Saturday, June 23, 2012
ഒഴുക്ക് ...!
ഒഴുക്ക് ...!
മേലെ നിന്ന് താഴേക്കോ
താഴെ നിന്ന് മേലീക്കോ
അല്ലാതെയോ അകാതിരിക്കുമ്പോള്‍
ഒഴുക്ക് ...!
.
നിരപ്പാകുമ്പോള്‍ നിശ്ചലവും
ഉയരുമ്പോള്‍
വര്‍ദ്ധിത വീര്യമാര്‍ന്നും
താഴുമ്പോള്‍ തളര്‍ന്നും
ഒഴുക്ക് ...!
.
നിശ്ചലതയില്‍ നിന്നും
ചലനതിലെക്കുള്ള ദൂരം
എത്രയെന്നു അറിയാതെയും
ഒഴുക്ക് ...!
.
സുരേഷ്കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍.
Monday, June 11, 2012
മുഖം ...!!!
മുഖം ...!!!
മൂടാതെ കാണാന്‍
മുഖമില്ലാതിരിക്കെ
മൂടി കാണുന്നതും
മുഖ പടം ...!
മാറ്റുമ്പോള്‍
തെളിയുന്നതും
തെളിയാതിരിക്കുന്നതും
തെളിച്ചതിലും
മറയത്തും
കാണേണ്ടതും
മുഖം ...!
സുരേഷ്കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍
Saturday, June 9, 2012
പകരം ...!!!
പകരം ...!!!
പകുതി വെന്ത മാംസത്തിനു
പിന്നെയും ബാക്കിയാകുന്ന
ജീവന് നിലനിര്‍ത്താനുള്ള വ്യഗ്രത .
ഇനിയുള്ള ശേഷം
ജഡ തുല്യമെങ്കിലും ജീവിതം .
പകുതി പിറന്ന ജീവന്
ശേഷം ജീവന്
പകര്‍ന്നു നല്‍കാന്‍ മോഹം
ശേഷമുള്ള ഇനികള്‍
ജീവനില്ലാതെ എങ്കിലും .
പിന്നെ ബാക്കിയാകുന്നത്
പകുതിയായ ജീവനോ
ജീവനില്ലാത്ത പകുതിയോ ….???
സുരേഷ്കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍.
Wednesday, June 6, 2012
പരിതാപം ...!
പരിതാപം ...!
ഒരില കൊഴിയുന്നത്
അതിലെ പൂവിനും
പിന്നെ കായ്ക്കും
അങ്ങിനെ തന്നെ
അതിനു വേണ്ടി തന്നെയെന്നും
ആ ചെടിക്കുള്ള
തിരിച്ചറിവ് പോലും
വീഴുന്ന
ആ ഇലയെ പറ്റി
പരിതപിക്കുന്നവര്‍ക്ക്
ഇല്ലാതെ പോകുന്നതെന്തേ ...???
സുരേഷ്കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍
Sunday, January 9, 2011
നിങ്ങളുടെ നിള .....!!!
നിങ്ങളുടെ നിള .....!!!
എനിക്കൊരല്‍പ്പം ജീവനുണ്ടായിരുന്നെന്നും , ഞാന്‍ നിങ്ങളിലൂടെയാണ് നടന്നു നീങ്ങിയിരുന്നതെന്നും എന്റെ ജനനേന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ ജീവനുകളിലൂടെ നിങ്ങളോരോരുത്തരും ജനിച്ചു മരിച്ചിരുന്നെന്നും ഒരിക്കലെങ്കിലും ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ എനിക്ക് തന്നെ ഇപ്പോള്‍ ഭയമാകുന്നു. അതെ, ഭയം എന്റെ രോമകൂപങ്ങളില്‍ പോലും ഉറച്ച് കട്ടിയായി നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ അതിനു മറ്റൊരുപേര് പറയുന്നത് ഉചിതവുമാകില്ല....!
എന്നിട്ടും, ഞാന്‍ പകര്‍ന്നാടിയ വേഷങ്ങളില്‍ നിങ്ങള്‍ കോര്‍ത്ത ജീവിതാക്ഷരങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങുമ്പോഴും എന്റെ ജീവനെ ചൊല്ലി മാത്രം ആരും വേദനിച്ചില്ല. എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു ആരും വെവലാതിപൂണ്ടില്ല. എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഒഴുകി ഇറങ്ങിയിരുന്ന ഓരോ സിരകളും നിങ്ങള്‍ അടച്ചുകെട്ടിയപ്പോഴും എന്റെ ശരീരം നിങ്ങള്‍ കീറിമുറിച്ച് പങ്കിട്ടെടുതപ്പോഴും ഞാന്‍ വാവിട്ടു നിലവിളിച്ചത് നിങ്ങള്‍ കാതുകള്‍ കൊട്ടിയടച്ച് കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.....!
എന്നിലേക്ക്‌ നിങ്ങളൊഴുക്കിയ വിഷംപോലും ഞാന്‍ അമൃത് പോലെ രണ്ടുകയ്യുംനീട്ടി കുടിച്ചുവറ്റിച്ചപ്പോഴും , എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അണുവും പരസ്പരം മത്സരിച്ച് കടിച്ചുകീറി തിന്നുകൊണ്ട്‌ നിങ്ങളത് ആഘോഷമാക്കി. തലയില്‍ മുണ്ടിട്ടും, എല്ലാവരോടും അഹങ്കാരത്തോടെ പോര്‍ വിളിച്ചും നിങ്ങള്‍ ആവേശത്തോടെ എന്നെ വിറ്റുതുലച്ചപ്പോഴും ഞാന്‍ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിരുന്നു, ഞാന്‍ എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ തന്നെയാണെന്ന്. ഞാന്‍ ഇല്ലാതാകുന്നത് , നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നത് പോലെ തന്നെയെന്ന് ....!
എന്നിട്ടും നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളെകുറിച്ചുപോലും ഓര്‍ത്തില്ല അപ്പോഴൊന്നും. കാണുന്ന കാഴ്ചകളില്‍ , കേള്‍ക്കുന്ന കേള്‍വികളില്‍ നിങ്ങള്‍ മതിഭ്രമം ബാദിച്ചവരെപോലെ അര്‍മാദിച്ചു. പിന്നെ സ്വയം പരിഹസിച്ചു, ഒരു പുഴയില്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊന്ന്. അല്ലെങ്കില്‍ വേരെയൊരുമാര്‍ഘം . തന്റെ ബുദ്ധിമാത്രം മതിയല്ലോ ജീവിതം മുഴുവനും. ആഗ്രഹങ്ങള്‍ മാത്രം ജീവിതത്തെ നയിക്കുമ്പോള്‍ മൂല്യങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസക്തിയെന്ത് ...!
ഇനി അവശേഷിക്കാന്‍ മാത്രം ബാക്കിയൊന്നുമില്ലാതെ ഒരു നിഴല്‍ മാത്രമായി ഞാന്‍ അവശേഷിക്കെ, എന്തിനീ വിലാപം....! എന്തിനീ അഭിനയങ്ങള്‍ ...! അതുമാത്രം അരുതേ.... ! ആരും എനിക്ക് വേണ്ടി കരയരുത്. എനിക്കുവേണ്ടി കൊടിപിടിക്കരുത് ...! എനിക്കുവേണ്ടി പ്രസംഗിക്കരുത് ...! നിങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ പോലും നന്മയില്ലെങ്കില്‍ ജീവിതമെങ്ങിനെ മനോഹരമാകും....!!!
സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍
sureshpunjhayil@gmail.com
എനിക്കൊരല്‍പ്പം ജീവനുണ്ടായിരുന്നെന്നും , ഞാന്‍ നിങ്ങളിലൂടെയാണ് നടന്നു നീങ്ങിയിരുന്നതെന്നും എന്റെ ജനനേന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ ജീവനുകളിലൂടെ നിങ്ങളോരോരുത്തരും ജനിച്ചു മരിച്ചിരുന്നെന്നും ഒരിക്കലെങ്കിലും ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ എനിക്ക് തന്നെ ഇപ്പോള്‍ ഭയമാകുന്നു. അതെ, ഭയം എന്റെ രോമകൂപങ്ങളില്‍ പോലും ഉറച്ച് കട്ടിയായി നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ അതിനു മറ്റൊരുപേര് പറയുന്നത് ഉചിതവുമാകില്ല....!
എന്നിട്ടും, ഞാന്‍ പകര്‍ന്നാടിയ വേഷങ്ങളില്‍ നിങ്ങള്‍ കോര്‍ത്ത ജീവിതാക്ഷരങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങുമ്പോഴും എന്റെ ജീവനെ ചൊല്ലി മാത്രം ആരും വേദനിച്ചില്ല. എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു ആരും വെവലാതിപൂണ്ടില്ല. എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഒഴുകി ഇറങ്ങിയിരുന്ന ഓരോ സിരകളും നിങ്ങള്‍ അടച്ചുകെട്ടിയപ്പോഴും എന്റെ ശരീരം നിങ്ങള്‍ കീറിമുറിച്ച് പങ്കിട്ടെടുതപ്പോഴും ഞാന്‍ വാവിട്ടു നിലവിളിച്ചത് നിങ്ങള്‍ കാതുകള്‍ കൊട്ടിയടച്ച് കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.....!
എന്നിലേക്ക്‌ നിങ്ങളൊഴുക്കിയ വിഷംപോലും ഞാന്‍ അമൃത് പോലെ രണ്ടുകയ്യുംനീട്ടി കുടിച്ചുവറ്റിച്ചപ്പോഴും , എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അണുവും പരസ്പരം മത്സരിച്ച് കടിച്ചുകീറി തിന്നുകൊണ്ട്‌ നിങ്ങളത് ആഘോഷമാക്കി. തലയില്‍ മുണ്ടിട്ടും, എല്ലാവരോടും അഹങ്കാരത്തോടെ പോര്‍ വിളിച്ചും നിങ്ങള്‍ ആവേശത്തോടെ എന്നെ വിറ്റുതുലച്ചപ്പോഴും ഞാന്‍ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിരുന്നു, ഞാന്‍ എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ തന്നെയാണെന്ന്. ഞാന്‍ ഇല്ലാതാകുന്നത് , നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നത് പോലെ തന്നെയെന്ന് ....!
എന്നിട്ടും നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളെകുറിച്ചുപോലും ഓര്‍ത്തില്ല അപ്പോഴൊന്നും. കാണുന്ന കാഴ്ചകളില്‍ , കേള്‍ക്കുന്ന കേള്‍വികളില്‍ നിങ്ങള്‍ മതിഭ്രമം ബാദിച്ചവരെപോലെ അര്‍മാദിച്ചു. പിന്നെ സ്വയം പരിഹസിച്ചു, ഒരു പുഴയില്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊന്ന്. അല്ലെങ്കില്‍ വേരെയൊരുമാര്‍ഘം . തന്റെ ബുദ്ധിമാത്രം മതിയല്ലോ ജീവിതം മുഴുവനും. ആഗ്രഹങ്ങള്‍ മാത്രം ജീവിതത്തെ നയിക്കുമ്പോള്‍ മൂല്യങ്ങള്‍ക്ക് പ്രസക്തിയെന്ത് ...!
ഇനി അവശേഷിക്കാന്‍ മാത്രം ബാക്കിയൊന്നുമില്ലാതെ ഒരു നിഴല്‍ മാത്രമായി ഞാന്‍ അവശേഷിക്കെ, എന്തിനീ വിലാപം....! എന്തിനീ അഭിനയങ്ങള്‍ ...! അതുമാത്രം അരുതേ.... ! ആരും എനിക്ക് വേണ്ടി കരയരുത്. എനിക്കുവേണ്ടി കൊടിപിടിക്കരുത് ...! എനിക്കുവേണ്ടി പ്രസംഗിക്കരുത് ...! നിങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ പോലും നന്മയില്ലെങ്കില്‍ ജീവിതമെങ്ങിനെ മനോഹരമാകും....!!!
സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍
sureshpunjhayil@gmail.com
Thursday, September 23, 2010
കുഞ്ഞ് .....!!!
കുഞ്ഞ് .....!!!
ഞങ്ങള്‍ എപ്പോള്‍ ചെല്ലുമ്പോഴും ഏറെ ആഹ്ലാദത്തോടെയായിരുന്നു അവന്‍ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാറൂണ്ടായിരുന്നത് . ഞങ്ങള്‍ ചെല്ലുന്നതില്‍ അവനായിരുന്നു ശരിക്കും അവിടെ ഏറ്റവും സന്തോഷം. എന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നു അവന്റെ അച്ഛന്‍. അങ്ങിനെ എന്റെ ഭാര്യ അവന്റെ അമ്മയുടെയും സുഹൃത്തായി. അവര്‍ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം ശരിക്കും അങ്ങ് പുഷ്ട്ടിപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ദിവസവും മണിക്കൂറുകളോളം അവര്‍ തമ്മില്‍ സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു . എന്നിട്ടും തീരാതെയാണ് ഒന്നുകില്‍ ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടോ അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ ഇങ്ങോട്ടോ വരാറുണ്ടായിരുന്നത്.
എനിക്ക് രണ്ടു കുട്ടികള്‍ ആയിട്ടും അവര്‍ക്ക് ഒരു കുട്ടിയെ വേണ്ടു എന്ന തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു അവര്‍ . അവരുടെ കുട്ടിക്ക് മൂന്നു വയസ്സേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. എങ്കിലും അവന്‍ നല്ല മിടുക്കനായിരുന്നു. നല്ല പെരുമാറ്റം, ഓമനത്തമുള്ള മുഖം , എല്ലാവരോടും നല്ല സ്നേഹം. ഞങ്ങള്‍ക്ക് നല്ല ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു അവനെ. രണ്ടു വയസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്നെ അവര്‍ അവനെ പ്ലേ സ്കൂളില്‍ അയക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതില്‍ എനിക്കുള്ള വിയോജിപ്പ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവരുടെ വാദം മറിച്ചായിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണെന്നും അതില്‍ വളരെയധികം ശ്രദ്ധ ചെലുതണമെന്നും. എങ്കിലും ഇത്ര ചെറിയ കുട്ടിയെക്കൊണ്ട് വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യിക്കുന്നതിലെ ഔചിത്യമില്ലായ്മ ഞാന്‍ തുറന്നു പറയാറുമുണ്ടായിരുന്നു .
അങ്ങിനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും അവരുടെ സ്നേഹവും ആത്മാര്‍ഥതയും ഒക്കെ ഞങ്ങള്‍ക്കെന്ന പോലെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. ഈ കാലത്ത് ആരിലും കാണാത്ത പല നല്ല ഗുണങ്ങളും ഞാന്‍ അവരില്‍ കണ്ടിരുന്നു. എന്റെ ഭാര്യ പോലും പലപ്പോഴും അവരെ കണ്ടു പഠിക്കാന്‍ എന്നെ ഉപദേശിച്ചിരുന്നു. എനിക്കും അങ്ങിനെ തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട് പലപ്പോഴും. അവരുടെ കുട്ടിയാകട്ടെ ക്ലാസ്സില്‍ ഒന്നാമനും പല പരീക്ഷകളിലും ഉന്നത വിജയം വരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
കുറച്ചു സമയത്തിനു ശേഷം അവര്‍ക്ക് ജോലി വിഷയമായി സ്ഥലം മാറ്റമായി. അങ്ങിനെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് നിന്നും വളരെ ദൂരേക്ക്‌ അവര്‍ മാറിപ്പോയി. പിന്നീട് ഇടക്കിടെയുള്ള ഫോണ്‍ വിളികള്‍ മാത്രമായി. മെയിലും ചാറ്റും ഒക്കെ ഇടയ്ക്കും. എന്നാലും ഹൃദയം തുറക്കുന്നത് തീരെ ഇല്ലാതായി എന്ന് തന്നെ പറയാം. എങ്കിലും അവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ ഞങ്ങളില്‍ എന്നും നിറഞ്ഞു നിന്ന്. എന്തൊരു പ്രത്യേക കാര്യമുണ്ടായാലും ഞങ്ങളവരെ ഓര്‍ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അവരെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാറു ണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പല പൊതു സുഹൃത്തുക്കളും അവരെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങിനെ നാല് വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അവസരമുണ്ടാക്കി ഞങ്ങള്‍ ഒത്തുകൂടാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ അവരുടെ താത്പര്യമില്ലായ്മ ഞങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഇവര്‍ക്കിതെന്ത് പറ്റിയെന്നു ഞങ്ങള്‍ വല്ലാതെ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. എങ്കിലും ഒരു വിധത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചു തന്നെ അവരുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച തരപ്പെടുത്തി. ഒന്നിച്ചു നാട്ടിലെ ഒരു റിസോര്‍ട്ടില്‍ ഒരാഴ്ച താമസവും ചെറിയ ചില യാത്രകളും ഉള്‍പ്പെടുത്തി ഞങ്ങള്‍ ആഘോഷം ശരിക്കും പ്ലാന്‍ ചെയ്ത് അവരുടെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് അവരെ കാണാനുള്ള വ്യഗ്രതയായിരുന്നു കൂടുതല്‍. കുറെ കാലത്തിനു ശേഷം അവരെ കാണാനും ഒപ്പം കളിക്കനുമുള്ള ആവേശം അവരില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.
അവര്‍ക്ക് മുന്‍പേ ഞങ്ങള്‍ നാട്ടിലെതിയിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ വന്നതിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ അവരെ കൂട്ടി യാത്രപോവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളോടെ അവരുടെ വീട്ടിലെത്തി. എന്നും സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന അവരുടെ വീട് അപ്പോള്‍ പക്ഷെ അപ്പോള്‍ ഇരുണ്ടിരുന്നു. അവരോടൊപ്പം അകത്തു കടന്നപ്പോള്‍ മോനെ കണ്ടില്ല അവിടെയൊന്നും. തിരക്കിയപ്പോള്‍ മൌനത്തിന്റെ ഒരു ദീര്‍ഘ നിശ്വാസത്തോടെ അവര്‍ ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. അവിടെ കണ്ടത് ഞങ്ങളെ നടുക്കി കളഞ്ഞു. അവരുടെയും ഞങ്ങളുടെയും പൊന്നോമനയായ അവരുടെ കുഞ്ഞ് തളര്‍വാതം പിടിപെട്ട് നടക്കാനാകാതെ കിടക്കുന്നു....!!!
സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍
sureshpunjhayil@gmail.com
ഞങ്ങള്‍ എപ്പോള്‍ ചെല്ലുമ്പോഴും ഏറെ ആഹ്ലാദത്തോടെയായിരുന്നു അവന്‍ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാറൂണ്ടായിരുന്നത് . ഞങ്ങള്‍ ചെല്ലുന്നതില്‍ അവനായിരുന്നു ശരിക്കും അവിടെ ഏറ്റവും സന്തോഷം. എന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്നു അവന്റെ അച്ഛന്‍. അങ്ങിനെ എന്റെ ഭാര്യ അവന്റെ അമ്മയുടെയും സുഹൃത്തായി. അവര്‍ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം ശരിക്കും അങ്ങ് പുഷ്ട്ടിപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ദിവസവും മണിക്കൂറുകളോളം അവര്‍ തമ്മില്‍ സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു . എന്നിട്ടും തീരാതെയാണ് ഒന്നുകില്‍ ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടോ അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ ഇങ്ങോട്ടോ വരാറുണ്ടായിരുന്നത്.
എനിക്ക് രണ്ടു കുട്ടികള്‍ ആയിട്ടും അവര്‍ക്ക് ഒരു കുട്ടിയെ വേണ്ടു എന്ന തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു അവര്‍ . അവരുടെ കുട്ടിക്ക് മൂന്നു വയസ്സേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. എങ്കിലും അവന്‍ നല്ല മിടുക്കനായിരുന്നു. നല്ല പെരുമാറ്റം, ഓമനത്തമുള്ള മുഖം , എല്ലാവരോടും നല്ല സ്നേഹം. ഞങ്ങള്‍ക്ക് നല്ല ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു അവനെ. രണ്ടു വയസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്നെ അവര്‍ അവനെ പ്ലേ സ്കൂളില്‍ അയക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതില്‍ എനിക്കുള്ള വിയോജിപ്പ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവരുടെ വാദം മറിച്ചായിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം വളരെ പ്രധാനമാണെന്നും അതില്‍ വളരെയധികം ശ്രദ്ധ ചെലുതണമെന്നും. എങ്കിലും ഇത്ര ചെറിയ കുട്ടിയെക്കൊണ്ട് വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യിക്കുന്നതിലെ ഔചിത്യമില്ലായ്മ ഞാന്‍ തുറന്നു പറയാറുമുണ്ടായിരുന്നു .
അങ്ങിനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും അവരുടെ സ്നേഹവും ആത്മാര്‍ഥതയും ഒക്കെ ഞങ്ങള്‍ക്കെന്ന പോലെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. ഈ കാലത്ത് ആരിലും കാണാത്ത പല നല്ല ഗുണങ്ങളും ഞാന്‍ അവരില്‍ കണ്ടിരുന്നു. എന്റെ ഭാര്യ പോലും പലപ്പോഴും അവരെ കണ്ടു പഠിക്കാന്‍ എന്നെ ഉപദേശിച്ചിരുന്നു. എനിക്കും അങ്ങിനെ തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട് പലപ്പോഴും. അവരുടെ കുട്ടിയാകട്ടെ ക്ലാസ്സില്‍ ഒന്നാമനും പല പരീക്ഷകളിലും ഉന്നത വിജയം വരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
കുറച്ചു സമയത്തിനു ശേഷം അവര്‍ക്ക് ജോലി വിഷയമായി സ്ഥലം മാറ്റമായി. അങ്ങിനെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് നിന്നും വളരെ ദൂരേക്ക്‌ അവര്‍ മാറിപ്പോയി. പിന്നീട് ഇടക്കിടെയുള്ള ഫോണ്‍ വിളികള്‍ മാത്രമായി. മെയിലും ചാറ്റും ഒക്കെ ഇടയ്ക്കും. എന്നാലും ഹൃദയം തുറക്കുന്നത് തീരെ ഇല്ലാതായി എന്ന് തന്നെ പറയാം. എങ്കിലും അവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ ഞങ്ങളില്‍ എന്നും നിറഞ്ഞു നിന്ന്. എന്തൊരു പ്രത്യേക കാര്യമുണ്ടായാലും ഞങ്ങളവരെ ഓര്‍ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അവരെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാറു ണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പല പൊതു സുഹൃത്തുക്കളും അവരെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങിനെ നാല് വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അവസരമുണ്ടാക്കി ഞങ്ങള്‍ ഒത്തുകൂടാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ അവരുടെ താത്പര്യമില്ലായ്മ ഞങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഇവര്‍ക്കിതെന്ത് പറ്റിയെന്നു ഞങ്ങള്‍ വല്ലാതെ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. എങ്കിലും ഒരു വിധത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചു തന്നെ അവരുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച തരപ്പെടുത്തി. ഒന്നിച്ചു നാട്ടിലെ ഒരു റിസോര്‍ട്ടില്‍ ഒരാഴ്ച താമസവും ചെറിയ ചില യാത്രകളും ഉള്‍പ്പെടുത്തി ഞങ്ങള്‍ ആഘോഷം ശരിക്കും പ്ലാന്‍ ചെയ്ത് അവരുടെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് അവരെ കാണാനുള്ള വ്യഗ്രതയായിരുന്നു കൂടുതല്‍. കുറെ കാലത്തിനു ശേഷം അവരെ കാണാനും ഒപ്പം കളിക്കനുമുള്ള ആവേശം അവരില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.
അവര്‍ക്ക് മുന്‍പേ ഞങ്ങള്‍ നാട്ടിലെതിയിരുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ വന്നതിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ അവരെ കൂട്ടി യാത്രപോവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളോടെ അവരുടെ വീട്ടിലെത്തി. എന്നും സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന അവരുടെ വീട് അപ്പോള്‍ പക്ഷെ അപ്പോള്‍ ഇരുണ്ടിരുന്നു. അവരോടൊപ്പം അകത്തു കടന്നപ്പോള്‍ മോനെ കണ്ടില്ല അവിടെയൊന്നും. തിരക്കിയപ്പോള്‍ മൌനത്തിന്റെ ഒരു ദീര്‍ഘ നിശ്വാസത്തോടെ അവര്‍ ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. അവിടെ കണ്ടത് ഞങ്ങളെ നടുക്കി കളഞ്ഞു. അവരുടെയും ഞങ്ങളുടെയും പൊന്നോമനയായ അവരുടെ കുഞ്ഞ് തളര്‍വാതം പിടിപെട്ട് നടക്കാനാകാതെ കിടക്കുന്നു....!!!
സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍
sureshpunjhayil@gmail.com
Wednesday, September 22, 2010
ബന്ധങ്ങള്‍ ....!!!
ബന്ധങ്ങള്‍ ....!!!
വളരെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷമാണ് ഞാന്‍ അവിടെ വീണ്ടും ചെല്ലുന്നത്. ഒരു സമയത്ത് എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഇടമായിരുന്നിട്ടു കൂടി ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മനസ്സ് വെച്ചാലും അവിടെ വല്ലപ്പോഴുമേ പോകാന്‍ കഴിയാറുള്ളൂ എന്നതാണ് പ്രശ്നം. വലുതാകുമ്പോള്‍ പഴയതൊക്കെ മറക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ല. അവരോ ഞാനോ പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറില്ല എന്നത് കൊണ്ടാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അപ്പ്രാവശ്യം പോകുന്നതിനു മുന്‍പേ അവിടുത്തെ ചേട്ടനെ വിളിച്ച്, അവരവിടെ ഉണ്ടെന്നു ഉറപ്പുവരുത്തിയിരുന്നു.
എപ്പോഴും ഞാനവിടെ പോകാറൂണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് വെറുതേ അല്ല. അവിടെ പോകാന്‍ എപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക താത്പര്യം തന്നെയായിരുന്നു. വളരെ ചെറിയ, അത്യാവശ്യ സൌകര്യങ്ങള്‍ പോലും ശരിക്കില്ലാത്ത ഒരു വീടായിരുന്നു അത്. എങ്കിലും അത് മനസ്സുകൊണ്ട് വളരെ വലുതായിരുന്നു. എപ്പോഴും കളിയും ചിരിയും സന്തോഷവും മാത്രമുള്ള ഒരു വീട്. നിറഞ്ഞ സ്നേഹം മാത്രമുള്ള ഒരു വീട്. കരുണയും വാത്സല്യവും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു വീട്. വീടും വീട്ടുകാരും ഒരുപോലെ എനിക്കെന്ന പോലെ നാട്ടുകാര്‍ക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതായതും അതുകൊണ്ടൊക്കെ തന്നെ. മനസ്സ് വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന ഏതൊരു സമയത്തും അവിടെ ചെന്ന് തിരിച്ചു പോന്നിരുന്നത് വളരെ സന്തോഷതോടെയായിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ ഞാന്‍ ചെല്ലുന്നത് അവിടുതി ചേട്ടനും ചേച്ചിക്കും ആശ്വാസവുമായിരുന്നു. ആരുമില്ലതിരുന്നിരുന്ന അവര്‍ക്ക് ഞാന്‍ ഒരു അനിയനായി. സ്വന്തക്കാരനായി.
അവിടെ ഒരു ചേട്ടനും ചേച്ചിയും രണ്ടു പെണ്മക്കളും ആയിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ചേട്ടന് ചെറിയൊരു പലചരക്ക് കടയും ചേച്ചിക്ക് വീട്ടുപണിയും. മക്കള്‍ രണ്ടുപേരും ചെറിയ കുട്ടികളാണ്. അവര്‍ പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചേട്ടന്റെ കടയിലേക്ക് ആവശ്യമുള്ള പല സാധനങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടിരുന്നത് ചേച്ചിയായിരുന്നു . വീട്ടിലെ ചെറിയ തൊടിയില്‍ കൃഷി ചെയ്തും അവര്‍ നല്ലൊരു തുക ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്. മറ്റാരും ഒരു വിധത്തിലും സഹായിക്കാന്‍ ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും അവര്‍ നന്നായി തന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നതും അതുകൊണ്ട് തന്നെ. അങ്ങിനെ അവരുടെ ജീവിതം മറ്റു പലര്‍ക്കും മാതൃകയും ആയിരുന്നു.
പിന്നീട് ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ നിന്ന് പോയി. വല്ലപ്പോഴും വരുമ്പോള്‍ അവര്‍ എന്നെ കാണാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ വരികയായി പതിവ്. പക്ഷെ ആ വരവുകളില്‍ യാന്ത്രികത നിഴലിക്കുന്നത് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റിയില്ല. അവിടെ എന്തൊക്കെയോ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനെന്നല്ല ആരും അതറിഞ്ഞില്ല. ഒടുവില്‍ അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിയുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവിടുത്തെ ചേച്ചി ചേട്ടനെയും കുട്ടികളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് , കുറച്ചുകാലമായി അടുപ്പത്തിലായിരുന്ന അടുത്ത വീട്ടില്‍ വാടകയ്ക്ക് താമസിച്ചിരുന്ന യുവാവിന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടി. ....!!!
സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍
sureshpunjhayil@gmail.com
വളരെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷമാണ് ഞാന്‍ അവിടെ വീണ്ടും ചെല്ലുന്നത്. ഒരു സമയത്ത് എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഇടമായിരുന്നിട്ടു കൂടി ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മനസ്സ് വെച്ചാലും അവിടെ വല്ലപ്പോഴുമേ പോകാന്‍ കഴിയാറുള്ളൂ എന്നതാണ് പ്രശ്നം. വലുതാകുമ്പോള്‍ പഴയതൊക്കെ മറക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ല. അവരോ ഞാനോ പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറില്ല എന്നത് കൊണ്ടാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അപ്പ്രാവശ്യം പോകുന്നതിനു മുന്‍പേ അവിടുത്തെ ചേട്ടനെ വിളിച്ച്, അവരവിടെ ഉണ്ടെന്നു ഉറപ്പുവരുത്തിയിരുന്നു.
എപ്പോഴും ഞാനവിടെ പോകാറൂണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് വെറുതേ അല്ല. അവിടെ പോകാന്‍ എപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക താത്പര്യം തന്നെയായിരുന്നു. വളരെ ചെറിയ, അത്യാവശ്യ സൌകര്യങ്ങള്‍ പോലും ശരിക്കില്ലാത്ത ഒരു വീടായിരുന്നു അത്. എങ്കിലും അത് മനസ്സുകൊണ്ട് വളരെ വലുതായിരുന്നു. എപ്പോഴും കളിയും ചിരിയും സന്തോഷവും മാത്രമുള്ള ഒരു വീട്. നിറഞ്ഞ സ്നേഹം മാത്രമുള്ള ഒരു വീട്. കരുണയും വാത്സല്യവും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു വീട്. വീടും വീട്ടുകാരും ഒരുപോലെ എനിക്കെന്ന പോലെ നാട്ടുകാര്‍ക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതായതും അതുകൊണ്ടൊക്കെ തന്നെ. മനസ്സ് വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന ഏതൊരു സമയത്തും അവിടെ ചെന്ന് തിരിച്ചു പോന്നിരുന്നത് വളരെ സന്തോഷതോടെയായിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ ഞാന്‍ ചെല്ലുന്നത് അവിടുതി ചേട്ടനും ചേച്ചിക്കും ആശ്വാസവുമായിരുന്നു. ആരുമില്ലതിരുന്നിരുന്ന അവര്‍ക്ക് ഞാന്‍ ഒരു അനിയനായി. സ്വന്തക്കാരനായി.
അവിടെ ഒരു ചേട്ടനും ചേച്ചിയും രണ്ടു പെണ്മക്കളും ആയിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ചേട്ടന് ചെറിയൊരു പലചരക്ക് കടയും ചേച്ചിക്ക് വീട്ടുപണിയും. മക്കള്‍ രണ്ടുപേരും ചെറിയ കുട്ടികളാണ്. അവര്‍ പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചേട്ടന്റെ കടയിലേക്ക് ആവശ്യമുള്ള പല സാധനങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടിരുന്നത് ചേച്ചിയായിരുന്നു . വീട്ടിലെ ചെറിയ തൊടിയില്‍ കൃഷി ചെയ്തും അവര്‍ നല്ലൊരു തുക ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്. മറ്റാരും ഒരു വിധത്തിലും സഹായിക്കാന്‍ ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും അവര്‍ നന്നായി തന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നതും അതുകൊണ്ട് തന്നെ. അങ്ങിനെ അവരുടെ ജീവിതം മറ്റു പലര്‍ക്കും മാതൃകയും ആയിരുന്നു.
പിന്നീട് ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ നിന്ന് പോയി. വല്ലപ്പോഴും വരുമ്പോള്‍ അവര്‍ എന്നെ കാണാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ വരികയായി പതിവ്. പക്ഷെ ആ വരവുകളില്‍ യാന്ത്രികത നിഴലിക്കുന്നത് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റിയില്ല. അവിടെ എന്തൊക്കെയോ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനെന്നല്ല ആരും അതറിഞ്ഞില്ല. ഒടുവില്‍ അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിയുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവിടുത്തെ ചേച്ചി ചേട്ടനെയും കുട്ടികളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് , കുറച്ചുകാലമായി അടുപ്പത്തിലായിരുന്ന അടുത്ത വീട്ടില്‍ വാടകയ്ക്ക് താമസിച്ചിരുന്ന യുവാവിന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടി. ....!!!
സുരേഷ് കുമാര്‍ പുഞ്ചയില്‍
sureshpunjhayil@gmail.com
Subscribe to:
Posts (Atom)
