ വിളിക്കുകയോ വേണമായിരുന്നു. ഓട്ടോ വിളിക്കുന്ന പൈസക്ക്‌ വയറുനിറയെ ഭക്ഷണം വാങ്ങിത്തിന്ന് എല്ലാവരും കൂടി നടന്നു വരികയാണ് ഞങ്ങള്‍ എപ്പോഴും പതിവ്.<br /><br />പതിവുപോലെ നാടകം കണ്ടു. നാടകം പക്ഷെ വിചാരിച്ചതിലും കേമമായിരുന്നു. നാടകം കഴിഞ്ഞു പട്ടണത്തിലെ ഒരു സ്ഥിരം തട്ട് കടയില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഞങ്ങള്‍ നടന്നു തുടങ്ങി. എല്ലാവരിലും പോയ ആവേശം തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. രാത്രി രണ്ടുമൂന്നു വിശാലമായ പാടശേഖരങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞുവേണം വരാന്‍. അന്ന് പതിവിനു വിപരീതമായി നല്ല ഇരുട്ടും. കുറേശ്ശെ മഴക്കോളും ഇടിയും മിന്നലും. ആകെ ഒരു "രക്ത രക്ഷസ്സ് " അന്തരീക്ഷം.<br /><br />വഴിയില്‍ വാഹനങ്ങള്‍ ഒന്നുപോലും ഇല്ലായിരുന്നു അന്ന്. ആളുകളും തീരെ കുറവ്. കുറച്ചു ദൂരത്തേക്കു രണ്ടുമൂന്നുപേര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു കൂട്ടിനു. ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചുപേരാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആരും പക്ഷെ പതിവിനു വിപരീതമായി അധികമൊന്നും സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല അപ്പോള്‍. ആളുകളുള്ള സ്ഥലമെല്ലാം കഴിഞ്ഞു ആദ്യത്തെ പാടശേഖരതിനടുതെതിയപ്പോള്‍ തന്നെ എല്ലാവരുടെയും നടത്തത്തിനു അറിയാതെ ഒരു വേഗം കൈവന്നിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് ഒരുകൂട്ടം കന്നുകാലികളുമായി കുറച്ചുപേര്‍ അപ്പോഴേക്കും അതുവഴി വന്നതിനാല്‍ ആ പാടശേഖരം ഒരു വിധം കഴിഞ്ഞു കിട്ടി.<br /><br />പക്ഷെ രണ്ടാമത്തെതിന് അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ അവിടെയൊന്നും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ചുകൂടി ഇരുട്ടും ആയപോലെ. പോരാത്തതിന് കുറേശെ മഴയും പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. മഴ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മുറിഞ്ഞു മുറിഞ്ഞു എവിടുന്നോ ആരോ വെള്ളം കോരി തളിക്കുന്ന പോലെ ഒരു പ്രത്യേക മഴ. വളരെ പെട്ടെന്നാണ്‌ കുറച്ചു മാറി വിശാലമായ പാടത്തിനു നടുവിലൂടെ ഒരു തീപ്പന്തം പാഞ്ഞു പോകുന്നത് ഞങ്ങളില്‍ ഒരുവന്‍ കണ്ടത്. അവന്‍ ഉടനെ ഞങ്ങളെ വിളിച്ചു കാണിച്ചുതന്നു . ഞങ്ങള്‍ ഒരു നിമിഷം തരിച്ചു നിന്ന് എല്ലാ കണ്ണുകളും അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കവേ പെട്ടെന്ന് ആ തീ പന്തത്തിനു മുകളിലായി ഒരു തലയില്ലാത്ത നിഴലും. ഞങ്ങള്‍ ഓടിയിടത് പുല്ലുമുളചില്ലെന്നു പറയേണ്ടല്ലോ.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-8402944014164106533?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8069428950147713200.post-10866868480902769662009-09-13T11:15:00.000-07:002009-09-13T11:16:19.231-07:00<div style="text-align: justify; font-weight: bold;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">വിവാഹത്തലേന്ന് ...!!!</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും നേരത്തെ മരിച്ചു പോയിരുന്നു. ഒരു വാഹനാപകടത്തില്‍. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവള്‍ വളര്‍ന്നതും <span>ജീവിച്ചതും</span> അവളുടെ അമ്മൂമ്മയോടോപ്പമായിരുന്നു. വയസ്സായ അമ്മൂമ്മ അവളെ പക്ഷെ പൊന്നുപോലെയാണ് നോക്കിയിരുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ഒരു ബന്ധുവായിരുന്നു അവള്‍. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അച്ഛന്‍ അവളെ ഒരു മകളെ പോലെ സ്നേഹിച്ചു നോക്കുമായിരുന്നു. കഴിയുന്നതെല്ലാം അച്ഛനും പിന്നെ അവളുടെ മറ്റു ബന്ധുക്കളും അവള്‍ക്കു ചെയ്തു കൊടുക്കുമായിരുന്നു.<br /><br />അവള്‍ കാണാന്‍ നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നു. പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കിയും. അടുത്തുള്ള സ്കൂളില്‍ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ ശേഷം അവളെ നഗരത്തിലെ കോളേജില്‍ ചേര്‍ത്തു. ഒരു ബന്ധുവാണ് അവളെ കൊണ്ടുപോയി ചേര്‍ത്തത്. വേണ്ട ചിലവുകള്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ കോളേജില്‍ അവള്‍ക്കു ഇഷ്ട്ട വിഷയം തന്നെ കിട്ടിയപ്പോള്‍ എല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചു. കൂടെ പോകാന്‍ അടുത്തുനിന്നും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നത് മാത്രമാണ് അമ്മൂമ്മയെയും മറ്റുള്ളവരെയും അല്‍പ്പം വിഷമിപ്പിച്ചത്.<br /><br />ആദ്യത്തെ കൊല്ലത്തെ പരീക്ഷ കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ എല്ലായിടത്തും ഒരു ആളായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നല്ല മാര്‍ക്ക്. പഠനത്തില്‍ മാത്രമല്ല മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങളിലും അവള്‍ മുന്നിലായിരുന്നു. പാട്ട് പാടാനും ഡാന്‍സ് കളിക്കാനും ഒക്കെ അവളും ഉണ്ടായിരുന്നു മുന്‍പില്‍. അവളുടെ വിശേഷങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അമ്മൂമ്മയ്ക്ക്‌ സന്തോഷമാകുമായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ കൊല്ലം പകുതിയായപ്പോഴാണ് അവള്‍ കുറച്ചു കൂടി തിരക്കുള്ള ആളായത്. അവള്‍ക്കു അവളുടെ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ കൊടുത്ത മൊബൈല്‍ ഫോണും കൂട്ടുകാര്‍ വാങ്ങി കൊടുക്കുന്ന ചുരിദാറുകളും അവളെ നാട്ടിലെ ആണ്‍ പിള്ളേരുടെ കണ്ണിലുണ്ണിയുമാക്കി . എങ്കിലും അച്ഛനും അമ്മയും ഇല്ലാത്ത കുട്ടി എന്ന സ്ഥാനം, അവള്‍ക്കു വലിയവരുടെ ഇടയില്‍ പ്രത്യേക സ്ഥാനം നേടിക്കൊടുത്തു.<br /><br />രണ്ടാമത്തെ കൊല്ലം കഴിയാറാകുമ്പോഴാണ് അവള്‍ക്കു ഒരു വിവാഹ ആലോചന വന്നത്. അവളുടെ ഒരു ബന്ധു തന്നെയായിരുന്നു ചെറുക്കന്‍. എല്ലാവര്‍ക്കും എല്ലാം അറിയാം. അതുകൊണ്ട് കൂടുതല്‍ ആലോചനയുടെ ആവശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വീട്ടുക്കാര്‍ എല്ലാവരും കൂടി ആലോചന നടത്തി, ഒരു വിധം കാര്യങ്ങളും ഉറപ്പിച്ചു. ചെറുക്കന്‍ വെളിയിലായിരുന്നു. വന്നു, കണ്ടു, ഇഷ്ട്ടമായി. വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു. വളരെ വലിയതായി അല്ലെങ്കിലും നല്ല നിലയില്‍ തന്നെ കാര്യങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു പോയി. എല്ലാവരും ആവോളം സഹായിച്ചു, മോശമല്ലാത്ത ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും എടുത്തു. വിവാഹ ദിനം എത്താറായി.<br /><br />നിശ്ചയം വലിയ കാര്യമായി നടത്തിയിരുന്നില്ല. അനാവശ്യ ചിലവുകള്‍ ഒഴിവാക്കുക എന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായം. അങ്ങിനെ വിവാഹം എത്തി. വീട്ടില്‍ വെച്ചുതന്നെ വിവാഹം നടത്താം എന്നാണു തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. എല്ലാവര്‍ക്കും പങ്കെടുക്കാം എന്നതും നാട്ടുകാര്‍ എല്ലാറ്റിനും സഹായിക്കും എന്നതും വലിയ ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. വിവാഹത്തിന്റെ തലേന്ന് എല്ലാവരും ഉണ്ട് വീട്ടില്‍. പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ബന്ധുക്കളും ചെറുക്കന്റെ ബന്ധുക്കളും എല്ലാം ഒന്നായിരുന്നതിനാല്‍, എല്ലാവരും എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ സുഹൃത്തുക്കളും മറ്റുള്ളവരും, നാട്ടുകാരുമായി നല്ല ആഘോഷം തന്നെ. പെണ്‍കുട്ടി അവളുടെ അത്യാവശ്യത്തിനുള്ള വസ്ത്രങ്ങള്‍ തയ്ക്കാന്‍ കൊടുത്തത് വാങ്ങി വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു, ഒരു ബന്ധുവിനോപ്പം പുറത്തുപോയി. കല്യാണ വീട്ടില്‍ ഒരുക്കങ്ങള്‍ തകൃതിയായി നടക്കുകയും തുടങ്ങി.<br /><br />സമയം രാത്രിയാകാറായി . കല്യാണത്തിനെത്തുന്ന ബന്ധുക്കളും അടുത്തുള്ളവരും കല്യാണ പെണ്ണിനെ അന്വേഷിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. പെണ്‍കുട്ടി പുറത്തു പോയി ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല. പലരും പേടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. മെല്ലെ മെല്ലെ സംസാരവുമായിതുടങ്ങി. ഒടുവില്‍ അവര്‍ പേടിയോടെ തന്നെ, അന്വേഷിച്ച് ഇറങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. വണ്ടി ഏര്‍പ്പാടാക്കി ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ഒപ്പം പോയ ബന്ധു ഓടിക്കിതചെതുന്നത്. സാധങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ പോയ പെണ്‍കുട്ടി അവളുടെ കാമുകനോടൊപ്പം ഒളിച്ചോടി എന്ന വേദനിപ്പിക്കുന്ന വാര്‍ത്തയുമായി.<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8069428950147713200-1086686848090276966?l=enikkumathram.blogspot.com' alt='' /></div>Sureshkumar Punjhayilhttps://profiles.google.com/105892131823446039791noreply@blogger.com